Alle inzendingen over overbruggen

Zondag. Zonnebloemstraat in Hillegersberg, stadsdeel van Rotterdam. We zijn bij opa en oma, jaren '50 vorige eeuw. Veel ooms en tantes, neefjes en nichtjes wonen er in de buurt. Wij niet. Elke zondag gaan we vroeg uit Leiden met de tram naar Voorburg. Van daar nemen we de trein naar Rotterdam, het 'Hofpleinlijntje'. In Hillegersberg stappen…

Afstand...het is een kwestie van tijd deze te overbruggen.…

Gedachten overbruggen iedere afstand. Het is het reizen van de toekomst.…

Het animo voor het bijwonen van congressen blijkt vaak recht evenredig met de te overbruggen afstand.…

De afstand tot in de hemel is een fractie van een seconde, in vergelijking tot de inspanning die van een mens wordt gevergd om de afstand van de wereld tot in de hemel te overbruggen.…

Achteraf lijkt muziek een uitstekende manier om afstand te overbruggen terwijl een piano speelt Chopin bijvoorbeeld…

Het huis in het naburige dorp van de zachtmoedige ex-collega waar de trofeeën van de welstand en van de rijkdom stonden uitgestald, herinner ik me uit zo lang vervlogen tijd. Na de verwikkelingen en rampspoed die zich opstapelden in de zeventig jaren van mijn leven en na de vele verliezen heb ik Ans als enig overgeblevene. Als door een wonderlijke beschikking…

Soms zit dit verweven in iemands persoonlijkheid en is de afstand alleen op die manier te overbruggen.…

Tederheid strelend als een zachte hand Kriebelend in je nek Met vleugels die zo kwetsbaar zijn Als een jong vogeltje Een afstand niet te overbruggen Niet waarneembaar Werelden van mij verwijderd Onzichtbaar gebleken Als een mens met gevoelens Hunkerend naar alles Wat eens zo mooi was Verlang ik naar jou…

ik heb alles gezegd zwijgend ik kon niet bij je de afstand overbruggen ik zag aan je ogen dat je het niet begreep ik schreeuwde zonder woorden zij galmden na in je gezicht zo gesloten als nooit tevoren ik ben ver gegaan heb me helemaal gegeven stortte mijn hart uit vertelde je dat ik van je hield veel veel heel veel ik heb…

stil is het moeilijk oorverdovende leed niet te overbruggen wat een ziel nimmer anders dan open in een baar heeft beleed je kleedt in afgedragen ouderschap, zegt toom waar niets tooit leven berooid achter blijft dan beklijft een rode dag berooid op een zwart getrapte weg liefdeloos, ik zal iets gedaan hebben wat het gras dat je droeg niet…

Zo overbruggen we de tijd van grote eenzaamheid. De lange avonden en nachten zijn bijna voorbij en dan kom je terug weg zijn de eenzame gedachten.…

De bruggen overbruggen diepe sombere waters Geen lach weerspiegelt. Hoe schoon en mooi het klonk en was Het verbond is verbroken. De stad breekt zichzelf af Ze geeft niet meer Ze gaf…

morgen is van glas de toekomst transparant met een lichte weerspiegeling van het verleden je droomt voorzichtig over morgen borduurt voort op je ervaring van vandaag morgen is van glas beslagen van mijn adem herinnering van Dromen over morgen sijpelen als water uit je handen geen houvast, oneindig lijkt de val als je in de overbruggende…

uitgewist waren en of het leed was uitgewist en of de gebeurlijkheden niet hadden plaatsgevonden en of jeugd, schoonheid en gezondheid ondanks alles in deze late fase nog zegevierden; alsof de diepe, desastreuze, onheilspellende kloof van de lange jaren plotseling en op triomfantelijke wijze werd overspannen door de elegante en triomfantelijke overbrugging…

Zon leek eeuwig elke droom moest hij steeds volgen tot hij verdwaalde steeds verder weg in de eigen geest die zij niet meer kon of wilde volgen dromen stopten abrupt kreukherstellende fase was kreukelzone geworden te laat vandaag in overbruggen van de afstand tussen haar planeet en zijn vallende ster die verder raast richting…

het biljartspel is zeker een der overbruggingen in de dood, tussen de afwisselend omgebogen ruggen der geblevenen klinkt het ivoor onomstotelijk nog tweemaal. het bestaan is als een loper tussen de kamers, die eindigt voor de deur, de blik uit het raam tot waar de bomen sluiten.…

op weg naar nergens komt besef van terug het begon toch ergens misschien is er ’n brug gebouwd op het vale grijs van skeletten elke brug had zo zelf een eigen prijs geluk is bruggen zijn heden uit verleden bruggen voor heden moeten nog verleden bruggen voor nu zijn altijd te laat nieuwe skeletten…

