Alle inzendingen over oesters

gesloten als een oester deed zij niet van zich spreken wachtend op de visser smachtend naar een teken opdat haar hart, een parel, juist zou worden bezeten bang te worden beschadigd bang te worden vergeten (met dank aan “lizzy” voor haar “oester”)…

het hoofd boordevol 'k vind de juiste woorden niet verdriet eist zijn tol pijn blijft binnenshuis gevoel zit opgeborgen veilig in de kluis…

Ik kan schrijven als een nachtegaal, maar ouwehoer als een oester.…

Het is de irritatie in de oester die tot de parel leidt.…

Hij kneep wat citroen over een oester en hield de schelp tegen zijn onderlip. Even kantelde hij zijn hoofd. De oester gleed naar binnen. Hij kauwde een paar keer. Bij de derde oester stopte hij abrupt. ‘Ah.’ Aan de tafels viel het bestek stil. Hij hield een hand voor zijn mond en boog zich naar voren.…

Aan tafel met z'n ouders Kijkt hij ademloos toe Hoe gruwelijk oesters Aan hun einde komen…

licht maar streel rauwe buitenkant steeds, tegen beter weten in totdat er bloed druipt van mijn hand Ik weet een parel, diep daar binnen toe nou, laat me, laat me toe wrikken, wringen, niet te winnen genoeg, gedaan, nu ben ik moe Ik weet een parel, zie een schild verblindend licht op mijn gezicht dit strijden heb ik nooit gewild een oester…

Zo had ik je nog niet gezien: je ene hand over de andere gelegd, schelpsgewijs, alsof je zegt: Kom, wees mijn zand; kom, wees mijn pijn; laat mij voor jou een parelmaker zijn.…

je weekt op een rotsbank een ruwe grijze schelp bewaart lillend vlees met kleppen verzegeld ik slurp en proef de branding een huwelijk van zout en zacht de zandkorrel die naar binnen dringt wordt in parelmoer gewikkeld hij past in jouw kroon…

Het tegenovergestelde van een oester die het meer gesloten, veel minder doet. Hem daardoor bovendien ergerde en verwarde. Frigide in vrijheid, maar seksueel gevoelig tussen vier muren. In het gevang. Waarschijnlijk in zowel letterlijke als figuurlijke zin. Tijd heelde gedeeltelijk onze wonden, maar zelfspot voerde enige tijd de boventoon.…

eerst een korrel zand nu laag voor laag opgebouwd de oester vormde de irritatie voor hem tot mooi in onze ogen…

nou eens laat liggen in het zoute water en dan met mijn roze duikbril naar de vissen kijk en zwem en van die water- planten geniet en heel die oester straal vergeet en dat ik dan zo ronddabber en dan opeens oog in oog sta met die open zeevrucht die zijn pareltje uitspuugt?…

Als een parel in een oester heb ik je negen maanden gekoesterd. Als een roos in een knop bloeide je bij mij beknopt maar veilig op. Als een juweel van onschatbare waarde heb ik je gelegd in de schoot van moeder aarde Als een schaapje klein en teer ben je nu veilig in de kudde van de heer.…

eens droomde ik van jou een stralende lach een blik vol vreugde en geluk je was als een parel in een oester vol mysteries maar iedere keer ik dichterbij kwam klapte je dicht toen zag ik hoe iemand je meenam en je aan een ketting hing mijn parel het was een droom en toch ben ik je kwijt mijn lief…

Oosterse gerechten steken schril af op een bedje van bedorven oesters het plakboek van mijn leven overlapt het jouwe…

Twee parels uit de Oesters van Nam Kee Worden onverwacht een zeldzaam goedje Om een film van stand te maken moet je Terughoudend zijn (al is ‘t maar voor ‘t idee) Ik vind de keuze prima en p.c. (en kan niet wachten op de DVD)…

daar is ze in het verschiet en ze is alles wat je ziet veel te lang heb je aan de poort gestaan veel te lang ben je vreemd gegaan en dan is er niets dan die tollende irissen die me naar peilloze diepten doen vissen een duiker die naar adem snakt een oester die de zee inhapt een woordeloze aandrang en tijdeloos in de tang na haar is er…

