Alle inzendingen over verbond

Een deur die open zwaait ogen die elkaar ontmoeten blikken worden gewisseld in blijdschap bij het groeten Wijs in haar weten fluistert zacht mijn ziel wat zij al voorzien had toeval, heel subtiel Zoveel herkenning in ons beider leven, anders van karakter beiden door vrijheid gedreven Vriendschap in verbondenheid totale harmonie zo…

Ik wacht op jou Wacht jij op mij Een band Tussen twee mensen Die dag in, dag uit Een leven lang Elkaar het beste wensen In voor- en tegenspoed Weten te stimuleren Ondanks hier en daar Een mindere dag Toch blijven motiveren Eens houdt het op Gaat dit voorbij Komt de herfst in ons bestaan Als straks De avond valt Het duister wordt…

Gij zijt aan mij gebonden met het al. Elke steen bezit uw val en ieder cijfer uw getal; de mededeling uw verhaal; tong uw taal; de veelheid uw geval. Gij hoopt u in mij op met doodgewicht aan regendrop. Iedere vleugel heft u op.…

Een stroom van licht en liefde trekt door de wereld voort, al is er haat en oorlog en armoe ongehoord, we zijn op weg naar Leven, naar meer verbondenheid al is veel nog niet zichtbaar en duurt het nog een tijd... We mogen samen bouwen aan vrede, met veel moed, voor al die lieve mensen, slechts dàn is alles goed.…

Ik zag alle mensen in vezels van licht als wit spinrag in fijne draden circulerend van hoofd tot teen en armen wezen een lichtgevende richting wij stonden in verbinding via een bundel lange draden hielden het perfecte evenwicht volledig in harmonie niets kon veranderen in de vezels van het licht.…

Liefde is de drang om te leven in verbondenheid. Ik ben jij, jij bent mij en wij zijn zij met ons erbij.…

ik ben nog steeds alleen maar toch ook met jou verbonden..... Kijk mij een keer aan in mijn ogen vertel mij wat je ziet Ik wil voor je blijven vechten jou laten gaan wil ik niet...... Telkens als ik jou ziet begin ik te blozen m`n hart klopt sneller m`n liefde voor jou wordt feller en feller!…

ze zegt het met een kus zo fluisterstil dat niemand weet wie zij was of is dat spreekt zij later uit een foto moet nog gemaakt zij stuurt dat zelf in een gedicht dat raakt het landschap trekt de hemel onstuitbaar aan met windkracht twaalf het doet de luchten vluchten wolkensluiers van de maan…

Verkeerd verbonden, alleen een onhandige verpleeghulp is daartoe in staat.…

Ze komt en gaat en laat als onlosmakelijk aan haar doen en laten verbonden overal haar sporen na: een momentopname dat als een foto op de tafel tussen de glazen ligt, een flard gesprek, een mening in de tijd gekrast, een luisterend oor, een paar woorden die ergens rondslingeren als vlugge krabbels op stukjes papier; hoe dan ook de ingrediënten waar…

maakt Een zwijgende bizarre overeenstemming Van jou en mij Of komt de dood soms naar ons toe terwijl wij stil staan in de tijd en het decor wordt afgerold Een zinloze banale onverschilligheid van stof en as Maar op de dag van samenkomst als wij haar zien en zij ziet ons dan dansen we nog eenmaal om die dierbare angstwekkende verbondenheid…

Jij liet me ontwaken en deed me inzien dat er meer bestond dan ik ooit dacht Ik ging voelen en leven maar jij deed me inzien dat er niet bestond wat ik had verwacht We gingen ieder ons eigen weg maar we zagen in dat we altijd verbonden zouden blijven en dat is meer dan we hadden gedacht…

Verbonden in ongrijpbaar wat spreekt is nog het woord. Elkaar in "wij" gedachten niets tastbaars dat ons stoort. Hunkering, verlangen tot dichtbij wordt erkend dat dieper is gevonden en onverwacht herkend.…

een ogenblikje ik verbind u met haar door orkest vult mijn oor -met een vervelend dreuntje- nog even wachten zij is zo weer voor u vrij muziek maakt niet blij -vooral niet dit soort deuntje- het is erg druk galmt hij hard in mijn oren wil ik niet horen -terwijl een dweil gaat zingen- nog een momentje u bent bijna aan de beurt wangen…

