Alle inzendingen over natuur kokosnoot verwondering

En zo kregen wij in onze jonge jaren weleens zo'n donkerbruine, behaarde kokosnoot die haar witte melk slechts prijsgaf als je haar doorboorde. Zij moest afkomstig zijn uit verre, tropische, onbereikbare, onbekende oorden.…

Leven in verwondering is het zoeken naar het onstuimige, het onverwachte, het bezielende aanwezige en het ronddansende gevoel van stralende liefde. Verwondering verbindt ons gematerialiseerde wezens met het universum. Het geeft ons het gevoel één te zijn met de natuur in al zijn weelderige vormen en kleuren.…

maan en sterren spiegelen op de golven heimelijk dein ik met ze mee in wiegend licht verzonken ben ik vol maan en zee…

Zij bracht dan die dag een kokosnoot en een paar bananen in en ik een paar vissen. De avond valt dan rap over ons heen en er brandt een vuurtje. Dan zitten we natuurlijk gewoon genoeglijk dicht bij dat vuurtje wat bij elkaar.…

ze zeggen dat ze het aan me kunnen zien en of ik asjeblieft niet zo wil kijken alsof ik kan drijven op een zoute zachte zee van welbehagen, klotsiklots om jou mijn liefste heen, die met kokosnoten gooit om me nog sneller in te lijven…

De carpoolstrook is van de weg verdwenen Het spitsvignet zit niet meer op de ruit Het rekening-chaufferen is weer uit Het compact rijden is zelfs nooit verschenen Eén kokosnoot van Keith hield echter (dank!) Enorm veel weggebruikers op de bank…

ik was nog jong althans zo is mij verteld dat ik reeds zong in stille gedachten dat ik al vroeg werd gekweld door wijsgerig smachten nog steeds kijk ik midden in de nacht diep in het heelal en stel mijzelf de vraag wie heeft dit zo bedacht het houdt mij bescheiden omdat welk antwoord ook mij nooit bevredigen zal…

‘Nou misschien is het helemaal niet verkeerd dat we ons meer gaan verwonderen over wat we om ons heen zien. Dat we ons bewust worden wat er in onze directe omgeving aan moois nog te zien is. Dat is zoveel jongen, en we staan er niet meer bij stil. De mensen moeten zich verwonderen over de natuur om zich heen.…

het was wel zo dacht ik even toen de hal die ik betrad, gerand door schaduw en zonlicht schreeuwend door een vierkant venster, mij overmeesterde ik stapte in een wereld anders dan buiten niet wetend wat ook te verwachten een stenen gebogen hemeldak en plavuis in Jugendstill als grond van een gevulde leegte het stilteorgel…

Ik erger me niet, doch ik verwonder me slechts.…

dan ook ver weg van huis zoekend naar een veilig thuis sinds de hoop hem heeft onthuld en verlangen werd vervuld zal ik nooit meer eenzaam zijn ‘k ben van hem en hij is mijn die mijn ziel zo diep ontroert en mijn hart nog steeds vervoert zacht en vol van tederheid liefdevol en toegewijd sinds ik liefde onderging weet ik van verwondering…

In gedachten verzonken gaat de dag aan mij voorbij, 'k zie één voor één de beelden en ik verwonder mij hierbij. Die bloem, wat eerst een knopje was siert nu een stukje van de tuin. het is of het me aankijkt zo mooi met z'n kopje schuin. Die hele kleine groene sprietjes morgen weer bedekt met dauw.…

hocus-pocus van liefde bezwering in grote ogen van een kleine wereld verwondering en ik ben er weer zonder antwoorden op alle vragen zorgeloos verdwaald, het kind.…

Verwonderlijk ben je jij die me lief hebt me alles geven kan wat ik nodig heb wat ik wil verwonderlijk ben je jij die de vraag stelt met liefde wachtend op een antwoord van mij verwonderlijk ben je jij die van de daken schreeuwt hoe je me lief hebt van me houden zal tot in de eeuwigheid verwonderlijk ben je jij die je bent…

Verwonderd sta ik aan de kant, de rand, die aarde en water scheidt. Een spiegeling van wolken,wind en water, later nog een regenboog. Ik kijk, ik zoek de kracht die tranen droogt, verdriet verzacht. Waar ben je? Zie mij staan. Kom te voorschijn, geef het antwoord, want de zin van het leven, lijkt aan mij voorbij te gaan…

