Alle inzendingen over vallei

M’n ogen, Dwalen over het oneindig Verre landschap, Naar de horizon, Van over de zee naar de bergen, Door valleien naar een huis, En in dat huis, .... Zit jij!…

Jouw rondingen met schaduw valleien Van volle borsten en gewelfde dijen Toonden mij een landschap vol van erotiek In een wereld van gedroomde mystiek Wanneer ik dan die romige toppen verlaat Wandelend door de zacht sidderende vallei Vlij ik mij neder om te voldoen aan lusten Tussen jouw uitnodigende dijen partij…

Zij werd mij geschonken maar ik zal al haar vergezichten, haar lieflijke valleien en haar huiveringwekkende ravijnen niet meer aanschouwen.…

verdriet klaagt wee in de valleien laagland strandt zee, in schuimkoppend schreien en ik, duidt het mij niet euvel ik glimlach mij een heuvel ja, het is erg ik schater mij een berg…

En ik verloor het kind in mij, achtergebleven met herinneringen in de vallei. Mijn Engel was weg toen ik ontwaakte in het licht, en alles wat er over is, is dit gedicht.…

zij verzon stilte op het dromenkleed van gewezen bloemen tekende zandcirkels over het venster heen waar schaduwschelpen haar gezicht omringden alleen in de vallei hoor je nog krekels zingen…

liefde in de vallei van de rhododendrons links van de hertenwei het is aan ons onszelf te beleven in het struikgewas mee te geven met de natuur van het avontuur als 't donker wordt je gaat huiswaarts linzen op je bord je voelt je aards…

Toevallig zwerf ik langs de Dender, weemoed zonk in de vallei. De wind blies in op de stroom, tekende rimpels op het water, ruiste in de vallei. Het gouden maïsveld wuifde “ik ben rijp”, ook de wind blies nu ’n weemoedig lied, terwijl dacht ’k aan al het jeugdplezier, dat ik hier beleefde.…

Voortdurend klinkt: "Tok tok, alweer een ei", Alleen mogen de arme kippenboeren Al tijdenlang geen enkel ei vervoeren En zo vult zich de Gelderse Vallei. Geheid dat u daar dus succes zult boeken Als u met Pasen eieren gaat zoeken.…

De zucht was als een briesje De wind een grenzeloos land Bellende wintervlokjes Vloeiden van mijn hand Over de heuvelende donsjes Vlokte een veertje vrij Vrij, wilde zwevend worden Zwevend over de vallei De vleugels vingen samen Het gezang in de koude nacht De noten opgedragen Aan de winter die op mij wacht…

Eenzame huizen liggen als zieke dieren op de ingevallen flanken van de heuvels, uit de grijze verte van de zee zeilen vruchtbare wolken aan en gaan voor anker in de stoffige vallei. De aarde drinkt met kletterende kaken, in het duistere woud likken onrustige herten zilveren druppels op.…

Niemand weet wie ons Haar schonk: haar lieflijkheid, haar tederheid, haar strelende dan wel geselende windvlagen, haar eb en vloed, haar bergtoppen en groene valleien, haar lieflijke en zo wonderbaarlijke vogels, haar tedere dieren. Wij zijn de Rentmeesters en tegelijkertijd de moordenaars van de Schepping.…

Van beneden uit de vallei nemen we mee uit een beek drie witte steentjes voor op de top van de berg een oeroud ritueel dat zo persoonlijk wordt wij hechten ons aan spreken toe het vertrouwd warm wordend gewicht dat we achterlaten op de top met veel wijze woorden en spijt in het hart We dalen lichter bezwaard af er wordt op ons gewacht…

Vóór mijn zozeer geliefde stadse woning, mijn paleisje sinds zovele jaren strekken zich het landschap, het panorama en de groene vallei uit die ik liefheb en waarop ik uitkijk vanuit mijn hoge venster. De tijd spoedde zich genadeloos voort en nu is het licht al milder en meer gedempt en zwakker en ook mijn krachten vloeien weg.…

Hij had genoeg slaap gehad in de vallei der dwazen... .…

Pittoresk doch stoffig het dorp schilderachtig gelegen aan de rand van een vallei met eenvoudige mensen en hun dromerige wensen De soms slopende tijd leek er voor altijd stil te staan Tot anderen in veler belang doordachten hun smetteloze vingers strekten waterdunne lijntjes strepend juist daar een kering bedachten Waarna…

