Alle inzendingen over stekels

je was een scheetje mijn kleine cacteetje als was het gister zie je nog liggen in het schap supermarkt aangeboden, de prijs was knap verpakt in blister zo prikkelend jong nog jouw wereld werd mijn vensterbank zon van oost naar zuid, geweldig toch bolronder dan ooit stak jij mij in de flank je bent groot gegroeid heb je, zelfs breekbaar…

Een egel uit de stad Den Bosch die droeg haar stekels altijd los ze wapperden naar alle kant dus eigenlijk niets aan de hand ze woonde in een villawijk de tuin dat was haar koninkrijk door de bewoners rijk gezegend werd zij koninklijk bejegend ‘Mevrouw’ die zag zij heel erg vaak daarmee was iets niet in de haak haar stekels krulden heel…

Er was eens een egel in Ede Die erg in zijn jeugd had geleden Niet dat men hem sloeg Of uit het hol joeg Er waren steeds stekeligheden…

Zijn stekels zouden anders kunnen bevriezen. In de herfst regent het altijd, zijn stekels zouden dan nat kunnen wordenn, dus de egel gaat niet naar buiten. Zomers is het te warm, zijn steeksels zouden kunnen verbranden. De egel blijft dan in de schaduw. Maar in het voorjaar, ja dan gaat hij vaak wandelen, hele einden ver.…

verkennen knorren grommen pijn met wilde hartstochten alsof varkens vochten met refrein fortissimo al knorrend ging dat zo op achtergrond gekrijs van meeuwen op het ven voor de verliefden was het prijs maar wel een beetje eng stekeltjes prikken vol venijn nee nee mijn rug niet likken want anders doet je tong zo’n pijn doordat mijn stekels…

(Voor Peggy Bosch Radboud Nijmegen, die een proefschrift over acupunctuur 'needles on the couch' heeft geschreven en lotgenoten) Het is november, dat zien we op de kalender. Dat zien we aan het weer, aan de Zon, aan de bomen. We voelen het of ruiken het in de lucht. We herkennen het aan de andere, vorige keren dat het november was. Aan het licht…

Stekelige bol Bescherming tegen gevaar Onderhuids gekwetst…

lach Die dingen doen mijn stekels dan Heel langzaam weer verdwijnen En in mijn hoofd is er weer rust En gaat de zon weer schijnen…

Zand leeft van waaien De bomen tonen van binnen de aarde het groen Aan zee drinkt land los schuim, een witte egel, hunkerend, stekelig.…

vanmorgen toen ik wakker werd was alles een paar centimeter verschoven je zag het niet eens maar toch de poten waren van slag de voetstappen die ik zetten wou lagen al voor de deur de dag stak zijn stekels uit was me al aan het behoeden voor wat nog gesluierd…

Naast mijn voordeur groeit een plant tegen de gevel met grote stekels. Je zou het een cristendoorn kunnen noemen. Maar dat is een binnenplant, de stekels doen in ieder geval niet voor elkaar onder. Het is nog een erfstuk van de vorige bewoonster.…

De lach verbeten tot een grimas grijnst naar stekels en grijze krullen gebeten door de jaren snijden tanden de tijd in wat ooit een wasbord was ooit was ik hem nu ben ik mij het kind speelt verstoppertje de oude boom buigt…

gifgroen je stille bes je ingesneden blad vol stekels hagen schragen blijmoedig hulst in deze dagen de zomer daagt bloedheet het najaar tot een steekspel uit rode bessen steken dan een heilig vuur in groene kragen aan.…

Hier was het ook dat ik voor het eerst kennis maakte met dat afschuwelijke dier, de stekelrog, een rog met een op een zweep gelijkenden staart, waarin zich een dolkvormige stekel bevindt. Ieder, die het ongeluk heeft, door zulk een dolk getroffen te worden, sterft binnen enkele minuten een vreeselijken dood.…