Ik raak het kind in mij maar niet kwijt, immer weer verbaasd over het feit dat de kerststalfiguren overeind bleven dankzij een blokje aan het been. Ondanks het lage inkomen van mijn vader toch weer, zij het nipt op tijd, een kerstboom of, in mindere tijden, takken aan de muur, veertig jaar na dato heb ik de ballen nog, de piek is helaas gesneuveld.…

Een goede vriendin zei ooit tegen mij: ‘zolang je je kunt verwonderen, weet je dat je leeft.’ Vandaag troosten deze woorden meer dan ooit.…

ja hoor, mijn God bestaat wie anders laat de melkweg dansen in de grijze Zuiderzee? en waar komt plots die zwaan die rare witte zwaan vandaan? ze peddelt langs gezonken dromen over de golfjes van het meer en meer en meer mijn blik voorbij ze wuift naar me die waterzwaan met haar luie linkerpootje dat ligt te zonnen op haar rug links?…

Zit daar nog steeds mee met dat 'vergrijpen om' met 'aan' handtastelijk aanvallen zich wederrechtelijk trachten toe te eigenen Walgelijk ontroerend hoe jij de nostalgie weet te wekken af te doen als niemandalletje dat niemand anders kan op je hoofd gaat staan je laat verwonderen hoe zwaartekracht je jurk overvalt mijn stem die spreekt…

De nacht. Overhuifd met nacht. En verder niks dan hemel. Ik heb in duizend ogen de maan gezien maar nooit de zon zien doven. IJzer duidt leven op exoplaneten.…

Alles wat vrijwel onnoembaar was passeerde mijn gedachten en bracht mij in extase, in opperste verwondering. “Wat wilt u mij vertellen?” mompelde ik vrij binnensmonds, terwijl mijn ogen gefixeerd, bijna vastgeklonken waren aan de hare. De vrouw glimlachte opnieuw en zei: “ik ben een wezen uit uw gedachten en vertel alleen verhalen”.…

Telkens komen nieuwe walmen bij ons binnen: papaya, kokosnoot en massala, een wilde vrucht in harde schil met de geur van rotte banaan.…

In een klein museumpje van de Natuur, aan de kant van de weg, liggen kostbaarheden uitgestald, onttrokken aan de ogen van de achteloze voorbijganger......…

In Tilburg Noord, grenzend aan de bebouwing die zich sinds de zeventiger jaren van de voorgaande eeuw verheft, treft men haast onverwacht een min of meer merkwaardig natuurgebied aan dat uiteraard een geheel andere sfeer ademt dan de stadse omgeving. Daar strekt de kaarsrechte baan van een wandelweg zich uit, geflankeerd door een weide waarin we…

Toen ze zeiden dat palmen een oase van rust waren, kokosnoten nooit eerder zo vol, verkleurde de woestijn zond de maan sterrenpracht van de hemelse bogen vol kleuren van 't gloren.…

schilder de kwast meet zijn geheven kin en zet hem klem in een lijst gevlochten ranken van klatergoud met een knik spoort hij een lakei aan wie zijn fortuin bijeenraapt heeft biceps nodig het past nipt in de romp van een vliegdekschip alleen zijn brein is niet zo groot eerder een erwt die rolt door zijn schedel als in de holte van een kokosnoot…

Kokosnoten gevuld met moedermelk, rankende berghellingen begroeid met een veelbelovende wijn, wonderbaarlijke boabab en vissen in tropisch nat. Die plek is er, maar velen leven liever in de woestijn. Als de gekko, poot om poot weg van het hete zand, maar toch blijven geloven in het eigen gelijk. Oase, een ongelooflijk mooie vrijplaats.…

Met het zonnetje op mijn bol ga ik de natuur in Mensen zien mij niet aan voor vol maar dit is pas het begin Er staat een frisse wind maar dat mag de pret niet drukken Ik voel me weer kind en overbrug zo hele stukken Gisteren heb ik ze gekocht schoenen met wieltjes eronder Iets waar ik al een tijdje naar zocht en me nog steeds over verwonder…

me ik verwonder me ontroerd voel hoe de dag woedt het bliksemt intens van 't leven alles voelt zo vertrouwd verlicht alles voelt zo prachtig echt ook vandaag zo prachtig echt…

Onbebouwd werkt de natuur veelomvattend ieder uur, onbevattelijk ongebreideld schoon vaderlijk puur, allochtoon als koeskoes aards binnen in iedere blik, als ik vochtig mezelf blijvend levend mij niet verslik.…