Alle inzendingen over tel je niet meer mee

Als je tegenwoordig niet gekwetst bent, dan tel je eigenlijk niet mee.…

En tel nuchter met mij mee: De Raad van Elf, dat zijn er zes! Meer was in ‘t dorpje niet te vinden. Toch, hoe klein ook in getal, als motto hebben deze vrinden: ‘Wij vieren altijd carnaval.’ Pak aan dat bier en drink nu zelf. Alaaf! Toe, doe ze geen verdriet. De zes man van de Raad van Elf willen dat ook jij hen dubbel ziet!…

Heden ten dage tel je niet meer mee als je niet schettert, als je niet schittert. We leven in een wereld van zelfbejag, spetteren audio en visueel, gekleed in merktekens, logo's gaan ego's voor in totale onbezonnenheid. Blingbling, verblingding, juichen en schreeuwen om een Nawijn, een paus, en nog zo'n honderd mensen die er niet toe doen.…

In mijn werkzame leven maak ik de gekste dingen mee. Vandaag ontmoette ik het fenomeen Public Relations. Dit is natuurlijk in het Engels, want anders zou je nog denken dat het niet belangrijk is. Het wordt bovendien meestal afgekort tot PR, want dan tel je pas echt mee. Een afgekorte afdeling maakt onlosmakelijk onderdeel uit van het geheel.…

Ik zwaai ze uit, na de diverse knuffels wederom en ja, ik tel mijn zegeningen, zeer zeker en niet alleen voor de gulle gaven, maar voor de warme armen van alle vier!…

Maar met Peking en Los Angeles tel je pas echt mee. De aantrekkingskracht van een verre reis valt niet te ontkennen. Voedselvergiftiging, verloren bagage, jetlag, kans op een overval of malaria nemen we voor lief. Zelfs zijn we bereid om te liegen over onze vliegangst. We zijn steeds nieuwsgierig naar een nieuw land, een ander continent.…

Het merendeel van onze medemensen, met name dat van de jongere generatie, communiceert tegenwoordig met méér personen, van dichtbij tot op grote afstand, sneller, effectiever en vooral geruislozer door middel van twee duimen dan u en ik hetzelfde met onze twee stembanden zouden kunnen doen.…

Aangezien ik, ook al ben ik vier keer overgrootvader, zo nodig met de tijd mee wil gaan, helpt dat soms enkele pijnlijke ouderdomsklachten als minder heftig te ervaren.…

Maandagmorgen gaat de bel, ik haal de hoorn van de intercom en vraag de man die voor het schermpje staat, wat of hij wil? Ik kom voor de open dag, zegt hij? Mijn antwoord is meteen een vraag: welke open dag bedoel je? zegt hij, voor uw huis! Ik zeg hem dat hij verkeerd is geïnformeerd zeg gedag en leg de hoorn er weer op! Wel ben ik slim genoeg…

Hè, hè, eindelijk ben je volwassen en tel je ‘een beetje’ mee. Goed, normaal gesproken, nog geen echt diepgaande levenservaringen opgebouwd, maar goed je telt mee. Dan word je dertig – ach niet echt erg. Veertig, al ietsje minder leuk. Je wordt je bewuster van de tijd – hoe hij stiekem met jou voortschrijdt. Maar goed je kunt er mee leven.…

Schreeuw ik het uit van de daken Met de duimen tegen mijn kaken Vrijheid er iemand met me mee?…

Ik tel de keien knarsetandend van de onmacht, onder de voet gelopen, één voor één in een bekrompen wereld, ingesloten zij aan zij tussen soortgenoten vechtend voor een plaatsje, ellebogenwerk van steenslag in een maatschappij van muren. De som van delen is nog geen geheel, al tel ik vandaag mezelf reeds mee.…

voor wie het ziet het spel kan weer beginnen met een lage inzet angst als zwart achter de dingen de dagen die ik somber was die tel ik niet die doen niet mee.…

Wat leek de dag oneindig lang te duren Het leven kreeg per uur steeds minder zin Want heus, je ziet er haast geen gat meer in Wanneer minuten voelen gaan als uren ´n Zwarte dag, ja, maar goddank voor mij Is nu die rustdag in de Tour voorbij…

