Alle inzendingen over verkramping

Stuiterend baal ik vanuit onheil geboren geef de moed op verkramping blijft uit duizelingwekkend gulzig plant het zich voort in vrijgevigheid voortgestuwd ten prooi aan de tijd bevooroordeeld vernederd nagalm is te horen kom terug uit je spelonk schud de schuld van je af.…

waar ik die lach in jouw ogen niet langer ontwaar het speelse verdween in gelaten tranen verkrampen woorden gebroken door pijn worden onhoorbaar in de vraag waarom zoek ik het antwoord in betraande ogen aanzie het smeken dwars door mij heen schenk jouw de troost die woorden vermogen geef ons de lach die even verdween…

in de kraters van jouw vulkaan omringd door zwaveldampen ben ik al veel te ver gegaan voel ik mijn hart verkrampen in de geisers van jouw verdriet brand ik mijn ledematen ben jij het die mijn hand niet ziet en zal mijn roep niet baten in de diepte van jouw tranen trekt de stroming mij steeds mee zal mij nooit meer veilig wanen drijf…

waar ik de lach in jouw ogen niet langer ontwaar het speelse verdwijnt in gelaten tranen verkramping van woorden gebroken door pijn onhoorbaar geworden in de vraag waarom zoek ik het antwoord in betraande ogen aanzie het smeken dwars door mij heen schenk jou de troost die woorden vermogen geef ons de lach die even verdween…

En de angst doet mij ontwaken Zelfs het vuur voelt niet meer warm Ik voel het verkrampen van mijn kaken Ik voel het afgaan van het alarm En de angst doet mij ontvluchten Van het vuur, de boze gloed Zal ik ooit kunnen verzuchten Vind ik ooit weer eens de moed En de angst doet mij verslappen Dooft het vuur tot enkel rook Ik ben bang, kan…

Overstelpt door gedachten vliegen woorden langs het duister op zoek naar licht en warmte naar jou, mijn seizoen niet de jas verwarmt zinnen in de tijd, noch handen in de zakken verstoppen het jou in mij, geknepen vuisten verkrampen niet meer de ooit gesloten handen geopend naar het voorjaar vliegen wij voorbij uren vinden…

Ongetemd vleien tongen verkrampen de zintuigen in verstrengelde ademnood die de lucht doen ijlen... De tederheid sponst twee lijven in extase naar het glanspunt van ultieme bevrediging...…

Geschonden Ozon Het regent reeds elf maanden Wolken trekken samen ineen De lucht kan het niet verwerken De leegte eromheen Creërend ijle ruimte in het niets Angstig kijk ik omhoog Mijn ogen verkrampen Zoekend naar de regenboog Door betraande ogen zie ik kleuren Daar was hij mocht het toch gebeuren De kleurenboog aan de hemel Er…

Gezichten in het zand Handen verkrampen De kou is tastbaar als smeltend ijs Bloed stroomt op het strand De wonden prikken door het zoute water maar er is alleen de pijn Niet bewust van eigen kreten of van snikken Langzaam glijden ze mee met de woeste golven die met lichamen dollen en verdwijnen in de diepte voor een eeuwig graf…

mijn angst heeft vingers van een droom gekregen ze aaien teder en ik lach onverhoeds verkrampen ze en scheuren dat wat ik als kwetsbaar zag ze graaien buiten zinnen met nagels in mijn geest wat heel voorzichtig was geheeld blijkt nooit echt dicht te zijn geweest ik gil de werkelijkheid te hulp jank badend in mijn zweet verbijsterd…

met nieuwsgierigheid keek ik ik heb je pijn gezien je angst je overgave ik heb je weg zien zinken in een onbekende zekerheid vol aandacht zag ik je stervende gezicht de verkramping en benauwdheid weggewist in een genadig zweven tussen leven en dood ik wist nu komt het de kalmte die je lichaam was de onrust geweken het hijgend ademen…

draagt steeds verder dolen er is danskapelmuziek verscholen de magermantel vraagt een vrouw achter klankgazelles springen tonen waar zal de minnemuze wonen de jager koopt blauw knopentouw jij volle minnares van lof en list jouw zachte morgenmond is gemist gods hengelhand beeft bij kort zicht lavendel geurt vanaf de bedelberg spieren verkrampen…

waarin onvoldoende ruimte is om te ademen laat staan eisen te stellen aan de luchtkwaliteit met een uiterste krachtsinspanning bevrijd ik me van vijandige vingers weet op de tast een eind te maken aan de kwalijke lozing van giftig gas herademend probeer ik mijn gezicht in de plooi te krijgen haal kreukels uit de kleren verdrijf verkramping…

oksel zweet druipt langs mijn kin een opblaaspak belet het bloed dat naar mijn tenen zakt ik genees hier hoog van overmoed schotels op een vliegdekschip volgen hun schichtig doelwit ik ben de stip op een scherm het snelvuurkanon op scherp er valt hier weinig te ontwijken nergens een zachte berm één toets en de vleugel knakt ik verkramp…

mijn keel ik ben niet eens ontwaakt ik slaap terwijl ik wakker lijk het donker weer gezichten op de muren schrijft die staren met hun dode ogen ik moest beloven dat ik het aan niemand ooit vertel spelen met hem was een hel dit had dat nooit gemogen ik voel de pijn als zijn gezicht weer dichter bij me is zijn hitte brandt en ik verkramp…

kletterend neer druppels als kogels in mijn kop mijn lemen huis staat langs een meer de omgekeerde kegel nadert een luw oog dat zuigt het is zinloos dat de stad vergadert ik verwacht niets minder dan de grootste ramp het afgerukte dak een krakend gebinte het nagelaten wrak in een werveling van splinters waarna ik van overmacht verkramp…

