Alle inzendingen over raaf

‘Morgen is er weer een dag, beste vos,’ zei de raaf. ‘Trouwens beste raaf, weet je waar onze huidige scène mij aan doet denken?’ meende de vos. ‘Nee, zou het zo niet weten.’ De raaf kon er niet zo gauw op komen. ‘Nou, ken je de fabel van de vos en de raaf van die Franse schrijver Jean de la Fontaine?’…

Weer liep hij naar de oude eikenboom en keek of de raaf er weer zat. “Wat vind je het leukst om te doen Thomas?”, vroeg de raaf. Hoewel Thomas al lang met deze vraag tobde en eigenlijk het liefste niets deed, zei hij instinctief “van de natuur genieten”.…

Weer liep hij naar de oude eikenboom en keek of de raaf er weer zat. “Wat vind je het leukst om te doen Thomas?”, vroeg de raaf. Hoewel Thomas al lang met deze vraag tobde en eigenlijk het liefste niets deed, zei hij instinctief “van de natuur genieten”.…

Enige tijd terug kreeg ik een e-mail over een Dierenmagazine van een zekere Raf van Brussel. Raf van Brussel kiest voor jou, stond erop. Ik heb hem een e-mail terug gestuurd. Dank u voor de voedselcataloog.…

Ik vluchtte de verlaten hei, - de vorst Der eenzaamheid, de vale raaf, gevlogen Op mijn schouders, zat over mij gebogen, Dat ik de bange lucht nauw aadmen dorst. Bij 't witte dorp groette een levend wezen, Een gulle boer van achter 'n volle kan, En voor zijn groet smolt alle leed en vrezen. 0!…

Proefde wat van Appel, schilderde de weide en wist ook de grens van de raaf te verbreiden…

Meer nog dan voor de dood zijn we bang voor de verveling, voor juist de tijd die we hebben.…

Je takken staan zwaar in de lucht, oud en wijs Je bast geeft een zucht, gebarsten en grijs De wind waait door je laatste herfstbladeren Je leven stroomt door je aderen Je leeftijd loopt in ontelbare jaren Overleefde zoveel gevaren Veel heb je gezien in lange, langzame tijd Je wantrouwde de mensheid Natuur moest wijken rondom jouw voet…

Zwarte wolken rollen binnen In een tijd waar vuur rookt Donkerzwart gaat men beminnen Als men oorlog stookt Zwarte dampen wegen zwaar Op de harten van vele mensen Zwart roet in het haar Licht zal men wensen Haat en troebeling wordt geschapen As is men aan het verstoren Hoop ligt te slapen Uit roet word niks geboren Wanneer komt schone…

Hard als steen en sterk Uit diepe gewelven Stof en gruis van het zware werk Eeuwig rots delven Donker en koud is zijn bestaan Van aarde is hij een slaaf Met pikhouweel gehard van het slaan Een zware opgaaf Altijd op zoek naar glans Gesleten steen Een ritmische dans Al slaand om zich heen Wilskracht is hem niet vreemd Waar is de zon…

Weet je nog wel, oudje ? Zilveren draden tussen het goud, ja mijn kind, we worden oud. Ik heb mijn jeugd niet vergooid, maar als het kan, zou ik het zo over willen doen.…

Zo ben ik opgevoed, de paplepel kwam er aan te pas, 'zo is het en niet anders'. Ik at wat de zwart emaille pot schafte, mijn vader beunde in het weekend bij om al die bekkies te kunnen vullen. Mijn moeder bewerkte op de trapnaaimachine (Grizner) de krijgertjes, kleding uit meelij gegeven, en die gingen dan weer over naar de volgende jongere. Ik…

Ik zag laatst een gazon gemaaid worden; binnen een dag had het madeliefje zich hersteld.…

Hij probeerde het wel, een eigen leven opbouwen. Een simpele baan, genoeg verdienen, huurhuisje, autootje voor de deur, drankje, hapje, een vriendelijk woord voor de buurman. Niets tekort, maar wel van alles te weinig. En dan, dan heeft men je niet meer nodig, jouw aanwezigheid is overbodig, je wordt de laan uit gestuurd. Hoofd boven water houden…

Te weten dat er morgen weer een dag is, maakt mijn dag goed.…

Ik wilde even een lans breken voor een netgedicht van Fred, een beetje weggestopt dan wel min of meer vergeten, en ach, schuiven we hem er tussen, achteraf. Reclame is niet mijn ding, maar Google voegt hier kreten toe, en dan is het mij niet te min om voor hem een kaarsje te branden, een theelicht op te steken. Bomen en bos, 'krakende takken…