Dan groeit er een kloof, die niet te overbruggen lijkt. Er valt een stil onbehagen, omdat de een voor de ander niet wijkt. Soms lijkt het bijna, of wij elkaar niet verstaan. Allebei een andere taal spreken, wij alleen door zullen gaan. Dan is er toch die kleine vonk, het verlangen naar elkaar.…

Soms zijn er woorden scherp en vol venijn lijkt de band even verbroken omdat wij onszelf niet zijn dan groeit er een kloof die niet te overbruggen lijkt er valt een stil onbehagen omdat de een voor de ander niet wijkt soms lijkt het bijna of wij elkaar niet verstaan allebei een andere taal spreken wij alleen door zullen gaan Maar, inwendig…

In kilometers nog zo dichtbij Helemaal niet ver van mij Toch zo’n grote afstand Die mijn hart niet goed overbruggen kan De woorden, gevoelens en het uiten ervan Is iets wat ik niet in deze stilte kan Ik ben even je knuffel kwijt en je ogen net zo goed Je lach, die normaal gesproken de stilte verbreken doet Kon je nu maar gedachten lezen Dan…

Soms zijn er woorden scherp en vol venijn lijkt de band even verbroken omdat wij onszelf niet zijn dan groeit er een kloof die niet te overbruggen lijkt er valt een stil onbehagen omdat de een voor de ander niet wijkt soms lijkt het bijna of wij elkaar niet verstaan allebei een andere taal spreken wij alleen door zullen gaan dan toch is…

Verwacht niet dat ik de steeds groter wordende afstand nog kan overbruggen, verwacht niet dat de lusteloosheid en het ongeloof in onze vriendschappelijke band, die eens was als een band van goud, niet intreden.....…

sta ik naast jou op de rand van dit leven het is al bijna tijd maar je blijft nog even geeft mij de kans te zeggen wat niet verzwegen kan zijn in de verte het gemis en de trots die jou en mij gebood te volharden in het zwijgen niet te overbruggen levens liggen aan scherven voor mij je zou trots op me zijn want mijn hart draagt jouw stempel…

wittend schuim van mij vandaan lange benen stappen trots door zand en op de rots je blik voorbij de horizon treft mij in ondergaande zon gedachten dansen rood geboren uit dezelfde schoot je beeld wordt zichtbaar in de schemering, je lacht zegt brandingzachtjes lekker ding terwijl je mij je warme handen reikt in duizend kilometers overbruggen…

het land van vreemde klanken is nabij ik hoef nog slechts een dijk te overbruggen verborgen achter wolken woeste muggen ligt daar het thuis van kruidkoek en stabij wat brengt mij in die kille negorij hoe is een stadsmens zo diep kunnen zinken in Moddergat een beerenburg te drinken de fierljep van huis naar woestenij hier trouwt mijn liefste…

tranen opwellen in het donker als voeten je sporen volgen en straatstenen tijdloos treuzelend je vervoeren naar wie weet waarheen als iemand je lippen zoekt en teder je twijfels kust als handen zich langzaam ontsluiten en je bevrijden uit dichtgekleefde tijden als tussen droom en daad een hemelsbrede kloof gaapt die je zonder meer overbruggen…

het uitzicht zee we zagen buien in de verte komen, stilte raasde wisselstromen het overbruggen van de blik in de eerste schrik ging toen de wereld uit we stapten over in gelijke tred een nieuwe ruimte in de tijd was even stil gezet ik tilde sluiers op zag jou, je lach en ogen vol verbazing of het wat gaf je vinger raakte mij…

Eens zullen wij elkaar weer ontmoeten overbruggen zullen we die 30 jaar Nu lopen we nog voorbij zonder groeten we zijn allebei veranderd, dat is waar Maar ergens in een heel klein hoekje op een plekje diep in ons hart Samen opgeschreven in een boekje is daar nog de gedeelde smart Ooit komen wij elkaar weer tegen 't herkennen is dan daar…

De afstand tussen de Nassaustraat in Tilburg en Café-Zaal "Bierings" aan de Goirkestraat is te voet gemakkelijk te overbruggen. Het weer is ronduit schitterend maar binnen bij "Bierings" zijn de wanden gelardeerd met donkere panelen.…