Alle inzendingen over pen en inktpot

riep de Pen. “Domme kras-pen!” riep de Inktpot. En beiden genoten ze nog na van hun gekibbel. En je slaapt zo lekker als je de ander even goed van repliek hebt gediend. En daarmee vielen ze dus in een heerlijke slaap, allebei overtuigd van hun gelijk. Maar de Schrijver kon de slaap niet vatten.…

Wie niet solliciteert, verander ik in een inktpot. Schiet op, straks hebben we geen site meer. Uiteraard neem ik hoogst persoonlijk de bezwerende leiding over al het geschrevene, Paulus. En jou verander ik in een pen, je hebt me lang genoeg gecorrigeerd… Zie ook: http://www.nederlands.nl/vacatures.php…

In die tijd zaten de leerlingen met z'n tweeën naast elkaar in een bank, waarin een inktpot was aangebracht. Je leerde keurig schrijven met een pen, die je steeds moest indopen in de inktpot.…

Nederlands.nl brengt al jarenlang tribuut aan elk literair debuut. Elk kuiken kan hier dankzij des lezers kritische stuipen literair ontluiken.…

We zijn er mooi klaar mee.…

Bij de fietsenmaker zag hij in een hoek en klein bureau staan met een ingebouwde inktpot. Het was nog in de tijd, dat er met een pen gedoopt in inkt werd geschreven.…

Toen ik je eind brugklas zei dat ik van dichten hield lachte je me uit en deed mijn inkt zacht sidderen “Je bent maar vaag,” zei je toen Jij weet dat nu niet meer denk ik want meestal schep je op dat ik Nederlands studeer…

De dood is geen boodschap van begrijpen maar een woord dat machtig klinkt voor wie alleen nog maar in angst gelooft en voortdurend twijfelt of hij er zelf een einde aan zal maken met een pen of een geweer.…

Voor Jan Pen hoop ik evenwel dat hij minstens honderd wordt.…

Jij, jij pruilt als vette gans je protserige veren op en je doopt de hemel een onuitputtelijke inktpot. Al dertig jaren sterf ik de dood van duizend mannen in jouw gulzig vliegen, je poten veilig om me heen. Vastklampend pomp je vacuüm, mijn vlees weekt zich in je los De onvolkoren halmen toornen bitter in de zon.…

Met de inkt uit de inktpot die regelmatig bijgevuld werd uit de grote fles en die afgeveegd werd aan de tijdens de handwerkles vervaardigde inktlap die in het midden gesierd werd door een knoop en met de kroontjespen moet ik in mijn tiende levensjaar het gedicht genoteerd hebben dat mij nu zo'n verdriet doet en zo ontroert.…

kaatsend op de kale muren van een bescheiden ziel weerklinkt de zachte deun van de onuitgesproken woorden verzilverd door een pen die scheen te schrijven wat jou zo raken kon…

Een pen is sterker dan een zwaard.…

De onzekerheid overwonnen onderneem ik mijn eerste stap zal 't me gaan lukken ben ik goed genoeg voor 't schrijverschap De pen is mijn allerbeste maatje maar af en toe voel ik vijandigheid dan weet ik 't even niet meer ben ik alle woorden kwijt Soms komt er niets uit de vingers doch... m'n hart kent mijn gevoel op papier verschijnt…

Dag pen, je bent zwanger van tekst. Van kleine lettertjes, lieve woordjes en volle zinnen Dag pen, wat wil je schrijven vandaag?…

mijn eigen muze en nog steeds geen moeder vanmorgen belde de vader van het koffieboontje maar hij boeit niet meer intussen lag mijn pen te lekken op het laken diezelfde middag begon het bloeden…

Onder nieuw gebladerte de sombergroene boom trekt krom zon stuift gele bloesem rode velden bekleden oevers met je naam fluisterend zal fris zaad de regels van jouw hand met witte zinnen kleuren bevrijden zal de pen zoals velen wacht ik aan de overkant…

meteen waar ze zat Een ogenblik van haar vandaan zie ik een kostbaar schepsel in een kaarsblauwe zeepbel zweeft dwarrelt rolt en stort plots van een waterval van stilte af zeepbel trilt schreeuwt en scheurt ze valt patat tot op de groenig opgedroogde vijver en verdampt op haar gemak tot de volgende keer In een bezorgde bui smeek ik mijn pen…

Wat twee paar verliefde ogen elkaar vertellen, is met geen pen volledig te beschijven.…

Ik houd mijn pen paraat...…

Maar hier ligt, onder het zaakaanwijzende, onder het zaakzijnde, de creatieve functie van het woord, het geheim van alle poëtische eeuwigheid, een verbeeldingsheimwee van al het stoffelijke naar de eerste en heilige geest.…

Mijn pen is boos, niet weinig ook, voor ik het weet, gaat hij op in rook, want wéér heeft een idioot een prachtig mens met een eigen mening in koelen bloede vermoord.... En dus vloekt mijn pen.....…

Haar lippen zwijgen letters van nooit gesproken zinnen fluisterend ademt zij namen in de onbeschreven lucht Haar pen, zo ongeduldig schrijft het pad naar het einde traag loopt de gitzwarte inkt op haar allerlaatste benen Het sierlijke handschrift verandert heel langzaam in letters van druk woorden van wanhoop en weemoed vullen de laatste…

In die tijd zaten de leerlingen met z'n tweeën naast elkaar in een schoolbank, waarin een inktpot was aangebracht. Ballpoint had je toen nog niet en je leerde keurig schrijven met een pen, die je steeds moest indopen in de inktpot. Voor mij zat een meisje, haar naam weet ik niet meer, maar zij was de langste van de klas.…

ons schip lag in west-west-terschelling niet ver van een vrij stijle helling in prachtige steil ging ik onder zeil maar ik struikelde over de spelling…

(1) bladerentapijt een late merel zoekt daar zijn kostje tussen (2) de iris bloeit weer mijn hart is de tuin die haar voor altijd koestert (3) roodkoperen haar ogen die lachen zeggen kijk pappa kijk dan (4) voel jij hoeveel troost oneindig veel pijn en troost jouw snuitwerk mij geeft…

(1) winterwarme stal snuiven, gezoem van vliegen de volmaakte rust (2) eruit! staart omhoog schonkige lijven rennen lente in de bol (3) kauwen herkauwen loom in het zomerse gras ogen op dromen (4) striemende herfstbui dicht bijeen, kont naar de wind en de kop omlaag…

De Apeldoornse apenschool, dat is geen plaats voor apekool. Daar worden apen onderwezen in zang en apennoten lezen en wat zoal te bieden is aan apenkunstgeschiedenis. Op donderdag tot kwart voor zes, dan is er aaprijkskundeles en leert men elke aap het fijne van Alpen en van Apennijnen. Soms lopen ze te hard van stapel en wordt het weer…

een tafel timmeren - wat een getimmer een huis bouwen - wat een gebouw de klok luiden - wat een geluid zich goed weren - met een geweer niet blind varen - gevaar!…

pas toen de hoem papaver stilde en haar groot papaver trok, is het vuur van de papaver onder haar verdriet gedoofd…