Met in m’n oor een kleindochter die op de fiets naar de drogist gaat om hoestdrank te halen, staat ze bij de Etos, alwaar de dame vraagt hoe oud (jong) ze is en ze antwoordt: 13 jaar mevrouw. Oh hoor ik op de achtergrond, dan mag ik je dat niet meegeven! Heel goed, die regels maar ik zeg haar, Jasmijn, zet me eens op de luidspreker? Als ze dat doet…

Ik beluister het nog maar pas begonnen lied van de mens intellectueel geschapen ergens uit een rib in het hof van Eden vals de verboden vrucht bezongen nu soms vastgenageld aan geweld zonder enig begrip Laat mij maar zingen het ons aller bekendste lied over oprechte vrede en veiligheid geborgen met liefde in de hoop dat velen met mij mee…

Zoals de specht tikt de regen drupt mijn hart bonkt Ritme iedere dag muziek mag Zoals de zee ruist de wind roept het water vertelt Natuur Ieder uur Heel dichtbij jou en mij…

Dan slaat de twijfel toe en belt ze haar zoon, die onmiddellijk alert reageert en vraagt: mam, je hebt ze toch niks mee gegeven? Ehhh, ja dat heb ik dus wel….alles zegt ze. Zoonlief trekt z’n jas aan en gaat naar z’n moeder toe.…

Ja en dan is daar die weg, het loopt over in oud, jong en lach, net op het moment dat ik lijntjes in jouw gezicht tel, zucht de wind door wilde grijze haren, fluistert zacht dag tegen de nacht en rijdt met de wind mee naar het noorden…

Tel niet de jaren, die we vieren deze dag, Tel je vrienden om je heen, die jij zo graag mag. Tel niet waar je staat en wat je hebt bereikt, Tel hoe iedereen met veel trots naar je kijkt. Tel de warmte en de liefde, die passeerde in de jaren, en tel die herinneringen, die je altijd zal bewaren.…

toch mee...…

en als je ooit bij me wegloopt ..loop ik met je mee.…

Dat de zorg niet meer de zorg is van weleer moge duidelijk zijn! Dat er een aantal bedrijven zijn die het met de regels niet zo nauw nemen, weten we allemaal omdat: als er een bedrijf gepakt wordt komen er sancties en die liegen er niet om! We weten ook allemaal dat het heel moeilijk is om het kaf van het koren te scheiden. En zo staat het dit jaar…

Kus de avond begroet de nacht kleur naakt de kim geef mij weer kracht geelgoud zand raakt onze voeten pak mijn hand laat golven groeten voel het helmgras zie de kleuren proef hoe het was ruik de geuren wil mij laven bevecht onze zee wees mijn haven toe neem me mee…

ik zou graag willen huilen zachtjes zonder haasten in de herinnering waar ik jou heb aangeraakt in de liefkozing van je hand toen ik jou droomde tussen vroeger maar nooit later ik zou graag willen liefhebben eeuwig enkel jij in de tranen waar ik jou heb gefluisterd in de regendruppels toen jij mij vlocht tussen uren maar nooit…

Oogverblindend mooi lach naar mij raak mij aan zie mij zie mij zandkorrels kom neem mij mee naar het zilte nat waar golven rollen…

Ik geef mijn stem mee aan de wind Langs de dagen en de nachten Langs een droom en werkelijkheid Ik geef mijn warmte mee aan de winter Langs lage wolken en vederlicht gemijmer Langs witte dekens en roerloosheid Ik geef mijn bladeren mee aan de herfst Langs de lente en de zomer Langs een traan op papier Ik geef mijn liefde mee aan de nacht…

Die papen, die telen als de konijnen. Die doen geen regenjasje aan.…

Jij was zo huwbaar transparant vloeibaar en vulbaar zo van Duw maar, ik ga met je mee Je stelde geen vragen, knikte af en toe zelfs als ik loog Je lachte als ik dansend voor je uit bewoog Wanneer je op mijn snelbinders zat kroop je hand langs mijn desembrood omhoog En na iedere tel had ik het idee dat je in kleuren leeg zou stromen…

Jij zult je mooiste medelijden delen met mijn liefste verdriet.…