Alle inzendingen over oude eik

Het bankje waar we vroeger zaten daar bij die mooie oude eik die is gekapt en weggehaald voor een nieuw te bouwen wijk. Ik zie het aan met lede ogen een mooie tijd wordt teniet gedaan geen plekje om terug te keren als er straks nieuwe huizen staan.…

En zo zijn zomers en winters gepasseerd in het park waar de oude eik zich verheft en lang geleden is de zilverwitte as uitgestrooid en zo zullen mijn tranen voorgoed vloeien om de allerliefste.....…

Er hangt een geur van dood hout, als van een robuuste eik die groeide, op zoek naar licht. Diep geworteld in mijn hart. Niet vergeten. Nooit vergeten. Als een jong boompje vergroei ik met de dode oude eik. Hij leeft, in mij.…

De oude man verlaat voor de dageraad stil het reservaat loopt naar de eenzame plek waar de schaduwboom staat zet zich neer onder het gebladerte van de oude eik de eeuwige reis is begonnen met de droom over de jachtvelden en bij ondergaande zon gaat hij met een zucht over naar het dodenrijk.…

Tussen de oude kale eiken ruist het en ook deze keer komt de herfst op tijd omdat het Herfstkind goed heeft geluisterd…

Ja, geen gek idee, een vreugdedans om de oude eik, dat zou wel leuk zijn, denk ik.…

Aan de rand van het stille ven staat een oude eik, die al min of meer aan het sterven is. Maar juist daarom heeft deze boom een heel eigen bekoring. Zijn hoogste takken wijzen kaal en stram naar de lucht. Daaronder heeft hij donkergroene slingers van ineengedrongen lover.…

Voel het trillen in de lucht, een berichtje met vogelvlucht, onder de vleugels van goed bereik, strijkt de mobilus telefoonmus neer op een oude eik. Trring, trring, hallo en waar ben jij? In de boom, ik houd je nestje vrij.…

Zij heeft de zwarte lijkwade al gehaakt die haar lichaam zal moeten omhullen in de kist en ze is al gaan kijken op de natuurbegraafplaats waar de vogeltjes kwinkeleren en waar de oude eiken zich verheffen. Daar wil zij liggen.…

ik zal hier op je wachten naast het verloren ven diep in het koele bos waar ik de trotse reus onder de bomen ben je kent me als de oude eik met de stam gespleten die je nooit omhelzen kon je kwam armen tekort ik heb het wel geweten schuil onder mijn bladerdak in de schaduw aan de voet de aarde is nog warm doordrongen van de zon die…

net voorbij het struikgewas de vijver en de oude eik daar groei ik in mijn bomenrijk ik ben de bloemen in het gras en elke dag kom jij voorbij een sluier vlinders in je spoor als ik je zie of ruik of hoor dan is het lente in mijn wei en elke keer dat ik je zag er kwamen steeds meer vlinders bij O schoonheid, wanneer pluk je mij…

(voor Hallo Wien) hoe, hoe hard roept de uil deze nacht hij klaagt de stenen uit de grond die statig dansen in de valavond hun scherpe schaduw kruipt verdacht de kraters van de maan verlaten één voor één de donkere dagen ze klauwen grauwe wolkenlagen en hebben mij de vrees gelaten een oude eik, in de leegte geboren kraakt mijn…

Je rust onder rulle bruine aarde op de velden aan de Karel Boddenweg onder de oude eik die je eens samen met mij uitkoos. Je portret in zwart-wit siert nog mijn wand. Je lacht me toe met een lach die je leed verbergt. Je kunt niet meer lijden.....…

Hij rust onder bruine, rulle aarde, op de velden aan de Karel Boddenweg, onder een oude eik. Zesentwintig jaar na zijn dood zie en hoor ik op het brede scherm de symfonie-orkesten aantreden in de concertzalen, die aandachtig, in grote saamhorigheid, de instrumenten bespelen. De genen van mijn vader zijn mijn genen: Mozart maakt ook mij gelukkig.…

Eens verzekerde je me: daar wil ik voorgoed rusten; op die velden; onder die oude eik. En zo strooiden we jouw zilverwitte as daar in lang vervlogen tijd uit. Er is geen grafsteen waarop je zo dierbare naam staat ingebeiteld; waarop we bloemen zouden kunnen leggen; waarop een lichtje zou kunnen branden.…

