Alle inzendingen over meubelen

Geknisper en een zucht, licht gekraak en ik denk, ze heeft het moeilijk, ze is oud, versleten en op, helemaal op. Verschoten geen eer meer aan te behalen, een schone doek deed voorheen nog wonderen, maar die wondertjes zijn inmiddels ook al aan de debet kant van de zaak gaan staan, of zitten net wat je wilt. Ik kan geen afscheid van haar nemen,…

Wat een titel, hoor ik denken en dat is ook zo! Ik/ we zitten in een bankstel dip. Nou heb ik mijn best gedaan om te kijken of er een soortgelijk verhaal te lezen valt, da's niet zo en dus zal ik jullie ff vertellen waarom ik in een bankstel dip zit! Toe aan vervanging ( er heeft een paar keer een zwaarlijvig figuur op ons bankstel gezeten met alle…

Het arme meubel onderging moedeloos de mortale marteling en deed er verder het zwijgen toe. Eenmaal van de stilte geproefd stak Dennis van wal. “Uw interieur is inderdaad aan vernieuwing toe.…

Deze meubels gaan een leven lang mee. Heel wat anders dan die lichtgewicht meubels, die na een paar jaar al onbruikbaar zijn of weer worden vervangen in deze wegwerpmaatschappij.’ ‘Zeg dat wel. Zo aardig van je oom en tante dat we de meubels zomaar mochten hebben en er niets voor hoefden te betalen,’ zegt een mannenstem.…

Zij verft een kastje. Hij kijkt foto's. Op een ervan verft zij een kastje. In het kastje liggen foto's. Op een ervan kijkt hij foto's. Niet op de foto's: zij verft een kastje.…

Kikkers rusten uit Op meubels van de natuur Gezwam van vliegen…

Degelijke, onverslijtbare meubels die de herinnering aan een tijdperk van duidelijkheid en zelfvertrouwen in leven hielden. De psychiater was een rijzige man met de vingers van een pianist en de blik van een cynische positivist.…

Alles wat voor mij van waarde was Is waardeloos gemaakt Neem mijn kleren en mijn meubels mee En zet me uit mijn huis Steel mijn video en mijn TV Haal mijn geld maar uit de kluis Rol mijn zakken sleep mijn auto weg Ik ga wel op de fiets Ze mogen pakken wat te pakken is Nee het doet me werkelijk niets Want ik heb genoeg aan jou…

lichtvoetige bewaarster van mijn vaders donkere ziel en van mijn lichaam ik zie je dromen en zingen je beleefde in gedachten romantische reizen naar het “Land des Lächelns” maar je maakte Apfelkuchen en ging voor ons te voet naar de markt we mochten over je meubels lopen en in je woonkamer tenten bouwen je was er je bent er…

Omdat vorige meubels nog wel eens een maand of twee op zich lieten wachten was dit dus even een soort omschakeling zeg maar…,afijn, goede raad is misschien duur, dat was deze ondernemer dus ook niet eens, maar toch is de klantvriendelijkheid hoog, tot zeer hoog!…

Een kleine verhuiswagen komt voorrijden in de straat waarin ik sinds jaar en dag woon. Het is het teken dat de dierbare spulletjes, herinneringen aan mijn ouderlijk huis, zijn gearriveerd.... Stoere, sterke mannen die ongewild getuige zijn van een onuitgesproken drama, tillen een meubelstuk de drie trappen op en plaatsen het tegen de schoorsteenmantel…

De stille ruimte Waar zonder mensen Geen warmte te vinden is De stille ruimte Waar zonder muziek De stilte de vloeren bekleed De stille ruimte Waar zonder meubels De echo je angstvallig toespreekt Maar als ik in de stille ruimte De lichten weer ontsteek me nestel op mijn fijnste plekje en het me weer even eigen maak Dan voel ik me…

een kamer met uitzicht ramen vol groen de weg als een film mensen met honden een rustig plantsoen je kijkt langs je tranen een mistiger beeld de donkere huizen zeil en plavuizen op straat werd gespeeld in meubels en dozen het leven van toen de oogst van gedachten van jarenlang wachten van hopen en doen een kamer met uitzicht…

ik zat graag in vaders’ stoel uit het kleed geklommen had ik de gehele kamer aan mijn voeten liggen een reis naar het onbereikbare vanaf grote hoogte denken als ik later groot ben ga ik meubels verplaatsen het vervaagt heb ik gemerkt het kleed werd mij te klein behang verkleurde traag en alles bleef geruisloos staan éénmaal heb ik…

geurtje zo noem ik het want ik ken het hout niet maar het is uniek hij gaf het me niet men bracht het nagelaten later er zit nog steeds dat potloodstompje in waarmee hij honderden latjes afstreepte op de juiste lengte of breedte het kraakt ook zoals hij de laatste jaren hij werkte zo rustig dat hij soms al dood leek terwijl hij meubels…

