Alle inzendingen over versje

dat ik dan zal schrijven hoe mooi het zou zijn om je liefste te noemen in een versje zo klein dat ik dan zal schrijven over mooie dingen om niet telkens weer over ellende te beginnen ja, als dat nu eens kon geen woord over haat van verdriet of van smaad gewoon lief, zoals dit versje begon…

Ik hoop dus van ganser harte dat dit mijn aller aller laatste versje is.…

ik maak een gedicht met do en re met mi, fa, sol en la met toeters en bellen, met rinkeldekink en tralala-lala met koffie en thee, ranja en Rietje en Co-lala-lala ik maak een gedicht van aa en bé van ef, Gee en haha van zeuren en zemelen, haver en gort in vlalala-lala van heinde en ver, hiero en daaro en voilà-lala-lala…

Ik dicht mezelf een versje toe van zinnen die logeren in mijn hoofd en zwaai daarna de woor- den uit straks laten vast wat splinters van de letters los die in het hart van lezers blij- ven steken ik zal hen mijn pincet maar lenen…

een lust voor oog en oor je zou er bijna een versje aan wijden…

want ben ik niet slechts een mier die nu en dan een versje bijdraagt aan deze zich steeds weer vernieuwende samenleving?…

Ik had vandaag wat XTC geslikt en werd daarvan dusdanig opgewonden dat ik in amper zeventien seconden dit versje had bedacht en uitgetikt. Dat het mein hersens aantast ? Flouwekul ! Sterk overdrevvun, oznin, slup gelal !…

Misschien ontdekt men ook lang na míjn leven Dat ik niet zelf dit versje heb geschreven.…

Ik ben een Zeeuw, en schreef daarover graag een flink gepeperd versje voor vandaag, maar zou dat lukken, via ZeelandNet ? Ik waag ik het er maar op, en onverdroten schrijf ik : da’s ******domme wel zwaar kl*** !…

Wanneer je alle dagen van het jaar Zowel in goede als in slechte tijden Een versje op het net dient af te scheiden Dan valt dat op den duur zelfs mij te zwaar. Gelukkig wordt mijn taak van nu af lichter: Ik ben gedegradeerd tot zondagsdichter.…

Zomaar een versje Zonder treurnis of pret Met enkel wat woorden Die eigenlijk niets zeggen In zomaar wat zinnen Op regel gezet Zomaar verzonnen Op zomaar een dag Die door wat gedachten Nergens toe leidde Maar spontaan mij verblijdde Met zomaar een lach…

De wekker roept me ‘s morgens om half acht, ontbijt, werk, klusjes, in ’t gezin wat taken, wat lezen, en nog gauw een versje maken, dan wordt het zó weer half twee in de nacht. Ik kom veel slaap te kort door dat gejakker maar ach, daarvan lig ik beslist niet wakker.…

Wat heb ik veel van haar geleerd, ik had haar lief, mijn versje eert mejuffrouw Schelts van Kloosterhuis.…

Dat ene versje dat je vindt, wanneer je het niet zoekt, dat is geen vinden van, maar het verliezen van de tijd. Dat andere over de poëziepolder wordt geheimschrift van weleer. Gelukkig roep je nu of ik op tijd kom eten. Ik vind je zonder zoeken.…

een versje in een poëziealbum? een telefoonnummer op mijn hand? een formule voor het universum? vakantiegroeten uit Friesland? Dag pen, je bent zwanger van tekst. Van kleine lettertjes, lieve woordjes en volle zinnen Dag pen, wat wil je schrijven vandaag?…

‘In de wolken kun je Gods gedachten lezen’, las ik in een versje van een meisje uit groep twee. Om dit eens uit te proberen ging ik in een weiland liggen. Ik keek omhoog en zag de wolken overtrekken als hopen wasgoed bij de wasserette om de hoek. Er vielen regendruppels op mijn wang.…

Het gestommel in de kelder draagt een versje voor Een klaagzang op het zijn en het wezen Of een ode aan de diepte – ik weet niet wat ik hoor Heb nog nooit zoiets gelezen Het is vast de angst door de Duitser beschreven Die als jager in de nacht – gevoed door het duister Zich parasiteert aan het leven En op het juiste moment wacht – dacht…

