Alle inzendingen over tegenwind

De wind; De wind waarmee alles aan komt waaien, gaat voorbij aan degene die tegenwind heeft.…

Zonder tegenwind is er nog nooit een vlieger opgegaan.…

grote struik Zodat er niemand was die me nog zag Dan droomde ik van verre reizen Van prachtig weer En goud voor hele lage prijzen En over heksen die van stokken vielen En tegen bomen vlogen En lange neuzen kregen als ze logen Maar ik ben gewoon een mensenkind Heb vijand en heb vrind Heb soms het weer wat mee En soms heb ik wat tegenwind…

tegenwind verwarde me en daarna was je verdwenen transparant geworden tegen de achtergrond van glas zette mijn handen aan je mond omdat ik schreeuwen wilde met jouw stem, blijf bij me - of ben je mij nu al vergeten wanhoop kleurde woorden rood en als bliksemschichten gierden stemmen door de zwartgerande tekeningen, zover ging de moed verloren…

Weet jij waar die tegenwind goed voor is?” Bezweet gezicht, hij mist twee tanden. “Laat maar, je raadt het nooit.” Zich verkneukelend: “Dan waait de wind weg! Haha.” De man stapt weer op en zwaait naar me. Twee wandelstokken steken uit zijn fietstas. Soms heb je net zoveel lol om een slechte grap als om een goeie.…

Wie ’s ochtends op de fiets naar het werk gaat en ’s avonds weer naar huis, maakt kennis met de Wet van de meedraaiende tegenwind.…

Dit is een liefdesgedicht in het Nederlands en het gaat over koeien en weilanden, de wind over de sloot, de tegenwind over de sloot, de tegenwind over de roeiboot, de molen in de verte met de lachende molenaar, want het waait van geluk over de boot waarin zij zitten, waarin zij roeien met de riemen die ze hebben tussen de blanke weiden…

Politieke partijen met tegenwind denken vooruit te komen door als laverende schepen links en rechts overstag te gaan.…

Wie dekking zoekt moet niet zijn uithang(bord)vlag op het dak zetten, bij harde tegenwind ligt de scheuring op de loer.…

Politieke partijen met tegenwind denken vooruit te komen door als laverende schepen tussen links en rechts overstag te gaan.…

Terug naar af mezelf hervinden ruwe paden tegenwinden luchtkastelen blokkendozen herfst brengt winter voorjaar rozen…

Vredesduiven wit vliegen bevlogen, ge- bogen, tegenwind slingers, witte verenkleden vallen en landen, continenten bestoven met de wind Witte veren, vredeslint!…

een flits rood van gevaar tegenwind zong in je haar je oogde knipperlicht voor mij ik remde maar je reed voorbij ik zag de glimlach rond je mond toen ik op de rotonde naast je stond…

Het gepasseerde uur is voorgoed ongeplukt is zij verschrompelt van het niet naar jou toe vallen op felle sterkte stort het in herhaling om zonlicht te breken storm is de tegenwind de kijkende pijn voorbij…

Twee dwazen op het levenspad Verbonden met hand en hart Trotseren de tegenwind Bewandelen hun levensweg Door dromen En op weg naar sprookjeskastelen Twee dwazen op hun levensweg Hun levenspad Duizend kilometer op blote voeten.…

Wanneer je tegenwind ondervindt is een psychisch probleem zo ‘gek’ nog niet als het klinkt. Als je tegenstander zegt ‘je bent gek’, dan zegt dat iets over hem, niet over de ‘gek’.…

Weereens tegenslag Weer iets negatief Het haalt ons niet meer neer We blijven positief Zelfs een onderbreking Zelfs flink tegenwind Denk maar aan wat kracht geeft Je blijft door mij bemind Ook als dit niet zal stoppen Ook als dit eeuwig duurt Nooit hoef je ver te zoeken Je vindt me in je buurt…

langs akkers van schroom slenter ik tegenwindse stappen aarzelend om ongericht in een verwarrende droom te zullen trappen neerwaarts gerichte ogen begrenzen als beklemmende bundels van zwart licht meer en meer de ademende borst totdat de knechtende geest de nog resterende levenszaden heeft gedorst…

