Alle inzendingen over overlijden vriend machteloosheid

Mijn vriend sprak achter de katheder enkele nutteloze, machteloze woorden die niets konden bezweren alsof de toch eveneens zozeer machtige taal hier nog soelaas vermocht te bieden....…

Ik zag je niet zo vaak, omdat we vrienden waren en dan hoef je elkaar niet vaak te zien. Wat vaker had ook wel gekund misschien, maar kansen worden meest pas achteraf ervaren.…

Weet je nog Die zachte warme jas En de geur van ‘t goudgeel Net alsof ‘t gist’ren was. Weet je nog De coupe aarbei en de kinneman De glimlach en ‘t hand in hand De kaarsen, ‘t kasteel De warme wind, het snelle grind Dat alles nam je met je mee. Weet je nog De plekjes paradijs De zachtheid van jou en mij Zo echt nog, zo dichtbij En…

Gravend naar een herinnering Zoek ik in ieders hoofd Het verhaal dat zoek is In gedachten gedoofd Schreeuwend om aandacht Hoor ik je adem tegen mij aan Onontkoombaar Te dicht bij mij vandaan Onwetend van wat komen zal Sluip ik van je af Ren ik naar je toe Stilstaand bij je graf…

Machteloos voel jij je van binnen machteloos kijk je alleen maar toe machteloos omdat je niet denken kunt machteloos, verslagen en zo moe. Machteloos ben je van woede machteloos ook van verdriet machteloos omdat je niks kunt doen machteloos door alles wat je ziet.…

President Biden heeft als kritiekloze vriend van Israël de afgelopen jaren de kans gemist een evenwichtige leidersrol te spelen in het Midden Oosten. In zijn nadagen staat hij machteloos ten opzichte van de opportunistische Israëlische premier Netanyahu, die geen geweld schuwt nu hij vrijelijk zijn gang kan gaan.…

Sterven is het begin van het eind en een eind als een oneindig begin zonder eind de eeuwigheid…

God looked around His garden An He found an empty place. He looked down upon earth and he saw your tired face. He put His arms around you and lifted you to rest. God’s garden must be beautiful. He always takes the best. He knew that you were suffering, He knew you were in pain. He also knew in heaven you would never hurt again. He saw the road…

Die overlijdt, is over lijden; En vreest men nog voor overlijden?…

dag naar het nieuws Ik zie de pijn En het verdriet Van al die mensen Zij zijn alles kwijt, Vrienden, familie, hun huis Alles!…

Machteloos.…

Er is een vriend, één die je ontmoet, in het diepst van je wanhoop, op de bodem van je bestaan. Hij die jou kent en roept bij je naam. Wie is die vriend? Jezus Christus…

Ze kreeg een vriend, en ik voelde mij bedrogen. Het voelde alsof mij onrecht werd aangedaan. Maar ik stond machteloos. Ook machteloos moest ik zien hoe ze met elkaar omgingen, hoe dolenthousiast ze vertelde over hem. Mijn wereldje stortte in. Niemand begreep mij toen ik haar niet meer kon zien.…

schaduwen, beelden, kettingen van muren naderen rondom je heen verstikt door vretende assen die kwellend in je dringen ze werpen schuimgevoel neer, druiperig en wurgend je geraakt er niet meer uit je wordt kleiner en kleiner en dan dan verdwijn je verslonden in je pijn maar nu, nu zijn ze aan't spinnen betuigd door eigen macht…

Onder de ozonlaag van bedorvenheid In een paleis, een huis van pracht en praal In de tuin een boom van de eeuwigheid Onder de nacht en geroep van een nachtegaal Op een zomerse dag met een winterse bui Door het bos zonder groen, maar grauw als de nacht Door hemelse tranen van een pas gesneden ui Op de gronden van Moeder Aarde, verzuren al haar…

Ik herken het verdriet geschreven in jullie ogen Ik voel jullie pijn gegraveerd in jullie hart. Ik weet van jullie strijd het vechten met je gevoel het doet me zo'n pijn ik had voor jullie een ander doel. Zo graag had ik het anders gewild jullie deze pijn willen besparen Zodat je alleen maar de fijne dingen van je jeugd zou kunnen bewaren…