Wat kan hij anders dan haar vasthouden en vasthouden, terwijl zij strijdt met haar geesten en demonen op haar laatste stukje werkelijkheid die haar met hem verbindt en die reeds scheuren toont groot genoeg voor beiden om in te vallen de leegte tegemoet, vastberaden, barmhartig en met heldenmoed…

Het licht vindt mij en eindelijk ben ik verbonden. Verbonden met het licht, verbonden met het geluk!…

bij de afgebroken tak kom ik een boom tegen steeds weer die tak hij ligt op een blad dat viel voor de tak afbrak steeds weer bij die boom…

leg je hand op mijn schouder trek het deken weg laat me door de kou heengaan maar leg je hand op mijn schouder leg je hand op mijn schouder trek het deken weg laat me naar de einder gaan maar leg je hand op mijn schouder alleen maar met jouw hand op mijn schouder ------------------- uit: 'Hawwa', 2003.…

We fietsten langs de fontein bij de kerk. Gelukkig was hij aan. En scheen de zon. Een regenboog. Hij wees naar water. Ik zocht een ark, dieren, een oude man met een baard, een hamer in de hand. Ik keek mijn ogen uit. Zag je dat? Ik zag het niet, maar ik geloofde. Ik wist wat het betekende. Ik knikte. -------------------------------…

Ik reik naar het licht van mijn dromen doorkruis de tijd mijlenver voorbij de grenzen van bestaan daar fluister ik zijn naam in de schaduw van Gizeh schrijf namen in stoffig zand voor eeuwig verbonden in tijd…

Zijn handen klemden zich vast, zijn vingers klikten om mijn huid, onlosmakelijk verbonden, totaal 1 met mijn oudste spruit. Het oerinstinct openbaarde zich, voor nadenken was geen tijd, 65 kilo trok ik uit het water, in een mum van tijd.…

Met de opkomst van de mobiele telefonie is duidelijk geworden dat onder vrijheid volledige verbondenheid wordt verstaan.…

Nogtans sal jij aan mij gebonden bly Met die onsig'bre naelstreng wat niet breek.…

Een dag dat we ons echt gaan openstellen en liefde in verbondenheid gaan uitdragen. Een dag dat we onze cliënt, medewerker, patiënt of zomaar iemand die wij ontmoeten zien als onze naasten, verbonden in liefde. We moeten dan proberen om die liefde te voelen en op de ander over te brengen.…

En ik voelde ineens de verbondenheid tussen de schoen, de vrouw en mij, zonder dat de vrouw het door had. En ineens wist ik: een verloren schoen is nooit alleen.…

Met Pasen zitten de meeste eieren achter het stuur.…

al die momenten wegen ze zijn nooit langer dan ze duren leven voort op een pad van sintels in Spitsenbergen dan weer Groenland Andijk of een gewone wijk een stad op stelten zitten verdekt onder mijn kasten of naast me op de bank geboeid ineen geslagen als halswervel zonder wrevel blauw van binnen degelijk draadloos verbonden…

Hoe levend zijn doden deel in mijn huis dierbaar verkleurd behang met krullen, iedere dag vers voedsel voor mijn ziel, jij de stop in de kuip, ‘n bad vol schuim. Ogen anders dan de mijne kan ik dragen leven ervaren wellicht door de navel ’n schil in oranje kleuren, met lege mond en open armen vol overvloed. Niets weerhoudt me te…

Eindelijk weet ik wat er met "ware liefde"word bedoelt, nooit eerder heb ik me zo verbonden met iemand gevoeld. Sla daarom je warme zachte armen om mij heen, en laat me nooit of te nimmer meer alleen.…

een eenheid was gevormd zoals de zee met het strand en de deur met een dak zo kon ik bij je schuilen waar mijn ziel vertekend was blies je splinters even weg met jouw ogen van de dag zonder het licht van de nacht en door jouw haren te voelen was mijn kussen sneller droog zonder het gefluit in de ochtend en de wind vanuit het westen…