Alle inzendingen over magische steen

De magische blauwe steen had hij weer terug gegeven aan Marie. Hij verdronk en de vissen hielpen hem niet. Moraal: Je mag niemand bedriegen, ook de dieren niet.…

De grote stenen maakten met hun helende energie het magische vergezicht compleet. Om de dagen van het terugkerend licht, en het oude en het nieuwe te vieren, nodigde zij dierbare familie en vrienden uit op haar buitenverblijf in de magische streek.…

Ach liefste, aller-, allerliefste schat, in het ziekenhuis gaf je me de magische, cognackleurige steen cadeau, die je gekocht had bij "Pleïade"; de steen met de eigenschappen die mij zouden moeten genezen, maar de artsen moeten mij helpen. We stonden zij aan zij, heel ons lange leven. Aan jouw hand strompelde ik voort.…

Ach liefste, aller-allerliefste schat, in het ziekenhuis gaf je me de magische cognackleurige steen cadeau die je gekocht had bij "Pleiade"; de steen met de eigenschappen die mij zouden moeten genezen, maar de artsen moeten mij helpen.... We stonden zij ;zij, heel ons lange leven. Aan jouw hand strompelde ik voort.…

oker dalende zon in Afrikaanse woestijn giraffen zoeken de horizon magisch…

Uit magische machten die de dag toedekken wachten wachten op wat?…

voelt een ongekend verlangen als hij naar haar kijkt tijd verstrijkt en hij wordt wakker uit zijn droom voelt zich ongewoon leeg en verlaten nu kantelt hij stenen met de hoop dat het dooft hij zichzelf weer gelooft stapelt ze op zijn gevoel…

voor steen…

Op een magische manier, voel ik nu je handen, voel ik ook je lippen, die bij de mijne aanbelanden. Op een magische manier, voel ik wat je zegt, lijkt alles wat je schrijft, wonderbaarlijk levensecht. Op die magische manier, die alleen jij kent, lijkt het nu voor even, of jij echt bij me bent.…

hand over de verzilverde gram een binnengesmokkelde vriendin dringt in, de ritselende tuin staart naar het kronkelend gebaar van het schijnverloren wild een balsemstruik op de borst haalt aan, de slakken breken door, de minnares incarneert in de moeder van zijn kind de katten in een hinderlaag de nazaat bespringt het lot een steen…

Levendig herinner ik mij de stenen trappen van dit theater, in een cirkel aangelegd als betrof het een Romeins amfitheater en uitzicht biedend op het podium waar Jan Klaassen en Katrijn figureerden.…

De volgende dag ben je weer steen die met bloedend hart weg wil gaan, maar het nog steeds niet kan. Ik huil nog een keertje, je zegt dat ik moet bellen.…

Ik ben een steen. Geef me een duw En ik geef je te leen Een lawine van stenen, ruw. Maar niemand duwt. Ik blijf staan en ween Tot de storm luwt En weer ben, een gewone steen.…

tussen beelden in het park tast ik je stilte af geboren in de zee lig je ingetogen gestold een blauw gedicht van steen nata in mare innemend als de welving van je been.…

Ik zou graag de eerste steen werpen. Maar dat zou ik toch zonde vinden. Ach, wat kan mij het schelen.....…

Het bestaat uit twaalf zuilen met elk een glanzende steen én een teken van de dierenriem. Want bij elk teken van de dierenriem hoort een edelsteen. Samen vormen zij een kalender van edelstenen. Dat moest het onderwerp voor een gedicht zijn. Bij mijn sterrenbeeld, Stier, hoort de edelsteen Rozekwarts.…

Ergens bij mij in de laan Staat een ijzeren poort Mensen lopen voort Maar ik blijf daar altijd staan Als ik door de koude staven Behoedzaam kijk of luister Is het daar zo stil en duister Alsof het leven ligt begraven Ander loof groeit achter ‘t ijzer En de wind blaast harder aan je hand Als je hem doorsteekt naar die kant Bovendien is…

Ze zijn mijn sterrenstelsels, magische cirkels. Elk kind een parel in mijn kroon.’ Haar oog- topaas, desnoods. Graniet: pupil en iris rood. ‘Maar alles blijft zoals het is: ik ben de Moeder en men heeft mij lief.’ De deurpost, jaren later.…

verdriet kit al mijn krachten samen zodat ik roerloos word als steen mijn hele wezen wordt materie een ondoordringbaar star mysterie o sla de rots, opdat ik ween…

Behoudens deze steen, waarop geschreven: de dichter van het vers, dat niet bedierf. - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -- - - - - -- -- - - -- - - -- - uit de Verzamelde Gedichten van Gerrit Achterberg (1905-1962)…

bolletjes sneeuw hangen te drogen als de regen valt kou is onvermogen omdat kristal geen druppel trouwt om samen neer te vallen te smelten in een plas hoe het was hangende koppen naast de knoppen in groene lussen van de dood lente op steenworp afstand toen de maan het morgenrood verscheen de gele zon weer gloeide…

In de oudste lagen van mijn ziel, waar hij van stenen is gemaakt, bloeit als een gaaf ontkleurd fossiel, de stenen bloem van uw gelaat. Ik kan mij niet van U bevrijden, er bloeit niets in mijn steen dan Gij, de oude weelden zijn voorbij. Maar niets kan mij meer van U scheiden.…

dacht ik en struikelde over een steen Ik gooide de steen in een slootje en viel er zelf achteraan Zachtjes begon t te regenen …………..ik had geen zwembroek aan…

de beek is wild we zijn van steen naar steen gesprongen hebben zo haar stroom bedwongen op een onbetreden pad ademloos en nat zien wij hoe kracht en tijd zich in de aarde vreten om gelijkheid aan het oppervlak te meten ook jouw basalt en mijn graniet komen die eeuwige erosie tegen maarin zachtheid kent gevoel veel andere…

", antwoordde de slak, "ik ben nog altijd sneller dan de steen". De steen tot slot zweeg, maar dacht: laat die snelheidsmaniakken maar. Ik lig hier best". "Aldus", begreep miss Garland, "dan zal ik me maar met slakken tevreden stellen".…

Nakende dageraad met jou in mijn armen 'n Behaaglijk, lekker en aangenaam gevoel Mijn mond, mijn handen, mijn alles wil jou hebben Momenteel laat jouw wereld fysiek niets toe Daar jouw land schoonheid kent, maar ook ellende Beslommeringen, verdriet, maar ook grote vreugde Jij slaapt jouw verdriet weg en droomt van de passie Die het naakte…

een handvol zand glijdt door mijn hand de steen er naast die warm voelt heeft even nog geen haast…

ze zijn te zwaar de stenen die ik dragen moet ik gooi ze bij de andere troep die ik verzameld heb een leven lang een aantal splijt weerbarstig laten ze hun inhoud zien doven in de koude wereld van voorheen ik zwaai, ze gaan en niemand weet waarheen de anderen sjouw ik verder mee de dagen door langs vele jaren soms zijn we…

de beeldhouwer De kei een hart in het stenen beeld...…

Het leven geeft de gelegenheid parels te verzamelen en steentjes weg te werpen, of steentjes te verzamelen en parels weg te gooien.…