Alle inzendingen over van der Vlies

In de berm ligt een vlies ijs op een plas.…

Over het laminaat ligt een groezelig vlies, het dalend stof van mijn kroost, de klissen van mijn waakhond, de kruimels van grof brood die ik dagelijks vergaaren rondstrooi, als een oude, zieke hamster. Maar ik heb een aaseter op wielen.…

Wat de familie Van der Vlies thuis allemaal doet, daar ga ik niet over. Als ze zelf op zondag niet naar het zwembad of het restaurant willen, prima. Maar mij mogen ze het niet verbieden. Nooit! Ik moet mijn eigen afweging kunnen maken. Maar goed, we zijn in Nederland fors aan het verbieden geslagen.…

De noot is gekraakt, het vlies is gescheurd, het zegel dat gehecht was aan de geheimzinnige brief is verbroken; de bekentenissen zijn van de lippen gerold van mijn mysterieuze wandelgenote, die gedurende twaalf lange jaren iedere zondagmiddag stilzwijgend naast me heeft voortgestapt; de tragiek van haar levenslot heeft zich geopenbaard aan mij: een…

Zijn vel, een vlies van gelijmde, gelijke scherven spant over het doorbloede weefsel, de spieren van een buffel. “ik wil vrede” fluister ik, met een hamerslag in mijn strot. De maan knipoogt even, een spel van gesluierd licht. In mijn ooghoek welt de zoute druppel. Ik vergeet de geur van een aangebrande omelet.…

In het vlies op de soep zitten scheurtjes als een dunne, gebarsten huid. Voetstappen op de trap. Langzaam. Loodzwaar. De klink beweegt. Hij loopt naar het aanrecht, draait de kraan open en steekt zijn handen in het water. In de gootsteen schuimt een donker spoor naar het putje. Hij draait de kraan dicht. Langzaam keert hij zich om.…

Daar lagen ze dan, lammeren in een vlies, schoongelikt en klaar voor de woestijn.…

In het vlies op de soep zijn scheurtjes als een dunne, gebarsten huid. Voetstappen op de trap. Langzaam. Loodzwaar. Hij komt binnen. Zijn gezicht asgrauw. Zwijgend loopt hij naar het aanrecht, draait de kraan open en steekt zijn handen in het water. In de gootsteen schuimt een donker spoortje naar het putje.…

a. omwille van de menige lijmende vingers, kijk, met ogen van havensteen weggeworpen door het gescheurde vlies, waar het klamme schroot van de avond verzinkend tussen de benen van de schaar die zij baart, onooglijk stil in haar weeën, als lucht in lucht opgelost, zo worden wij allemaal treinen ter bestemming. ja, kijk waar deze avond mij in mijn kringloop…

Met vriendelijke groet, (in alfabetische volgorde) Jan Peter Balkenende (CDA) Wouter Bos (PvdA) Femke Halsema (GroenLinks) Jan Marijnissen (SP) Marco Pastors (Eén NL) Alexander Pechthold (D66) André Rouvoet (ChristenUnie) Olaf Stuger (Lijst vijf Fortuyn) Mark Rutte (VVD) Marianne Thieme (Partij voor de Dieren) Bas van der Vlies…

De glimlach van Rutte, het gelispel van Geert nu hij de macht ruikt, de 'hadjememaar' frons van Machiavelli Verhagen als prelude op een rampkabinet, gedoogsteun van het onechte kind van Bas van der Vlies, ik kon er niet meer tegen.…

Marijnissen (SP) – Halsema (GL) Gematigd Rechts: Balkenende (CDA) - Rutte (VVD) Flink Rechts: Balkenende (CDA) – Verdonk (VVD) – Wilders (PvdV) Rechtsbuiten: Verhagen (CDA) - Verdonk (VVD) – Ridder van Rappard (F) – Den Hollander (1NL) –Sonnenschein (PvdV) – Just de la Paisières (PVN) Christelijk: Balkenende (CDA) – Rouvoet (CU) - Van der Vlies…

Zou het nieuwe medium van Internet het vlies kunnen doorbreken?…

Er is een moment - ergens tussen het openen van een ooglid en het verschijnen van een gedachte - waarin de wereld zich aandient zonder naam, zonder contour, zonder het dunne vlies van interpretatie dat wij er zo snel overheen leggen.…

Het hoofd van 'Gulden Vlies' was de uitgever/symbolistische dichter Sergei Alekseevich Sokolov, geboren op 25 september 1878 in Moskou. Hij was de oprichter van uitgeverij Grif (Gier), waar de Argonauten (jonge symbolisten) naartoe trokken. Boris Bugaev was hun leider.…

Maagdelijk, als ware het beschermd door een vlies wachtend op mijn komst, lag het voor mijn voeten. En mijn voeten wilden niet. Mijn voeten misten Griekse bodem. Mijn ogen misten totale chaos. Ik maakte een magnetronmaaltijd klaar die ik eerder die dag snel gehaald had. Het was een treurige dag om mee te beginnen.…

Omdat we door een gekleurd vlies naar buiten kijken is de wereld onze wereld (zie ook: Wittgenstein, Tractatus Logico-philosophicus, 5.62 & 5.63). Deze wereld is alleen met groot geduld en niet aflatende vasthoudendheid te ontmaskeren.…

