Alle inzendingen over lauw

Het is een beetje een lauwe in bed.…

Een soort Lauwe Oorlog dus. Slachtoffers? Zo kun je het nu nog niet noemen. Maar wij, Europese burgers, hebben er al heel lang last van en beter wordt het niet.…

THOMAS AN DIEK Thomas liep over de zeedijk bij Lauwersoog. Zijn moeder had hem in de haven uitgezwaaid en hij had vaders zakmesje bij zich. Hij was enigszins bezorgd want het weerbericht had het over onweersbuien gehad. De lucht was nu betrokken en vochtig en het waaide niet en het was opmerkelijk stil. Thomas liep al twee uren en was de schaapjes…

Is de lucht wit van wolken Blauw al gauw, al soms, al In het midden van de dag slaan Lauwe vleugels zomerwind Barsten In regendruppels…

Vlottende lichtstipjes Glijden vlammend roze Boven het bitterzout meer Een lauwe ondrinkbare bron Rijk aan algen, slakken, garnalen Zijn snavel zeeft de soep Besmet met rioolzeepsop Een mens zou van minder balen…

O, tijd van lauwe kranten en gesprekken, het leven klotst stompzinnig uit mij voort! ----------------------------- uit: 'Bij bewustzijn', 1996.…

Kort sta ik in het blikveld als door lauwe lucht vervormd begrijp ik niet waarom jij steeds verdwijnt in alles voor meer wil ik krassen als de pen wonen in de groeven van je huid, voelen hoe de scherpte tussen twee vingertoppen voortbeweegt in je woorden, meer niet…

Ik lig in Hollands dierbaar duin, Zo zacht in ’t lauwe zand, En naast mij zit een blozend kind, Een dochter van het strand. Een zilvren wolkje speelt en drijft Aan ’s Hemels blauwe boog; En zoete vrede straalt en daalt Op aarde van omhoog.…

Ze liep terug naar het huis, langzaam, ze wilde niet dat de glazen nog een keer tegen elkaar stootten en ze wist niet wat wij allemaal pas de volgende dag zouden weten: dat op de bodem van haar zwembad, onder het lauwe wateroppervlak, de lichamen van haar man en twee van diens vrienden lagen, dood.…

Vroeg in de dageraad de schone gaat ontbinden De gouden blonde tros, citroenig van coleur*, Gezeten in de lucht, juist buiten d' achterdeur, Waar groene wijngaardloof ooit lauwe muur beminde*.…

je was de westenwind die door mijn haren gleed met zilte stem van troost in lauwe nachten je was de koele glimlach van de zomermaan je was het licht dat sprong van ster naar maan je was die ene vogel hoog daarboven die knipoog van de warme julizon je was de korenbloem je was het blonde koren je schreef je eigen melodie je…

Ook het publiek in de volle zaal reageerde uiterst lauw en verliet al bij tientallen tijdens de aftiteling de zaal, iets wat ik niet vaak meemaak. Ik moest aan de kleren van de keizer denken: we worden geacht de film gewéldig te vinden maar hij heeft in wezen weinig om het lijf.…

Trillend lekt de maan zilte melk op je amberhuid zacht je vingers, los je haar wind waait lauwe druiven aan Ik drink je lach, je oogopslag jaag je tong op drift in mij hoor de krekel, hoor hem niet glijd en val in leegte diep Voor even één, de eerste keer voor even nergens, niemand meer…

een druilerige regen stemt mijn Mokum tot een grijs bestaan over lauwe koffie turend zie ik kabbelend water aan mij voorbijgaan vandaag bruist het niet van kleurrijke mensen de stad lijkt dood ook al belt de tram zijn stem en zijn luiken gastvrij geopend door mij gaan verleden wensen en een hoop die zwaarder weegt dan lood…

veelbelovend scheen je de dag tot leven te wekken maar je ging al vroeg onder door rinkelende wolken een stem druppelde binnen ritmisch als neerslag parelend zweet vormde een zandloper onderweg naar op tijd gekleurde mist dauwde doorzichtig ineengestrengelde handen tot warm en koud zich vermengden tot lauw nu regent het harder…

Je hoort haar bijna zuchten, ze verlangt naar die eerste lauwe voorjaarsdroppels. Ontknop mij naar de bloesems, laat mij tot leven komen. In de week dat dat gebeurt, rijd ik op m'n fiets speciaal voor dat boompje om. En dan is het zomaar weer voorbij.…

Mooie zomer Tanende kracht Warme nachten Serene pracht Zoete dromen Liefdevol zacht Mooie zomer Verlokkend blauw Grote baden Aangenaam lauw Koude dranken Verleiden jou Mooie zomer Rijpende sfeer Lange dagen Naderen weer Zachte winden Strelende veer…