Er waren cactussen met dunne, venijnige stekels, met rechte korte en met gebogen stekels, of waarbij de stekels in een eigenaardige vorm waren gerangschikt, sommige cactussen waren bedekt met een wollige deken over hun stekels, en andere hadden weer dikke, harde stekels.…

waar de wilde kastanje stekelig wordt geelgroene blaadjes vergaan in bruin lonkt de herfst in haar groet naar de winter duistere dagen waar grijs overheerst vergaat elke kleur in de strijd met zichzelf het lied van de zon fluistert de wind…

in de ijle geheugenruimte raak ik ontroering verzoen me met de stand der sterren en andere mysteries toch alsmaar oog in oog met het pijnlijke oppervlak van de dingen met die stekelige en steriele verlangens. de nacht biedt amper uitstel.…

wanneer kunnen we beginnen met het opschonen van dingen die niet echt belangrijk zijn weg met de refreinen in woorden steeds herhaald ze zijn mijn aandacht niet meer waard het is jouw sorus niet de mijne ik ga mijn gang ben al te lang gebleven in lagen nietigheden die ga ik nu te lijf met al mijn opgespaarde stekeligheden…

slaap zacht mijn liefste mijn hand zweeft boven je hoofdje liefde is een krachtige wind mijn lippen strelen je ogen toe slaap, als de roos die je bent krijg ik het hart of de stekels ach, het maakt me niet uit ik straal wat warmte in het licht van mijn hoop ze is van breekbare zon slaap maar, in mijn hart…

Opgeschoten plantenpracht, soms stekelig venijn, groen waar je kleur verwacht, de zon, hun hele zijn. Verwarrend, denk je dan, dat zoiets toch bestaat, ik nochtans geen tuinman, heb hierbij geen baat.…

Wij leggen ons - ontmaskerd als een paar - de afstand op, die egels met hun stekels prikken voor elkaar. Zo wennen wij aan een verlies dat lijkt op wat ons bij het bukken uit de zakken glijdt. ---------------------------------------------- uit: 'Overval', 1997.…

ben ik vergeten wat ik hekel, ken ik geen prik of scherpe stekel, ik ben zo doods als zand en pier, ik ben nu ook gewoontedier.…

Want aan de rozen zitten stekels die ik dan toch zou verwensen... Ik zou pas van een roos genieten als die geen doornen had dan zouden ze mijn pad mogen plaveien met alleen maar rozenblad...…

zand brandt geel op okermatte vlaktes de hitte loeit in as van vele dagen myriaden zingen hoog een droog geluid vibrerend in de stekels van verdorde distels de laatste tranen blinken in het zout van witte meren, het verdriet is hier al eeuwen oud dit leven lijkt gedoemd te sterven maar het erven van de dood is weer herboren…

Stekelig, ontwapenend, stelling nemend, kwetsbaar, kwetsend, ontroerend, hard, zacht, open vizier, tegendraads. Slechts een enkeling gaf mij het krediet waar ik naar hunkerde, de rest denderde voort, woordenbrij strooiend over de goegemeente of kankerend aan de zijlijn.…

De grijze stekelige vacht werd verschroeid door een laaiend heet vuur. Door droog stro in brand te steken verkreeg men een laaiend HEET vuur. Daarna werd het bloed afgetapt. Een donkerrode vloeistof in een aluminium emmer. "Daar wordt bloedworst van gemaakt" zei mijn moeder.…

volmaakte zuiverheid Onopvallend als in een coupe die ene haar Voor het gevoel altijd binnen handbereik Voor bollen net als ik een zeldzaam exemplaar Uitgegroeid tussen meerdere scheuten op de aarde Meegevoerd door een eigen stem Wanneer de ochtenglorie opnieuw begon met staren Werd het pad gekruist door hem Inmiddels van de wildste stekels…

Zij had haar liefde keurig aangeharkt hartstocht op de paden onmin in de schaduw jaloezie binnen de perken Maar het miste perspectief geen verdiepte dieptes met verzwolgen gevolgen De rozen bloeiden zo vroeg dit jaar zij keek met handen maar een doorn drong stekelig in haar vinger witte rozen rood Zij keek naar het pluisje het…

het stof en zijn griploze handen klommen achter de trekhaak van de ogen de grijze rotstanden grijnsden reeds vele krijgsgevangenen van de strijd met zijn huid bloot ook de winden lachten neerwaarts en met schmink van geld toverend gemaakte ogen lachten vanuit een glazen paleis met ouderlijke fundamenten toen in zijn stekelig…

Dan kwamen de langwerpige groene courgettes te voorschijn, de peren die ze 'nonnendijen' noemden, de trossen Saint-Jeannetdruiven, de vroege vijgen, de chayotes met hun harde harige bast, de artisjokken met hun paarsgrijze stekels, de kolven van de suikermaïs of sweet corn, die je kunt koken en afkluiven, aardappels, tomaten, grote flessen melk en…