Alle inzendingen over tweestrijd

Kaapstad, 1991 ''Het is te riskant om dit soort gesprekken telefonisch te bespreken. Hier achter gesloten deuren is het een stuk veiliger,'' zei Mahdi tegen Johnson. ''Je doelt op het wapenembargo dat binnenkort door de VN wordt ingesteld?'' ''Inderdaad. Dat gaat er komen. Het bezorgt mij al twee weken slapeloze nachten. Somalië is al…

Ik vecht Voor mezelf Tegen mezelf Ik weet het niet Ik zoek De juiste weg Maar elke weg Eindigt in verdriet Mijn verstand begrijpt Niets van mijn gevoel Van wat ik bedoel En wat ik verlang De tweestrijd Maakt dat ik vergeet Wie ik ben, wat ik weet De tweestrijd maakt mij bang…

Twijfel, tweestrijd Jij en ik Of ik alleen Gek van dralen Hersenmalen Toch heel stapel Op jou zijn Maar van twijfel weer Die pijn Jouw hart dat ik niet Wil breken En het mijne Broos en vol van Prille liefde Twijfel, tweestrijd Ik opnieuw Alleen..…

Ik ben het slagveld waarop het duivelse en het goddelijke een schijnbaar bespottelijke kamp uitvechten. Geen knop voor tijdelijke onderbreking geen echo op mijn smeking. Ik ben het oerbos en de woestijn met onverwachte mijnenvelden het strijdtoneel zonder helden een slachtblok voor de kastelein die slechts tapt en nu ook leert als het vloeit…

Een Nederlandse leest liever een boek in haar eigen of een vreemde sponde. Wellicht dat ik nu een Belgische zoek voor het spel der vleselijke zonde. Eén, om mijn gedichten voor te schrijven. De ander om wakker mee te blijven. - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - … Het slaapgedrag van Nederlanders…

Toen ik nog een paard was in een weiland, had ik alles zelf in de hand, was ik heerser van mijn eigen land. Die tijd was ik vrij, zo vrij, en iedere nieuwe dag maakte me blij, zelfs een verfrissend lentebriesje langs mijn zij. Nu zit ik in een stal, tussen twee muren, in duisternis gehuld, lonkend tussen de spleten om naar de zon te gluren…

De wereld, die wacht Op een verandering. Onze tijd, die lacht Om de sterveling, Die altijd verliest - Of al kiezend strijdt, Ofwel wachtend triest - Van de eenzaamheid. Onze tijd, die wacht Tot alles bevriest, Tot zelfs de wilskracht Van het lot verliest. -------------------------- Naar aanleiding van "Honderd Jaar Eenzaamheid…

Zegt het voort Petrus bij de hemelpoort Zijn vragen zijn oprecht Gespitst op waarheid zogezegd De vrouw weifelt Angst wordt betwijfeld Leven doet pijnlijk aan Zoveel aangedaan Afscheid nemen Van ontelbaarheden Risicovol is het wel Eva met haar verraderlijke appel Een hel lonkt De duivel die pronkt Vragen van goed het kwaad Een…

Op dit tabblad is een fittie gaande, een tweestrijd tussen man en vrouw, hij wist wat ie wou maar zij weet wat ze kan. Beiden niet op hun mond gevallen, hij heeft een literair doel en zij schrijft op gevoel. Laat ik het zo zeggen: ik ga niet voor zijn woordenschat maar wel voor jouw woorden, schat ! Ik zou zeggen, ga je gang.....…

ik breek ontroerd mijn woorden ga liggen op het avondstrand je okselholte sluit haar rangen neemt bezit van mijn gezang bloemen omkransen de ijle wonde in tweestrijd ga ik heen…

Men legt alles uit in idolaat opschrikkende woorden een tweestrijd los van het concilie binnen het Vaticaan; hulde liberalisatie hangt in het milieu tegen over moorden, vereffenen langs congregatie door een motiverend begaan.…

hij telt treden van de trap tegels van de stoep hoort de hoeren klagen stelt geilheid langer op de proef door de tweestrijd van het wagen telt zijn geld en kleedt ze uit in vensters die om aandacht vragen hij geeft zich bloot haar naaktheid stijft zijn wisselgeld wordt keihard uitgeteld…

Ach god, Verdomde eenzaamheid Gij snijdt en rijt Mijn tweestaltige constructie uit elkaar Geliefde tweestrijd Als innigen in hun doodsomhelzing Zingen doodse smarten Tot onzinnigen die het lot tarten Blik die leidt tot niets Een liefdevol gebaar naar stilte die Geen stilte is Want stilte Is het luid verkondigen Van gemis..…

zie mijn twijfels weet mijn angsten voel mijn tweestrijd hoor mijn kreet kwijt mijn schulden houd mijn aandacht lieg mijn waarheid schrijf mijn leed proef mijn liefde kleur mijn dagen steel mijn blikken poets mijn hart lees mijn woorden streel mijn zinnen merk mijn schikken deel mijn part…

