Alle inzendingen over luchtledig

De intercontinentale telefoonverbinding bood geen soelaas en mijn handen en armen strekten zich zonder enig houvast uit in het luchtledige....…

Je oogt verdriet je hart schreeuwt je ziel doorsneden met tranen droog schreeuw ik hard door luchtleden verwacht jij wacht ik stil…

Vragen vervagen het antwoord blijft hangen in het luchtledige Angst om te weten Bikkelhard, de waarheid of is het verbeelding Vastklemmend aan dromen bang voor gevolgen Als illusie bedrog wordt.…

Door het luchtledige van de slaap bereik ik jou in ondergronden, waar ik jou eertijds heb gevonden. Alwaar jij plotseling teer genaakbaar wordt en voor mijn mond aanraakbaar en door geen tegenstand geschonden.…

Ik vaar op het ondeugdelijke en onbetrouwbare kompas van mijn wankele geheugen als ik mij vaag het lied uit dat verre jaar herinner en zachtjes, voor mij uit, in het luchtledige, de melodie herhaal en als een welhaast ongrijpbare vluchtige melodie probeer te zingen; ¨Listen to the ocean. Echos of a million seashells¨ Wanneer is het geweest?…

is schoonheid alles wat zinnen voelen maar niet omvatten door de kijkgaten van onze realiteit verken ik werelden die waanzin erkennen de zwarte engelen breken hun vleugels om zonder hemel oneindig te vallen holle mensen verstenen in luchtledig schreeuwen zodat mijn beeldenstorm verheven zielen spaart is de realiteit niet de waanzin…

Ik kan je maar niet vinden Jij die mij zal gaan beminnen En werkelijk volmaakt zal zijn Ik wil je nog altijd winnen Waar ben je toch verdwenen Vrouw van passie, lief luchtledig Hoe langer niet, hoe meer te wenen Met verlangen, recht evenredig En ik mis je meer dan ooit Meer dan ik ooit zeggen kan Jij bent de vrouw van al mijn dromen Jij…

Ik kijk in het luchtledige mijn leven komt voorbij starend in de verte verwarren gedachten mij Ik wil lachen en blij zijn zodat 't verstomt Ik wil vloeken en schelden om wat geweest is, niet meer komt Ik wil eigenlijk alleen maar schrijven Waar zoek en vind ik de rust om gedachten te verwoorden, die blijven misschien in mijn "droom…

Zoals het gaat met zwarte en met witte toetsen: er is niets tussenin dan een luchtledig universum van Waldmünchen tot een kustweg op een eiland aan Zuid- Engelse kust en weer terug naar af herkend maar niet erkend 'Pianomann' geworden wij, zijn publiek, kunnen de voorstelling bekijken maken of breken want hij is sprekend wie hij…

En wanneer gij slechts met luchtledigheid wordt verblijd, kunt ge op ieder onachtzaam ogenblik verdwijnen. En pas dan ontstaat er tumult.…

een dorp is een cirkel met de hand rond een kerk getrokken; een duif is een zeer eenvoudige luchtledige lijn op een dak; een voorjaar maakt natte vlekken op het papier van de lucht; en kijk, dit is pas werkelijkheid: straks laat ik het regenen op mijn gedicht zodat het uitvloeit tot een akwarel van doordrenkte, onleesbare woorden…

je fletse ogen staren door het raam waar achter niets en alles is te zien hier, lijk je, ogenschijnlijk, in het luchtledige opgegaan voor je staat koffie, op een tafel, een groot bruin vierkant vlak in een verlopen herencafé met ouderwets ornament waar iedereen is maar elkaar niet kent in dit lokaal, bruin gerookt kijk jij in…

De wind waait letters maakt gedachten vergankelijk doorblaast het zijn geeft zicht op zinnen De wind draait en stoot talloze woorden in het luchtledige geeft geschut aan 'n gesprek Met alle winden meewaaien maakt woorden onbenullig laat zijn niet gezegd worden zodat windstilte volgt Wanneer aanzwellende windvlagen konden spreken…

het luchtledig zoeken tastend in het duister ontembaar verlangen paden onbegaanbaar je struikelt je valt terug in de waanzin van toen je nog ergens goed voor was naar ’t scheen gebroken en getekend werd eenzaam niet alleen druk de waanzin uit dan blaas ik de rook en gooi de asbak leeg omdat ik geloof in eind en nieuw begin in jou…

gedachten niet gebonden aan laat staan geposteerd als werkelijkheid alles illusoir adres identiteit controleerbaar van waarheid van zachtheid van rekkelijkheid ontdaan ‘t is de kreet van zintuiglijk beroofd berooid het klotend krijten van de gevoelsproleet een spel voor transparante kwallen met transparante ballen in een luchtledig…

Vliegen in het luchtledige. Bijten in het zand. Zie haar. Zie hen. Zie hun poriën van pijn. Liggend tegen aarde en niet wetend of ze winnaars of verliezers zijn. ------------------------------- uit: 'Entre deux mers', 1997.…

