Alle inzendingen over vermaning

uit zilv'ren lijsten staren strakke gezichten mij vermanend aan in dofdonkere kleuren uit reeds voorbije eeuwen…

Want soms denk je echt: ach, verman je…

Maar nu hij ook voor porno is gezwicht nu moet de burgemeester hem vermanen. Misschien betekent dit voor onze Rob het einde van zijn politieke job.…

Een ordedienst van jonge Marokkanen beschermt Kanaleneiland vol bezieling tegen geweld en diefstal en vernieling door tactvol hun kompanen te vermanen. Zolang ze daar geen beter plan verzinnen zou ik er maar geen homobar beginnen.…

Aan het water, in het water groen van bomen blauw van lucht, zit ik rechtop neergebogen met mijn ja en nee Met mijn nee en ja tenzij, half welwillend in verzet tegen postmodern vermanend tanend achteruitgangsgeloof…

andermaal sprak God tot mij in bedekte termen Julius, waar zijt gij toch mee bezig al die woorden die gij laat zwermen uit uw verzen voelt gij u nog in het aardse aanwezig ach Heer, wat is toch mis aan het spontaan roepen te juichen in overvloed ik ben toch niet geschapen om te wachten tot de vermaledijde dood…

over moed en macht heen mag hij op verzoek van zijn iele goden niet langer de trom nog roeren noch stil noch luid maar zich bekeren tot de stilte in hart en hoofd en terugkeren naar het begin hij nog een soort visje was teveel al verspeelde hij woorden aan de dove oren der toeschouwers van zijn laffe daden daags het gevlucht onder het…

En het blijkt niet eens de enige vermaning te zijn. Vermaningen zijn de schuilkerkjes der doopgezinden: verborgen achter huizen van hoofdstraten af. Van toen ze ‘gedoogd’ werden zoals de katholieken! Hun wantrouwen tegen de Nederlands Hervormde staatskerk werd daarin getaald.…

het zwarte gat waar ik in kijk is dieper dan ik dacht zwarter dan de nacht en hoe ik ook mijzelf verman en strijd tegen zijn kracht het gat heeft alle macht het zwarte gat dat zuigt en trekt aan flarden van mijn geest zo erg is het nog nooit geweest en wat ik ook bedenken kan het gat weet nog het meest omdat het mij steeds leest…

Ik hou me sterk en verman me En lijk veel beter dan ik me voel Vandaag moet ik haar kunnen troosten Ik begrijp nu wel een heleboel Hoe het is om te verliezen Een dierbaar mens door ziekte sterft Geen mogelijkheid hierin te kiezen En machteloosheid in je zwerft Het is mijn beurt om haar te steunen Als verdriet genadeloos slaat Ze krijgt mijn…

Het beertje dat mij zo dierbaar was moet klanken hebben kunnen voortbrengen want in later jaren rapporteerden mijn ouders hoe ik het speelgoeddier vermanend had toegesproken met de taalvaardigheid die ik al vroeg verworven had. "Niet brommen, popje!" moet ik gezegd hebben.....…

Dat ik hoor haar vermaan, verneem haar troost, haar liefde tot mij en de angst voor haar kroost. Laat mij de nacht tot vriend; de dag is wreed. Te nacht komt mijn dode en sust mijn leed.…

Het kraaien van de vroege haan roept heel wat bij hem wakker; heldhaftig op de bressen staan, meer dan de anderen vooraan, een ogenblik van stil vermaan bij 't bankroet van zijn klein bestaan, het kraaien van de vroege haan roept heel wat bij hem wakker; zifting van tarwe uit de akker, de meester wijst de route aan, Hij laat geen rots aan…

onvermoeibaar zwoeg ik voort de weg is lang en zwaar obstakels vliegen rond mijn oren mijn hiel prikt in een blaar elke rots en kei versperren delen van mij spreken me aan ga heen, vandaan ik verman me, stap door volg verbeten het spoor geef als het ware mijn leven voor ’t hare zij is onweerstaanbaar en weet van geen wijken maar…

Huilend om het duister verleden Vallen zware regendruppels Langs mijn uitgestoken armen Als stille getuigen naar beneden Zingend over stille wateren Fluistert de wind over mijn meer Hoor hun troosteloos lied in de stilte Vermanende woorden strijken zacht neer Draai me langzaam van hen af Kijk niet langer terug naar het duister Regen en…

deur Achtergelaten hopeloos in verwachting Weet ik uitzichtloos angstig hij blijft dicht Terwijl de keukenstoel fluistert onder mijn gewicht Valselijk verlaten betast ik nu het juk Rest van een hartstochtelijke liefde zonder geluk Van wat moest zijn de liefde voor het leven Onderging ik naïef het spel gewillig, voor even Mij zelf vermanend…

ik zag je in een plas die onder een lantaarn lag je spiegelde de sterren vermanend keek iets geels van bovenaf en knikte speels haar toestemming van verre ik danste langs de grachten gebruikte al mijn krachten om jou te overtuigen de pleinen zijn voor mij theaters met hun uitgangen opzij bomen staan te buigen mijn lach rolt door…