En zo vertelde ze me eens hoe ze in een speelgoedzaak een prachtige, kleurige bal had gezien en dan zei ze gewoonlijk het versje op dat tot op de dag van vandaag mijn tranen kan doen vloeien: "Moesje, toe geef mij een speelbal. Ik zal er heel zoet mee spelen. Ik zal er zo zuinig op zijn".…

Hardop herhaalde hij het versje, keer op keer. Na de tiende keer hees ik mezelf uit bed en tikte tegen de spiegel. - Is het nu eens afgelopen'? Tjeempie… wat kon je last hebben van een zelf verzonnen figuur. De hele nacht bleef hij het versje herhalen, uiteindelijk viel ik toch in een diepe slaap.…

Dat is wat nu nog van hem overblijft: ik heb de poëzie aan hem te danken, en dat ik bij een versje soms moet janken.…

in de knoop, uit de knoop, in een lus gevoelens zinloos verwoorden van de vrouw van zijn leven een kus zou hij zichzelf bijna vermoorden maar alles is er om te blijven leven drie zoons een vrouw en een tuin het is lastig maar blijf nog even zo koud zonder haar op je kruin een versje blijven toch enkel woorden soms drukt het wat van binnen…

Ik hunker naar contact met haar en twijfel, doch besluit het maar te wagen om luid het nieuwe versje voor te dragen en dan te wachten op d'r commentaar. Ik start: 'De paarse hei is wondermooi' en zie tersluiks, dat zij bekoorlijk lacht.…

Woorden lachen tranen ik lach om verdriet had ik maar geen wanen woorden lachen tranen een weg zal ik banen geplaveid vanuit het niet woorden lachen tranen ik lach om verdriet --------------------------------------------------- Note: Het triolet is een achtregelig versje met slechts twee rijmklanken (schema: abaaabab) waarvan de eerste…

Maar ik ben een poëtisch baasje en ga mijn weemoed in een versje doen. Dat is het voordeel van mijn gave. De burger kan zijn ei niet kwijt, terwijl ik, rustig mijn neerslachtigheid gelijk een paardje voor mijn kar laat draven. Is het volbracht, dan ben ik opgelucht. 'k Heb schoonheid uit mijn pijn gewrongen.…

pentagrammatische mediallonnen erin kunnen niet méér bekoren, en dat lijkt wel raar aangezien ik nu van dichten hou, dus ook van pentametrische verwikkelingetjes, maar momenteel laat ik zien dat je belangrijker voor me bent dan vijf voeten op een rij, kijk maar, zoals je ziet ben ik zelfs bereid, lief teentje, masochistische woordgrappen in dit versje…

Ik weet dat niemand mij gelooft Maar er zit een konijn in mijn hoofd Boodschappen knagen aan mijn binnenoor Sinds kort krijg ik dit versje door: Het is niet pluis, het is niet pluis Doe de deur dicht en blijf thuis Laat dat eten liever staan Daar is vast iets ingedaan Allemaal van dat soort zinnen Door het knaagdier diep…

Ik zal niet met de noorderzon verdwijnen Ik kom altijd als aan een elastiekje terug Eens zal ik als het zonnetje in huis verschijnen is het niet razendsnel, dan is het vliegensvlug Ik ga niet met man en muis ten onder Ik zal niet voor dag en dauw vergaan En dat had je zwart op wit kunnen weten Ik kom uit een spreekwoord vandaan Rozen verwelken…

Wacht gij evenwel een versje, zonder tooi van taal gerijmd? Zijn u welkom zwakke regels, ongekunsteld saamgelijmd? zonder aanspraak dan de oprechtheid van hetgeen ze u doen verstaan? Wel dan!…

Tegen beter weten in. Herinneringen aan de ochtendlijke rust en avondlijke lust lopen als een schip stuurloos op de klippen voor de kust van de tijd; De passie met man en muis vergaan. Draden van tederheid samengevlochten tot ultieme reddingsboei. Drenkeling tussen leven en dood Liefde vervaagt Hartslag vertraagt Woorden worden week…

Zacht zwevend op de malse mozaïek, danst hij een laatste tango met een verbolgen mimiek De inktvlek van zijn verre verleden raakt langzaamaan opgedroogd twijfel verteert het heden Het sfeerlicht vol minachting wanneer hij oprijst en wegvliegt op de vleugels van verwachting Ze staat reeds te wachten…