Dan zit er een soort vlies om het hoofd tijdens de bevalling, bij één op de zoveel duizend is dat, dan ben je paranormaal begaafd, dan kun je om de hoeken van de straten kijken, in de toekomst schouwen en helderziend zijn. In Italië werden ze beschouwd als ware sjamanen. Niet ver naast de waarheid, moet ik bekennen.…

Oordeel zelf: ‘ik vloog wel eens mee over het koren van Van Gogh op thermiek spiralend naar zelfs door god vergeten hemelen op zoek naar het dak van mijn torenhoog verwachten mijn stip op een vlies ijs een goudvis in een plas’ Kraaien spiralen niet, sprak Ruben, buizerds soms, tot nietige puntjes ver in ijle hoogten.…

Zij zou uit een vlies barsten als een vroege vlinder. Hij beet op zijn onderlip, klemde de kaken. Hoe kon het dat zij zich hier en nu al toonde, liet plukken door een naamloze die daarnet nog naast haar op een kruk zat. De bekoring lag voor het grijpen maar hij lag verlamd, verloren te gniffelen met een blos. Wat verwacht ze? Wat moet ik nu?…

Benandanti werden/worden met een helm/geboortemembraan/vlies op hun hoofden geboren en zij zijn extreem helderziend. Zij bezitten magische krachten om te genezen. Door de Inquisitie werden zij van hekserij/ketterij beschuldigd en vaak levend verbrand. Ik ben één van hen.…

Met regelmaat bekeek ik het commerciële voetbalpraatprogramma van Derksen en Gijp en consorten. Hard gewerkt overdag. ’s Avonds met chips voor de praatbuis met verstand op 0. Wilfred Genee wist – onder zijn niveau werkend - op een slimme manier de boel telkenmale over steeds dezelfde onderwerpen aan het praten en aan het lachen te krijgen. Met de…

Mijn "oude" leraar Nederlands is niet meer te midden van de levenden. Ik vernam dit door enig gedegen, deducerend speurwerk met behulp van het toentertijd nog "vigerende" telefoonboek. Ik zou het mijn ex-klasgenoten willen vertellen, die allen uit het zicht zijn verdwenen en die wellicht, maar ongetwijfeld op andere wijze, eveneens te lijden hebben…

Daar stond ik dan, in het bijna verlaten bargedeelte van het hotel. Pogingen om te slapen waren op niets uitgelopen. De spanningen met betrekking tot de terugreis speelden mij parten. Dat was de reden, waarom ik had besloten nog even een sigaret te gaan roken. Terwijl ik wat rondkeek, bleef mijn blik hangen op die ene mooie zwarte man. Zijn ogen ontmoetten…

Vervlogen dagen De dagen, maanden en jaren gingen geruisloos aan hem voorbij. Zijn stille aanwezigheid was gaandeweg vanzelfsprekend geworden. Nieuwe bewoners kwamen en gingen, maar de man leefde rustig verder, schijnbaar ontsnapt aan de tijd. Wel was hij wat meer in zichzelf gekeerd, alsof hij ongemerkt aan zijn terugreis begonnen was. Een bewogen…

Afscheid ‘We zijn weer thuis pa’, klonk het opeens in de auto. Ze stopten voor een huis dat schijnbaar nog steeds van hem was. De man keek naar buiten, maar zijn gezicht gaf geen enkel spoor van herkenning. Ook in de woning, tussen zijn oude spullen, scheen er weinig tot hem door te dringen. Het huis was al een tijdje onbewoond, en volgens de arts…

Tuinman Het beloofde een mooie lentedag te worden. Voor de tuinclub een aangename ochtend om in de tuin te gaan werken. De tuinclub bestond uit bewoners die vroeger van tuinieren hielden en het plezierig vonden de hark of de schoffel weer eens ter hand te nemen. De man had zich onder aansporing van een verzorgende bij dit clubje aangemeld. Hij…

Het is een heldere najaarsdag in oktober, wanneer ik met mijn laarzen het wad trotseer. De schelpen kraken onder mijn laarzen en de zilte zeelucht dringt mijn neus binnen. Ik geniet van de kleine wonderen die bij eb op de zeebodem verschijnen en de vogels die hun eten komen zoeken. Even doe ik mijn ogen dicht en luister ik naar het geruis van de zee…

Vlekkie ‘Wat een leuk hondje’, zei de zuster, terwijl ze hem hielp bij het dichtdoen van het bovenste knoopje van zijn overhemd, en ze wees naar een foto boven zijn bed. ‘Vlekkie’, zei hij. ‘Hij was helemaal zwart met een witte vlek op zijn kopje.’ En zonder haar reactie af te wachten sprak hij met een lichte trilling in zijn stem verder, waarbij…

Stille genieter Tijdens de wandeling door het verpleeghuis streken ze neer in een echt bruin café met ouderwetse schemerlampjes tegen een houten wand, een oude tapkast en in de hoek een biljart. Terwijl hij om zich heen zat te kijken hoorde de man zijn naam noemen, met de vraag wat hij wilde drinken. ‘Een jonge klare graag’, zei hij zonder enige…