Het zand knerpt onder mijn tenen, ik voel het lauwe water langs mijn lichaam sijpelen. Naakt en onschuldig draai ik mijn voet door de stromingen, dans ik met de likkende vlammen, geef ik mijn heupen aan de djembees. Ochtenddauw kietelt zacht mijn benen, ontspannen adem ik de sferen in.…

Een idyllische zonsondergang, er waait een zachte lauwe bries die als duizende handen je lichaam streelt,het bijna stille gefluister van de bomen achter je, het iets luidere antwoorden van de golven in de branding, recht voor je aanschouw je het hemelse kleurenpalet van de in zee stervende zon,... en heel even zou je zweren dat het ultime nirvana…

dacht ik nog doodleuk bij het afscheid van mijn lichaam wil ik een lied lang sentiment zodat ze zeker zullen huilen is het niet om mij dan om de gast die zich domino-effectief in dichtstbijzijnd verdriet herkent nu prakiseer ik mij in eenzaamheid een niemandmens het lijf geplaagd verzekerd van een droge uitvaart cake de ambtenaar een lauwe…

Ze is lichtvoetig een windstreling zo wuift ze weg en plukt sterren op het gazon het gras kietelt blote voetjes is het daarom dat ze lacht en rent van bloem naar bloem het gezoem van bijen op de achtergrond een lauwe zomer in een groot blauwtje is het daarom dat ze humt en zingt kleine wijsjes met een zoen van moeder in…

de wind lag stil in lauwe lucht terwijl ik kuierde naar jouw gesloten graf ik rook de geur van rozen nog die ik had neergelegd in 't dunne twijgenhout een bloeipartij waarvan ik dacht de vlinders vliegen lang genoeg wie zou me storen daar waar de verwarmde bloem zo roerloos lag op jouw gezicht de schemering bedroog de avond viel…

Soms denk ik wel eens één dag één nacht en dan een leven lang om jou te dromen geen tijd voor pijn of lauwe sleur geen kans voor barsten je beeld zou zijn als dagend licht zacht verstild in mijn herinnering en toch nu ons vlees de schoot ontvlogen is wij meer dan ooit verleden proeven zie ik plots die glans weer in je ogen…

taaldekens die de poëzie bedekken in verzen die uit haar jas groeien in kleuren van vermiljoen en lichtzwart ze draagt haar rok steeds korter het zal wel zo horen in wilde dromen - ging ze op dezelfde voet verder soms doet ze haar kleren af en loopt ze op haar tenen tussen de letters en mijn hoofd te blakeren in de lauwe…

En 's avonds, aan de keukentafel, onder een lauwe schemerlamp, kwam alles altijd weer terug in zijn verband. En in de nacht straalden hemellichamen de sterren van geluk. Daar liet hij zich zien van zijn beste kant! Eigenlijk, nog niet zo heel Erg lang geleden, was dit een doodgewoon tafereel van het Brabantse land.…

Helder ochtendlicht geabsorbeerd door de middellandse zee Het zachte blauw verkoelt de ogen van haar trouwe minnaars De geur van teer gedragen door lauwe wind Déjà vu ontvouwt zich in sfeer van nostalgie De baai van Agay rustend in de armen van haar roze gebergte Een koele sancerre in de schaduw van purperen Bougainville Verkoelend blauw…

Daarna de ochtend ingekeken, die lauw over het water lag, een mouwloos T-shirt aangedaan, wat grassen in een vaas geschikt, twee kinderen uit hun slaap gevist. ------------------------------------------------------------ Uit: ' Een hemel van vlees', 1994.…

Nooit hebben wij onze geest in kloven van `t sneeuw geworpen kennen dus ook de verrukking van zijn koude niet daarvoor willen wij niet heet genoeg als te lauw ontworpen wij kennen van de geest slechts vonken zien niet het aambeeld dat hij werkelijk is zwijgende blijft onze echte geest in de wreedaardigheid van zijn hamervonken liefde wordt…

ze komen weer jagen in loodzwaar grauw mijn lauwe dagen in giftig blauw dan voel ik genoegen in wervelende huivering en hoor ik lucht zwoegen tot die laatste zindering als een malse regenhoos draalt en strepen maakt zot gedraaid de windroos mijn glazen daken kraakt en het roestrode gruis mijn uitzicht bevuilt het kleffe bloemenpluis…

En op je nauwelijkse lippen ligt De oude dauwglans van je lauwe speeksel. Je siddert en uit trillingen bestaat Je naakte slaap. Bijna alsof je luistert Of aan mijn niemands mond een kus ontstaat En ik mijn adem in jou adem fluister.…