Ach, mijn jochie ik wou dat ik je helpen kon door dit proces van groot verdriet maar sta machteloos in je pijn kan je alleen beloven er altijd voor jou te zijn!…

Ik houd jou in mijn armen al wiegend heen en weer ik wil je zo graag verwarmen verbergen al het verdomde zeer Ogen kijken levenloos en kil machteloosheid klauwt gedachten ik wil blijven geloven al is het stil in hopen en verwachten De tijd haalt moeiteloos in scheurt in zijn vijf voorbij wat heeft het nu nog voor zin en weer stormt het…

Hol in de lege kamer vol met emoties Eenzaam verslagen verminkt met pijn Ziet hij haar poserend op erotische foto Weet hij, zij zal nooit meer de zijne zijn Verlaten heeft zij van een op andere dag Ging voor die ander omdat het aan hem lag Vlammen schroeien in verscheurend verdriet Machteloos gilt zijn lichaam, zij niet, zij niet Zweverig…

Gelukkig is het tijdelijk En niet voor langere tijd Machteloosheid is een rot gevoel Dat raak je niet snel kwijt Afhankelijk zijn van anderen Niet zelf kunnen sturen Onzekerheid die aan je knaagt Als het langer blijkt te duren Gelukkig is het tijdelijk Hou ik mezelf steeds voor Voorlopig moet het dan maar zo En draait de molen door Uiteindelijk…

Ik voel de machteloosheid om dit oneerlijke gevecht. Je woorden klinken ongemeend en verre van oprecht. Maar ik weet dat ik eerlijk ben en zoveel van hem houd. Jij wint het niet hoor meisje, je bent onecht en koud. En als zijn ogen open gaan en hij de waarheid ziet. Wat heb je dan nog over? Ons zeer zeker niet.....…

toekomst is gehuld in signalen van licht maar wat als jij verwachting zo machteloos verwoordt, dat het je ontbreekt aan menselijke achting en de droevige ogen op hopeloosheid zijn gericht door de ziel die is doorboord ik voel me zo zwak in een heldenloos bestaan immers ook ik kan je niet bieden dat teder…

ik zei nog dit is een vrij land open en transparant maar censuur is zo ingevreten en door eigen belang overmand mijn vingers worden gebroken door gesloten letters in leegte ondergedoken voor holle ketters…

Gedreven in een verdomhoek De tegenactie die ik beraam De ring, de handdoek Tref ik blaam Ben ik zwak als ik me schaam Is de situatie op eigen verzoek Ben ik zelf degene die ik vervloek Er is zoveel meer dat ik beaam De droom anderen te doen groeien Zelf groot zijn in het klein De ongewenste medemens weer doen opbloeien Is de grijze…

Ik zie de tranen over je wangen glijden Machteloos staar ik je aan Het liefst wil ik je blik vermijden En met mijn leven verder gaan...…

Ondoordringbaar, onvoorspelbaar Helemaal Een moeder kwijt, een ander leven Accepteren dat dat hoofstuk sluit Ze heeft je alles meegegeven Je moet op eigen kracht vooruit En juist in deze donkere dagen Die stemmingmakend kunnen zijn Gaat alles aan mij knagen Wanneer ik jou zo zie vol pijn Ik weet geen raad Met wat je nu doet Mijn machteloosheid…

Ogen die dwalen waar ze eenzaam lijken op de liefde die zichzelf zoekt en de blindheid vreest omdat ze machteloos naar alles wil blijven kijken…

Er groeit agressie in mij door machteloos de macht te zien van machtigen die geen mensen zien.…

een muur die nooit zal kunnen horen, een berg waarvan ik telkens terug blijf vallen, woede uit verbitterde onmacht geboren Sla ik alles stuk met woorden, onbedacht en zonder te denken de wereld zwart voor ogen, spreek ik in oneerlijkheid teleurgesteld door onvermogen Waarna ik verdwijn in een tranendal uit spijt en verdriet, machteloos…

Maar in mezelf voel ik me “Machteloos”.…