In de wachtkamer met de gewelfde muur, die een blik biedt in de kruin van de oude eik (je noemt haar "Quercus Robur") zullen we moeten wachten op de finale uitspraak.....…

In de wachtkamer met de gewelfde muur die een blik biedt in de kruin van de oude eik (je noemt haar "Quercus Robur") zullen we moeten wachten op de finale uitspraak…

Traag vouwen de velden hun handen terwijl de oude eik de ogen sluit een ontdooiende gestalte knielt met ootmoed bij de laatste winterranden waarlangs het vroege fluitenkruid zacht vertolkt wat het lentehart bezielt Een bede zonder woord of vaag geluid geen gehoor of spoor van grotesk gebaar geen richting nog, geen opzij of al vooruit een…

Zij zijn niet meer te midden van de levenden; zij rusten voorgoed onder oude eiken op het "landgoed" aan de Karel Boddenweg, maar voor altijd blijven zij in de geest bij mij....…

Als ik het flatgebouw genaamd "Berkenrode" passeer met bus of auto, weet ik dat je daar bent, dat daar, op die velden, onder die oude eik, eens je zilverwitte as is uitgestrooid, mama! Dat was je wens; daar wilde je voorgoed rusten. Je portret in grijstinten siert mijn wand.…

Ik had op hem gewacht in het sfeervolle prieel dat gelardeerd is met kleurige viooltjes en ouderwetse lantaarns, waar oude eiken zich verheffen waarvan de takken, die laag aan de stam ontspruiten, in een trotse boog hun kruin vormen. Het voorjaar was nog koud maar de warmte van onze vriendschap maakte veel goed....…

Twee oude eiken die elkaar proberen te bereiken al sinds een eeuw of tien. Ze staan getrouw als ik, ontredderd rond te kijken. Aan vroeger denkend en aan honingdauw die naast me zat, haar mond indigoblauw: ze wou geen meter van mijn snoepzak wijken. Een vrouwenstem klinkt schel.…

als bon vivant of kneus of het bruine loof van oude eiken mag ook een grijze wolk zijn wegdrijvend in de lucht aan u de keus het maakt niet zo uit als u toch het nakijken heeft ik zit in een voortdenderende trein gratis en voor niets ja, wel tweede klas ik wilde nog uitstappen de weg verder afleggen op mijn oude fiets langs menig…

Oud worden eist zijn tol. Rimpels in het gezicht als de bast van een oude eik. Een oude eik die voorheen nog bladeren had. Herinneringen vallen als blaadjes totdat alle takken leeg zijn. Bij het tweede kopje thee - getrokken met een nieuw zakje - vervolgde u uw prachtige beschrijving van wat oud worden betekent.…

In de verte, plots de melodie van een panfluit, een vreemde figuur komt dichterbij, en vleit zich neer in het hoge gras, bij de oude eik. Het water verrimpelt en daar verschijnen enkele waternimfen, die met hun hoofd op hun handen, tussen het riet gaan zitten, om te luisteren.…

hij stap na stap ieder gevoel voor werkelijkheid, de tijd nog steeds aan zijn zij loopt door alleen hij loopt niet meer mee, de kolenkit naast de zwarte potkachel staat uitdagend te lonken naar vurige warmte zijn blik lijkt wel vastgezogen aan die ene muur, waarnaast hij net een glimp op kan vangen van wijdgeopende armen van de oude…

Naast de oude eiken vlonder koelt de wijn, weiss und tröcken wachtend tot hij straks mag klokken na de jaren in ‘t vooronder ...…

De oude eiken meubelen waren dan als door een geheimzinnig waas omfloerst, alsof ze spraken van Vader, van broer en zus en in de voorafgaande dagen had Marianne het kleine boompje opgetuigd met de lieflijke frutsels en fratsels die bij het Kerstfeest horen....…

Een oude eik, met weelderig bladerendek, immens dikke stam met mooi gevormde dikke takken. Oh, wat hebben we daar vroeger lol mee gehad. We zijn er in geklommen, we zijn eruit gevallen. Er hing een schommel, een touw met een plankje. Ik ging nog hoger dan de boom zelf, zo voelde het tenminste.…

eiken in een decor maagdelijk wit wachtend op de verwarming waarmee het jaar begint……