Er waren: de kronkelige paden van het park en de straten van de stad, talloze malen doorkruist en er was: de vijver met de oranje, geschubde vissen die hun rondjes draaiden onder het wateroppervlak en er was: de kamer met de eikenhouten meubelen, omfloerst door herinneringen.Ik wist niet welke onbestemde ellende omging in ons innerlijk.…

Neem mijn kleren en mijn meubels mee, en zet me uit mijn huis Steel mijn video en mijn tv, haal mijn geld maar uit mijn kluis Sleep mijn wagen ook maar weg, ik ga wel met de fiets Ze mogen mogen pakken wat te pakken is, neen het doet me echt niets! Ik heb genoeg aan jou!!!…

Die meubels sê : “ Eina ! dis seer ! ” Die kinders vind dit swaar, om die gespanne atmosfeer te absorbeer. Ons eet maar aan klein stukkies vleis, dis Kaapstad - Kairo, in die kombuis.…

Mijn buurman zijn straatje is altijd schoon, zijn blinkende bolide is netjes gewassen, zijn kozijnen strak in de lak en als je bij hem binnenkomt staan de meubels en de spulletjes netjes op hun plaats. Ook heeft hij een flatscreen televisie. Zijn houten vloer blinkt en zit netjes in de was.…

Design meubels, Jazz muziek bij zonsondergang… een uniek schouwspel betovert mij; de zon zakt net als ik onderuit. Bijna ademloos tuur ik door de grote glazen muur, roerend met de olijf in mijn Martini… Een denkbeeldige muur van ramen, gewoonweg fantastisch, dat zou menigeen beamen. Nog even en dan: Bright lights, Big city……

Achter elke meubel dacht ik dat mijn duistere belager zat. En opgezwiept tot razernij verliet tenslotte doodsangst mij: ik sloeg de kamer kort en klein. Op wat ik droomde dat je zei kwam een verrassend antwoord vrij.…

Nooit gescheld, gevloek, gekat Gesmijt met meubels, kopjes, deuren Zelfs niet eens een dagje zeuren Geen kat en muis tegen elkaar Gewoon normaal, dat jaar na jaar Ook geen traan of groot verdriet Van dat alles was er niet Wij raakten elkaar uiteindelijk kwijt Zonder maar een spoor van strijd Met schuldgevoel, een hart van steen Koos ik voor…

nu hij oppast op de kids als zij een avond heeft hij even tijd en eens kan zien waar het amper leeft meubels pas herkend verrek is dit zijn huis hoe kan het anders buiten werkgedruis netvlies lokt de klok waar zij zovaak op ziet waarschijnlijk alle tijd het zesde pilsie hoeft ‘ie niet hij wacht en wacht en wacht en wacht en wacht…

Vreemde titel? Nee hoor, want ze heeft een afspraak bij de huisarts, om allerlei dingen maar één ervan is het debacle van de te hoge bloeddruk. Moest ook al met een "kastje" lopen, zo eentje dat 24 uur registreert hoe en wanneer die druk eventueel te hoog wordt, niet te laag, want daar had ze geen last van. Voor de uitslag moet je voor dit soort…

De sneeuw wolkt als vitrage voor de ramen Hij houdt de wereld buiten en sereen Breken wij onze jeugd af steen na steen Triest scharen zich de meubelen tesamen De vensterbank met stervende cyclamen Zegt dat het nooit meer wordt zoals voorheen Gelijmde briefjes waarop onze namen Leiden ons veilig door de uren heen Wij openen de kast met de…

So ook die mat waaroor my naakte sole gierts-gierts gaan vandag is hier niemand op die Sondagmôre en ek voel hoe die kriekies, barste in die mure, die kraak in die meubels met my gaan my lewe is so onstuimig woes my liggaam voel oud gedaan soos ‘n sinkplaat wat teen die herderson lê en roes hierdie kalm stilte wat nou hier heers…

Als in een winkel zag 'k de meubels staan, En boven één stoel, pijnlijk zichtbaar, hing Leegte, waarin mijn blik gestadig viel, Nog niet gedragen door herinnering. Zo kijkt, als uit een boek, mijn denken me aan, En 'k voel me een vreemd'ling in mijn eigen ziel.…

De oude eiken meubelen waren dan als door een geheimzinnig waas omfloerst, alsof ze spraken van Vader, van broer en zus en in de voorafgaande dagen had Marianne het kleine boompje opgetuigd met de lieflijke frutsels en fratsels die bij het Kerstfeest horen....…

De rustieke uitvergrote eiken stoel op een verstild pleintje ergens achteraf symboliseerde ambacht en vakmanschap die karakteristiek zijn voor het dorp en die herinneren aan de bekende meubels, eens, zo lang geleden, in het goede ouderlijke huis.....…

. - Wonderlijk stil rondom De meubels. - 'K hoor in de oren 't bloedgesuis. 'T lijkt ver en vreemd. - Ik denk niet: 'Is hier iets?' Ik weet wel beter: haast me opzett'lijk niets, Maak licht, ga zitten, neem een boek, en lees. En even kijk ik, even, weg van 't boek - Was dat de muis niet?…