Ik pak mijn gedachten in cadeaupapier En doe er een mooie roze strik omheen Schrijf er in sierlijke letters je naam op Het is een presentje enkel voor jou alleen Als je dan weer een keertje aan mij denkt Maak het pakje dan maar voorzichtig open Luister goed naar mijn gedachten voor jou En laat ze niet in het luchtledige weglopen Beschouw…

Als je lippen blijven zweven tasten in het even bijster aleer `k mijn dromerige lijster nachtegaalgelui hoor beven Kom terug in glijde vlucht laat mij niet luchtledige leven op het punt u mij te geven met `n slaak die peilloos vlucht Dan omsluiten, stranden handen zich een weg langs ronding in bijna ongeraakt vertrouwen Velours zucht…

Op een stille zondagmiddag, toen de eenzaamheid zoals gebruikelijk als een wurgslang om mijn nek lag en mij als een verlammend korset omhulde, als een benauwend luchtledige, was ze gekomen; een nog jonge dame, fors van postuur, en ze bracht een fraaie, zomerse roos mee in een merkwaardig wit vaasje, dat ik, als herinnering aan haar, nog steeds bewaar…

-Hartbeeld op de schoorsteenmantel van zijn grootmoeders huis zweven de woorden in het luchtledige. Urenlang kijkt ie ernaar en het maakt hem intens gelukkig wanneer er toevallig zinnen voorbijzweven die uitdrukken wat hij helemaal niet verwacht had.…

En in de stille, weelderige tuin, de formidabele en fantastische schepping van de handen van mijn zuster, vloeien haar gedachten en gevoelens toe naar mij, de zozeer geliefde, ziekelijke en verre zus en tevergeefs strekt zij haar handen uit in het luchtledige en zij spint onzichtbare, ijle, telepathische draden van verbondenheid, vriendschap en liefde…

zelf gesmeed met een onheilspellend kosmisch beven dat sidderen, schroeien, splijten deed en Gaia kiemde, ragfijn in ’t land geweven ’t gras rond de zee rond de plas rond ‘t meer Aldaar kniel ik neer, zo roekeloos want geheel verblind zo zoet toch zilt zo onbemind Zie mij nu in honing zwemmend zweven hoewel ik mijn pad geheel luchtledig…

De eenzaamheid was als een luchtledige dat de keel dichtschroefde, als een woestijn waarvan zij de zandkorrels moest tellen Mevrouw vluchtte vaak de stad in om op een terrasje in de reuring en het gewoel nog iets te zoeken, al was dat een surrogaat-warmte en een schijnliefde die niet kon concurreren of in de schaduw kon staan van de echte waarachtigheid…

naam en mijn verhaal maar ze is iemand die me nooit heeft gekend De wereld sluit me steeds meer in met ongesproken woorden te hard om te mogen zeggen en te pijnlijk voor dit moment alleen ze zouden mijn gevoel van trots ontnemen dreunend door mijn gehoorgangen heen Hoe komt het toch dat zinnen met gevoel gesproken luchtledig…

Voorzichtig gespte de jongere man een rugzak vast op de rug van de oudere persoon De oudere, zwaar vergrijsde vader, dan wel broer kwam daarna naast me zitten en staarde met wat ik wens te benoemen als een vertwijfelde, dan wel wanhopige of verbitterde uitdrukking op zijn gezicht in de verte, in het luchtledige.....…

De eenzaamheid was als een luchtledige, benauwend en verstikkend als een strak dichtgeregen korset, als een woestijn waarvan zij de zandkorrels moest tellen. En ze ging naar het zwarte water; het water dat haar nog niet tot zich wilde nemen.....…

De eenzaamheid was als een luchtledige, benauwend en verstikkend, als een strak dichtgeregen korset, als een woestijn waarvan zij de zandkorrels moest tellen. En ze ging naar het zwarte water dat haar nog niet tot zich wilde nemen.....…

je vertrokken was en nu verder weg was dan ooit, naar een ander continent, naar onherbergzame en gevaarlijke gebieden en nu geheel onbereikbaar was en als het ware van de aardkorst verdwenen en dat je daar voorgoed zou blijven De schok denderde door heel mijn lichaam en ik kon nog slechts mijn machteloze armen en handen uitstrekken in het luchtledige…

Meneer naast mij, vergezeld van de trouwe en onafscheidelijke rollator, kijkt enigszins meditatief voor zich uit, werpt zijn blikken in de ruimte en in het luchtledige en overweegt mogelijk het wel en wee uit zijn lange, voorbije leven en zijn gelukkige dan wel ongelukkige liefdes.…

Een enkeling loopt maniakaal heen en weer en prevelt zinledige formules en syllaben het luchtledige in, ten prooi aan verwarring. Slechts een beetje nestwarmte zoeken zij bij elkaar.....…