Mijn deur staat morgen gewoon weer open, niets te vieren maar kom eten bij mij. Opperdoezen ronde, beetgare winterpeen en stoofpot met ui (sorry Mohammed, varkenslapjes), koffie en een chocolade muffin. En dan praten we na, over dat foute nummer van de Zangeres zonder Naam. Besmuikt zullen we lachen en ik zwaai u uit tot de hoek van de straat.…

Ik weet nog dat ik uit het ei kroop, donsnat en moede van het tikken met mijn eitand tegen de binnenkant van de schaal. Vermoeiend hoor, zo'n geboorte, en ik moest 't ook nog allemaal zelf doen. Pas bij het uitvliegen verweet ik mijn ouders mijn moeizame terwereldkoming, zelf wisten zij niets beters dan 'tsja, jij was ons eerste ei, wij wisten…

Binnen afzienbare tijd spreekt men in dit land geen Nederlands meer. En dan heb ik het niet over Eberhard's nieuwe Nederlanders, neen, ik heb het over autochtonen. Voorbeelden: ik besef me, overnieuw, een aantal zijn, meerdere, ik irriteer mij. Dan denk ik, 'doei oude Hollanders, jullie weten niet eens meer wat je zegt'.…

door het open keukenraam tippelt de makke raaf op elegante wijze binnen. ik deel het ontbijt en opnieuw heeft de ochtend mijn droombelevenis opgeëist.…

ze dicht ontroerend gaaf over scheiden en lijden of het sterven in diepe meren waar men uit drinken kan nooit schreef ze over de witte raaf in haar tuin bezijden het musschenkwartier waar toch ook kwartels kwetteren in het lover over kwattarepen of een lekkere zure bom nog niet gesproken van radijsjestaart met slagroom of gevulde…

Vergeefse zoektocht naar een witte raaf. Elke krant lijkt op De Telegraaf…

Raf is geen partij voor geschoold treiteraar Hartman die er een schepje bovenop doet en stelt dat Raf in therapie moet als hij niet van gezond voedsel houdt. 'Als sportman mag je never nooit snacken, nooit!' Rafael valt stil en wendt zich in arren moede tot gespreksleider Schut die de slachtpartij met stijgend ongemak heeft aangezien.…

maïsvelden zijn maïsvelden stof is slechts stof een krekel een krekel hitte slechts hitte een brievenman ben ik geen bries helpt mij op weg op weg naar madame lacroix met de brief maar madame staat op het erf met vuurrood gezicht ook ik kijk omhoog en zie de raaf niet eerder was het zo stil stilte, met slechts het snikken van madame…

De witte raaf, de grijze krater, de ijle damp trok exploderend over de resten van het kamp waarin geen hart meer klopte het laatste leven stopte zonder getuigen van de ramp. De schepping nu weer woest en ledig geen spoortje mens, volkomen vredig.…

In de lucht staat raaf, ze wiekt haar vleugels van rafelig blauw zeildoek. De omringende bergen echoën het dierlijk piepen van metalen scharnieren. Ik wuif de horizon en word zonneblind. ------------------------------------------------------------- *) gemaakt in opdracht, naar een schilderij van Sattar Kawoosh…

Dat is dan het stomste wat je kan doen, sprak de raaf. Hahaha, om je te bescheuren. En ik altijd maar denken dat uilen zulke wijze vogels zijn. Blijkbaar ook een bakerpraatje. Die Scopus, man, is een begenadigd, zeg maar geweldig geïnspireerd schrijver. Als die iets op papier zet heeft dat de kracht en waarde van een goddelijke openbaring.…

Maar aan de andere kant alweer: als merels aan hun vaders konden denken, wellicht dat ze dan krasten als een raaf.…

de illustere raaf spreidt zijn vleugels over de dampende mist die de afgrond verbergt en ik graaf, ik graaf op zoek naar de teugels onder mijn doodskist die mijn leven tergt tot ik met de eenhoorn de nachtmerrie verleid zal ik elders verdwalen in het nergens van ooit bloeit de enige doorn in het oog van mijn tijd als het de droom…

, zing ik als een raaf in de olmen en ben ik braaf die lieve Nathalie. Het is zo simpel, je hoeft niet te geloven om een kerk binnen te gaan. "Mijn gebed", D.C. Lewis.…