frontpage snippers perfect ideaal in mijn opgestoken handpalm tijdens de stilte waarin zelfs de wind geen richting kiest neerdwarrelen en verdrinken in een moeras zonder getijden of lichtvoetig dansen over vaste grond richting horizon zonder tegenwind ontwaken onder een zon waar de perzik niet meer smaakt als een regenachtige dag…

hij bewaart wind in zijn grot soms zuigt hij de longen vol bolt wangen en laat hem los hij schenkt tegenwind in een dichtgestropte zak aan de held die doolt zeilt op uwe zee matrozen zaten te gissen aan boord pulkend aan de knoop tot hij ontsnapt de bestemming wijkt de reis is verstoord…

het is stil zon maant de sterren om te gaan ik zie je in de ochtendgloed besef me jouw bestaan ik droom de jaren die vergingen, liefde was er diep van binnen tot jij mijn bron veroverde, mij opende ik vloeide overvol we bloeiden als oasen in woestijnen jij werd zo tederzacht de mijne we dwaalden, werden blind in tegenwind…

verlaat ontsnapt de dolende zwerver aan het straffe land van tegenwind gelijk elk die anders oogt vaak niet wordt bemind en verwordt teneinde tot zijn eigen delver hij gaat zijn weg onbekend met enige verte zijn blik raakt de grond immers die draagt zijn benen waarom verder zien of de toekomst lenen als slechts honger spreekt…

Het is een straffe tegenwind deze nazomer… Ondanks de warmte… Die was er gisteren nog… Later nog de oogst…eerst eens zien wat dat brengt……

ben ik de storm die takken brak het prille groen dat jij me gaf totaal verwoestte of wortelde je niet diep genoeg was de tegenwind waar jij om vroeg te veel voor je ontluiken kon je mijn kracht nog niet gebruiken zo schuchter in de knop we bloeiden een te vroege lente gingen aan elkaar kapot ik fluister langs de open plek het…

ik beloof geen galjoenen geen vloot met duizend zoenen maar laveer op je zee en in tegenwind neem ik je mee in blauwgroene golven zie ik de koers die je schuimkoppen volgen maar mijn kiel is verbolgen snijdt door het water met het diepste gevoel strandt een horizon later in de chaos die ik voorvoel niet met geweld je bent niet geveld…

Ik bied haar fluisterende tegenstemmen op het aangetast gebit van mijn klavier, ik vang mijn grote kind nog in een uitgerekt accoord maar ga haar toevertrouwen aan de tegenwind. -------------------------------------------- Uit: Jachtscenes (1992)van Anna Enquist (1945).…

Was ik een schip Dan joeg ik door de golven Metershoog doorboorde ik de witte kragen Met welbehagen en met stormachtig geweld Mijn masten zwiepten heen en weer zoals in de oude filmen van weleer Het is het spel dat wordt gespeeld bij storm en tegenwind onthouden dromen van een kind Maar ik ben slechts een ouwe pont en daarom vaar ik elke…

Dit gedichtje speciaal geschreven Opdat jij je kracht hervindt In de stormen van je leven heb jij steeds maar tegenwind In je ziekte en je tranen kom je nauwelijks vooruit Voor jou kan ik de weg niet banen ook al ga je achteruit Maar, waar de wetenschap nu ophoudt Is er nog een zonnestraal uit de hemel neergestreken, die beschijnt jou…

En toen hij haar ontgleed verscheen de nacht zacht omhuld door ‘n fluweelzwart nevelkleed Door de duisternis verblind zocht zij naar wegen tegen de razende adem van ‘n trieste tegenwind Maar het loze wervelen bleef zo heftig stoken dat ze d’r broze vleugels heeft gebroken Ondanks dat ze zwoegde voor haar zonsopgang klonk d’r gezang waarmee…

Verdwaald in eigen cryptogram gewond door de scherpe randen van de chaotische puzzelstukken die het leven ons soms voorzet kun je slechts blijven zoeken naar de zin die cryptisch lijkt of praktische oplossingen van kleine eeltige stappen naar een zinvoller geheel maar soms gehuld in harnas vechtend tegen windmolens die raadselachtig tegenwinds…