Op het hoge ros gezeten 't lichaam star en recht met koele waakzaamheid immer berekend op gevecht Benen omklemmen straf de flanken van het paard 't vizier aldoor gesloten in aanslag het puntig zwaard Het harnas schuurt pijnlijk dat wat diep geschonden is doch nimmer is geheeld bij gebrek aan vergiffenis Wat zacht en kwetsbaar is…

immense pijn bid wanhopig tot een God voel me verloren, oh zo klein kan de letters niet meer vinden schrijf geen namen in het zand wil de cirkel weer verbinden doch mijn zinnen staan in brand wanhopig stormt hoop voorbij op vlagen van de draaiende wind verbrijzelt honderden vragen in mij waarop ik toch geen antwoord vind verbijsterd verkrampen…

In het helle, schelle, onbarmhartige en ijzingwekkende witte licht dat reflecteert in de spiegel van de kapsalon vallen me lijnen op in mijn verouderde gezicht die ik voorheen nog niet had waargenomen. Zijn het de sporen, de beddingen, uitgesleten door mijn tranen die als riviertjes over mijn gezicht hebben gelopen, de diepe tekenen van het verdriet…

Het autobusje was zijn gestage gang gegaan door de zomerse landerijen, was de Belgische grens gepasseerd en had etablissement "De Kaasboerin" in Mol bereikt. Aldaar zouden we getrakteerd worden op "Het Nederlandse Lied". De gebeurtenissen van deze middag hebben mijn grote schrik en verontrusting opgeroepen. Nogmaals: tot mijn schrik en verontrusting…

Een intens gevoel tot uitdagen met subtiele verkramping, zoekend en verlangend. Een hernieuwde kennismaking, waarin wij Eros zoeken, die ons doet versmelten tot op het puntje van ons schaambeen. Het gebied waar je soms de weg kwijt bent in alle gewoonte van het zijn.…

Duisternis sluit zich voor mijn ogen Terwijl de wijzer richting twaalf sluipt Ik wen langzaam aan het donker Schaduwen tekenen zich af Ik duw mijn handen tegen mijn oren Om hun stemmen niet te horen fluisteren Vingers verkrampen en angst overheerst Bang om te verliezen wat het daglicht zag Ze bewegen achter de meubels Raken me aan in mijn…

Wat zou haar rijzend zweet toch zwaar verkrampen als zij zelf nog voor de herfst valt? Draaitoltuimelende zon krult krolt kris kras rond verhakseld stro, rafelt het uit als hongerige klimop. De muziek staat absurd luid. Och arme ach de oortjes van de lente zijn anders in de winter ook verloren.…

Tomeloos verdriet wil opwellen en uitbarsten uit mijn ogen en gemoed, maar ik voel mij verkrampen en verstarren onder de blikken van een opdringerige meneer en de dansende en deinende menigte verstikt en benauwt me ondanks alles tot het uiterste...…

Zonder verkramping zou ik dat ook doen omdat ik niets heb gebroken volgens de man. Hij vernedert mij in publiek. En wij begrijpen dat er mensen zijn die ambulancepersoneel slaan. Ik voel die neiging niet. Ik wijs hem terecht met woorden. Het helpt niet.…

En dan rijst de twijfel Wanneer verdomd ziet hij haar weer De smeltende ogen verdampen Hij denkt: Het wordt tijd dat ik me scheer Terwijl zijn rauwe kaken verkrampen En hoger, dieper, verder in de nacht Lonkt de Zwaan, de Grote Beer…

Ik verkramp. Jij vertaalt Giros zijn onduidelijkheid, hij vraagt mij om raad, over de liefde.... Ik blijf huilen. Ik ben het pand uit gesneld. Liep huilend over straat, twijfelend, coffeeshop? Kroeg? Proza. Ik wil me verstoppen achter de letters...…

Blauwe lippen verkrampen, als het grind knarst onder zolen. Ik ril voor de hamer die trilt in de zwetende vuist, onder neonlampen. Je hoort hoe hij een knie verbrijzelt, botsplinters in weefsel. Zijn adem jaagt onder koud neon en houdt me gegijzeld.…

Mijn wezen draaide om de lengte-as van wat een mens kan dragen bij zijn leven; ik ben nu iemand anders dan ik vroeger was: een dichter, met het woord verweven, een ziener, soms, die het gekerkerd woord bevrijdt maar zelf niet weet waarvoor hij naamloos lijdt, die niet weet waar hij dit verkrampen aan verdient maar zich toch van de klankkleur…

Als ik je hand wilde pakken leek je te verkrampen, zodat mijn vingers in de lucht bleven zweven en tenslotte weer terugkeerden naar mezelf. Maar soms mocht ik bepalen waarnaar je smaakte. Heel soms, en je ogen, die waren van mij. Dat vertelde je me, hoewel je niet graag praatte. Ik geloofde je, ik geloofde je toch altijd?…