Stil en gelaten geef ik mij gewonnen deze tweestrijd oneerlijk begonnen.…

Ik weet vaak niet wat ik moet doen dan is er weer zo'n tweestrijd waarin ik me zo alleen voel en denk: straks ben ik alles kwijt. Maar jij zou me echt begrijpen me raad geven zoals altijd maar 't kan niet meer, want jou ja jou ben ik voor altijd kwijt. Ik mis je mam.…

spande samen met een schelle waslijn om het feest te maken voor ons welzijn aardedonker snelde weg in tijdnood In het duister straalde witte heimwee mijn geloof en hoop verraste slimheid onverwacht deed licht haar volle intree Park en pleinen baadden in gastvrijheid maakten van de stad een lichte woonstee elke straat verdrong mijn lange tweestrijd…

Maar als je in tweestrijd komt in je hoofd met jezelf en wat je me zojuist hebt beloofd Als je niet zeker bent van ruis en waarheid van keuze en spijt als je verdrinkt verminkt de wolken je overmannen in hun sluiers gevangen Zeg dan nog een keer "nee" dan mag je altijd met mij mee.…

Z'n levensgrote tweestrijd blijft tergend onbeslist. De man, die gaarne meelijdt, is sadomasochist. Hij wil om tijd te doden gaan moorden om de lust in serie. 't Is verboden. Dit maakt 'm ongerust. Z'n dwanggedachten bieden geen uitkomst, dus de vent besluit tot suïcide die hem met lust verwent.…

ik zoek je in de ochtendmist die alles wist van gisteren ik ben je kwijt geraakt in de tweestrijd van je hart je kon het niet meer aan en moest me laten gaan ik wacht op je bewegen in flarden grijze kou je jas van bont omvat het lijf waar ik van houd handen die me warmte geven ogen die me weer doen leven lente bracht wat bloemen in…

Ik dacht, jij, mijn verlangen zou er altijd zijn en me behagen in meerdere en mindere lagen om telkens om me heen te hangen. Ik dacht, en dacht wellicht te lang soms bij het krieken van de morgen dat al mijn doordeweekse zorgen dan plakten achter het behang. Jij komt en gaat en neemt, mijn lief, mijn hart en scheurt het vaak in twee en…

Je leven is geworden tot een tweestrijd, een paar dagen hier en een weekje daar. Ouders, die ieder hun eigen weg gaan. Terug naar vroeger? kon dat maar.... Het pad wat je in deze tijd bewandelt is niet duidelijk, best wel vaag. Maar blijf wel lopen op het rechte pad, dat is van mij aan jou de vraag.…

tweestrijd vannacht nog ga je naar huis. lang geleden vertelde je me eens een verhaal. het ging over het einde van de wereld en belangrijker nog: hoe dat te bereiken. ik had er geen idee van dat dit weten al een eerste stap vooruit was. later schreef je in een van je brieven dat je het ijs nooit kan tegenhouden.…

Ik had het niet verwacht Nooit eerder aan gedacht Nooit eerder willen zien Dat ik het mis had misschien Ben jij dan niet de ware man Waaraan ik mijn liefde geven kan Ben jij niet mijn ziel en zaligheid Is onze liefde niet een feit Ik had het niet verwacht Nooit eerder aan gedacht Nooit eerder willen zien Dat ik van hem hield misschien…

" Een laatste ruk aan je lijf, om vervolgens weer met dezelfde kracht uitgespuwd te worden De aantrekking en afstoting: beiden even overweldigend overdenderend en overdonderend Je keert telkens terug, raakt slaafs aan de tweestrijd in dat gevoel Totdat je ooit op een dag dood aan de branding komt te liggen Speelt ze het spel…

de golfslag mijn armen verstrikken ik zink en ben bang dat het lichaam zal stikken ik zit er al zolang tegen aan te hikken schrijven aan jou is soms speels gemak ik voel mij haast zondig een scherm overbodig de koe die de haas negeert omdat ik zo meta kan beschouwen en ongegeneerd opga in het vertrouwen dat jij me waardeert die tweestrijd…

Een vlam wakkerde het vuur der hoop aan nadat je alle inspanningen had gedaan tot je besefte dat het vuur weer was gedoofd door gedachtenregen in je hoofd uit een hemel van gezond verstand. Je hart kreeg de verscheurende melding: “Brand Meester”……

Het regent nogal veel, tegelijkertijd schijnt de zon en zijn er vaker regenbogen te zien. Nog even en Sint Nicolaas is er weer. Wat zou er met de regenboogpieten zijn gebeurd?Ze lijken als sneeuw voor de zon te zijn verdwenen en iedereen kijkt uit naar de kleur die de trouwe knechten anno 2017 zullen hebben. In elk geval in Amsterdam; Spaanse edellieden…

Maar stel je nu eens voor dat je als mens en als kunstenaar in tweestrijd verkeert inzake je identiteit? Dat je twijfelt aan je persoonlijkheid? Dat je niet weet wie je bent? Wat dan?…

De tweestrijd was al maanden verwarrend. Hoe ga je om met zo'n innerlijke strijd, wanneer je enerzijds hoopt dat alles weer wordt zoals vroeger maar anderzijds weet dat zij dat eigenlijk niet meer wil? Als hij deze knoop door zou hakken zou hij zich altijd afvragen of het nog goed zou zijn gekomen.…