Drie bladen wentelen rond de as gelijkmatig zuigen ze wind in de gestroomlijnde koker door een kluwen van kabels verbonden met fijne mazen het net dat verdeelt Groene stroom is verwekt in vallei of poldervlakte De baron die zich wentelt in blauw bloed zeurt over de vervuiling van de horizon de meeuw die zijn vleugels zou schenden Hij…

Nog zijn zij zich geheel en al onbewust van haar turbulentie en finesses, van haar stormvlagen en kalme sereniteit, van haar rijke groene valleien en onherbergzame rotspartijen.....…

Mantasca saliber stille vallei verstoken van water gapende kloven adem je stof in longen, die smachten overheersend een rots zuchtend onder genadeloze zon Nisolgar paflar tintelende oase kameleonachtig groen vertedert in hunkering naar beroering, die rimpeling veroorzaakt dorstlessende verzuchting Malata tunka gegeven heerlijkheid…

hortende tonnen grijs, slenterend op trompetgeschal slepen hun aangeslagen tanden naar een nakend einde toe de Alpen rijzen – sneeuwig nog, sereen – en bergen hun stijgende lijnen in dalen, weidse valleien; hopen op het ijs en steen een bevroren vloed van weggeëbde dieptes blauw als de blakende einder het gekrompen harnas kraakwit;…

maar geef me een passende jas met een sluiting die me ruimte laat vrijuit te inhaleren als in een vallei ongerept en uitgestrekt waar ik mag struikelen over stenen die uiteindelijk treden blijken te zijn naar de verheldering van zuivere vocalen die me als een bergstroom accompagneren zonder ooit te verwateren daar, op nog nooit…

hortende tonnen grijs, slenterend op trompetgeschal slepen hun aangeslagen tanden naar een nakend einde toe de Alpen rijzen – sneeuwig nog, sereen – en bergen hun stijgende lijnen in dalen, weidse valleien; hopen op het ijs en steen een bevroren vloed van weggeëbde dieptes blauw als de blakende einder het gekrompen harnas kraakwit;…

vraagt berustend haar vleugels te vouwen om het zielschrijnen teer te omdonzen met een zwachtel van vederverlangen waardoor smorende zuchten gevangen een gezang van melancholie gonzen doch zij strekt zich tot waken beslist verwerpt verlichtend de mantel der nacht zweeft aan de tijdloze grenzen voorbij naar d’eeuwig lokkende groene vallei…

ik schilder je de bergen op voorbij de rots en de vallei toon je de uitzichten een horizon voorbij zie in blauw de nevels van de morgen even zonder zorgen genieten van de dag ik weet het pad dat je in de verte zag we dalen snel penseel voor jou ravijnen, hun diepte voel je aan mijn hand in samen blikken zal hun dreiging vlug…

"O, mijn lieve, Mijn lustige, Laat mij spelen In de schaduw van mijn Korte rustige vallei. Laat andren werken, Sandalen maken of kerken. Wanjka heeft genoeg aan zijn schalmei."…

Ik kan niet zingen, ik zeg enkel tok En nooit heb ik mijn vleugels uitgeslagen: Ik scharrel op het erf rond alle dagen Of zit gekortwiekt in een donker hok. Het enige wat mij als vogel rest Is doodgaan aan klassieke vogelpest.…

kom en verover de wereld maak toch vandaag een begin woel water vinger tast aarde voel je weer lippen proef vrij stroom lijn het oppervlak meander armen streel zacht de wegen van boezem tot bron dwaal en haal lucht in verborgen valleien koester de warmte waar veiligheid welft thuis op de laagvlakte binnen de heuvelflank…

In de vallei van je lach?…

Liefde is niets dan daaglijks verder gaan Door dorre woestenijen, Om na de nacht saam moe weer op te staan Uit duistere valleien. Liefde is niet een wijdverklaard begrijpen, Een stijgen tot het licht, En niet oneindig zijn en ook niet rijpen Tot innerlijk gezicht.…

De flatjes in de Nassaustraat in Tilburg, die men soms ook "Russische" flatjes noemt, bevinden zich als het ware in een groene vallei van bomen, struiken en grasvelden en ze bezitten als uit steen "geweven" balkons met een vlechtwerk Mevrouw V. was nog wel eens naar haar eens zo dierbare woning komen kijken, toen haar haar al uitviel als gevolg…