Het blijft een herinnering Als een stralende ster Ik zag nooit die afstand Zo dichtbij, toch zo ver Je ogen als parels Waar ik in wegsmelten kon Je hart als de oester Waarvan ik het gevecht niet won Geleefd in een illusie Dit is realiteit Liefde op afstand Ik wil je nooit kwijt.…

ik zag hoe hij de parels ving zijn aandacht hing aan woorden uit jouw mond hij reeg ze tot een snoer dat glansde en danste in zijn flitsende licht jouw dicht schreef zijn verhaal je liet hem duiken in het groenblauw van de zee hij opende je oesters en nam de parels mee om ze te tonen aan een groot publiek nog zijn de goven rustig…

zonder sterren zijn ze nergens en hebben ze ook geen publiek Zonder ster is een oester oe een heester alleen maar hee En waren ontdekkingsreizigers nog steeds verdwaald op zee Zonder sterren hebben we geen glans geen lichtjes om in te verdwalen geen horoscoop om in te geloven en hebben de bladen geen schandalen De wereld ziet sterretjes…

De schelp bevat in haar binnenste, in haar innerlijk een bal, eveneens uit klei samengesteld, die is als een parel in een oester. Deze bol acht ik symbolisch voor mijn kwetsbare hart dat diep verborgen in mij rust, onzichtbaar voor de wrede en gevoelloze menigte die erop zou trappen, het zou beschadigen en tenslotte zou vernietigen.....…

de meester van bel nummer twee wil om drie uur negen stipt zijn honingzoete kamillethee de dame met de migraine dat is bel vier geeft om een ontbijt à la carte geen zier dan heb je mister culinair onder bel nummer zes die eet pasta met een steakmes en de meid in het souterrain kan dit alles wel aan zolang er verse oesters en…

De nuance is de dans van de rede Een dans van het verleden De nuance vereist souplesse, vereist talent Niemand die de dans nog kent Het populisme is één grote polonaise Hand op de schouder en je loopt er achteraan Terug in de tijd, slechts voor de eenvoud gaan Geen oesters, maar friet met mayonaise Ik wil de tango, wil dansen, wil…

Diep gedoken onder de waterspiegel Is alles prachtig en met niets te vergelijken Een wereld vol kleur….In beweging gezet Dit beeld zal mijn leven voor altijd verijken Regenboog aan vissen sierlijke vinnen Groepen die samenscholen eensgezind Een parel ligt te schitteren op de zachte bodem In haar lege oester slaapt een lipviskind Kleine…

(Bij sommigen gelijk aan een opengesperde oester, bleek en glinsterend druipt het vochtvlees) dacht ze. Mijn mond staat op huilen! en mijn hart is vertrapt door zijn woorden! alvorens gesmoord en gekookt in verlangens! Ja! dat is zo. denk ik.…

In een woelige zee Dansen golven rollend Naar de kust Oesters schuifelend Op de bodem van die Enorme watermassa Schijnbaar oneindig veel Ondenkbaar intens Verweven met de groei Van de schoonheid van de Oceaan die rein de illusie van Het leven tilt boven de Waarheid van de liefde tussen Jou en mij.…

haren weer glanzen als zijde Oh, de golven, de meeuwen, de kliffen En het schuimende, speelse gespat Dat ik door alle pekel vergat Maar zich toch in mijn ziel wist te griffen Op het eiland van Groene Smaragd Waar de wegen van Dé Weg verhalen Kronkel ik naar ’t geluk van de Ier En hervind waar ik naar heb gesmacht En ik vul er met oesters…

Als ik kijk naar die roestvrijstalen kop als een gesloten oester, blijft proberen te dealen met het geheim van zijn verdwenen parel...sta ik op het punt om me nooit meer door golven van toppunt te laten raken. Zocht je mij soms...je vindt altijd wel iets waar we een dieptepunt van maken.…

waar woorden ooit dwarrelden ongedwongen een weg zochten in vrolijk tintelende volzinnen staan ze nu door elkaar gehusseld in onuitsprekelijke onzinnen naar parels vissende melodieën overstemmen eens gezinde duetten vervalsen een ooit zo zuiver geluid in een schelp vol verwaterde vriendschap die zich langzaam in vergetelheid sluit…

Geef me rozen, champagne brut en muziek een engel, oesters, aardbeien en magie Geef me een tong, lippen, een lijf, warm en hard een blinddoek, woorden, zoet geil en zacht Geef me een hand van lief streel en straf een oog van herkenning een sensuele kracht Geef me boeien en sla met een zweep neem me overal en neem me steeds meer Geef…