Een vermanend woord, uit oprechte liefde. Het volwassen worden, met liefde en oprechtheid. Dit alles heb ik gemist. Vooral vanuit mijn opvoeding van mijn ouders. Het misschien komt dan vaak naar voren, de hoop van het misschien. Misschien komt er verandering? Misschien is er hoop? Of alleen maar wanhoop?…

Toen moet eveneens van de stille, kunstzinnig vervaardigde kroonluchters de stille, onopvallende vermaning van de schoonheid zijn uitgegaan....…

En onderweg vermaan je nog een kind dat zegt dat het zich dood verveelt: ga in gods naam wat doen. En het kind roept: maar ik bèn er toch? Liefst zijn ook wij ons van geen kwaad bewust. - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - uit het werk van Jan Eijkelboom ((1928)…

En 't is, als hoorde ik Iets zichzelf vermanen: 'Mijn liefde was ikzelf'. - Zo werd ik vrij.…

Vermanend sprak ze steeds het drifige, alerte hondje toe dat tegen het tuinhek opsprong als om zijn bazin te verdedigen. Het hondje zal ik nu ook nooit meer zien.…

Shapka Òù 9 Haar rondingen maagdelijk warm ineen Harde handen strelend haar intens gemeen Voelt golven van verlangen strak ingesnoerd Haar ronding onbehaard nog nooit beroerd Gewillig zou zij zich laten openen door haar Met lust overgeven laten vullen warm geheel Trillend golvend onder zachte slanke handen Zij bloosde zich vermanend…

De zon door het venster treft dwaalstof tot klaringen Zwervers in de donkere ruimte, uit de nok van mijn heelal als vergeten kometen, pas zichtbaar bij de val naar een ster die naast aantrekt zich verzet tegen dingen Traag draait het ‘stof `lijke’ haar moeizame wendingen Afgebogen door het fuseren van het lichtend vermanen wordt oud vuil vergast…

bewonen vol trots hun zandkastelen hebben emmers schelpen te verdelen een uit zee zwaar bevochten strandfortuin Het jonge kinderleven is nog enkel zand slechts vaag begrensd door de waterkant Hun zilte water bestaat uit louter tranen in de witte aarde gaapt het donker gat geen oog en hart voor het nabije nat geen kracht om kinderen te vermanen…

als gevolg van ongeremde lust Trek ik mijn hevig geteisterde bebloede lid terug Met gescheurde nagels aan verminkte klauwen Trek ik kwijlend jouw vlees krijsend ruw uiteen Lust naar onschuld is onstuitbaar nimmer gestild Mijn drang om te doden ingevreten en gewild Moordend en onderwerpend jagend profileer ik mij Duld geen onderscheid of vermaning…

Zouden Cohen en Pechtold mij daarop aan kunnen spreken of de redactie verzoeken mij vermanend de vinger te tonen ? Of gekker nog, u heeft net iets van mij gelezen over een prachtvolle zonsondergang en u staat op het duin en ziet alleen maar wolkenflarden boven een boze Noordzee, heb ik dan bijgedragen aan uw zelfmoordneigingen ?…

Ik zat eens in mijn vaders stoel pakte stiekem toen zijn pijp kreeg van hem een vermanend standje want ik was voor roken nog niet rijp. 'k Zie ook weer mijn moeder zitten sokken stoppen, of een breiwerk in haar hand 'k heb haar nooit eens "niks" zien doen had met haar een speciale band.…

Geen is zo druk, geen leeft zo snel, Of hij hoort Uw vermaning wel: De storm steekt op, de noodklok luidt, De wereld wijkt, o mens, trek uit! Die U in vlammen openbaart, Wiens adem door de wereld vaart, Die 't al bezielt, doordringt ons 't meest, Ken ons, dat wij U kennen, Geest!…

mooi maar echt niet te stuiten Hier binnen niet en ook niet daar buiten En telkens kwam zij dan maar weer thuis Met volle buik van haar borst tot haar kruis Voor de derde keer in haar prille bestaan Had zij zich maar weer eens laten gaan Kijkt mij aan likt zij vriendelijk mijn hand En weer installeerde ik dan haar mand Haar streng vermanend…