Alle inzendingen over verst

Wij leven 't heerlijkst in ons verst verleden.…

Uw land is zo ver van mijn land verwijderd: Van licht tot verste duisternis – dat ik Op vleuglen van verlangen rustloos reizend, U zou begroeten met mijn stervenssnik. Maar als het waar is dat door grote dromen Het zwaarst verlangen over wordt gebracht Tot op de verste ster: dan zal ik komen, Dan zal ik komen, iedre nacht.…

Hij zocht en zocht naar waar hij het ook kon zoeken Hij dacht: hoe onzacht zal de Map morgen vloeken, nu 'k mijn boekhoudboek niet vind…

De zon verwarmt ons met haar herfstig stralen Licht alle kleuren uit Zij wekt mijn verste huid Jouw zachte handen dralen Oh, traagheid draag mij Deze uren door In eindeloos genieten...…

Als ’t prangen van de nood hevigst overstelpt, En alles ons vervolgt en woedend gaat verslinden, Dan is ook ’t uur naastbij dat God de bidder helpt; Maar verst, wanneer men ’t acht in mensenhand te vinden.…

Door de Helderse duinen loopt het Schapendijkje tot het Kaaphoofd op weg naar Huisduinen Een grijze man daar tuurt in de verste verten heft zijn wandelstok wijst naar hoog boven de heiige zee tegen de winden in hangende gevleugelden Hij mompelt kijk daar ze bidden nog de zeeuwmeeuwen…

Zijn woorden Als het verhaal van mei Tot ver voorbij De verste uren.... En later Bij een glas wijn -one for the road- Hoe zij toen wist Dat dit kon: Hun zomer zou langer, Veel langer dan één lente duren.…

Delg mij uit uw dagboek veeg mijn verzen weg, in de verste vergeethoek waar ik mijn letters leg.…

Uit verre verten ben je gekomen; uit de verste verte..... In de nacht ben je gekomen; om afscheid te nemen? Heel de magie van mijn jongere jaren herleefde; van de jaren, doorgebracht met jou. Is het afscheid gekomen in de nacht? Heeft de schimmige taal van mijn onderbewustzijn gesproken en je gestalte ten tonele gevoerd?…

we stopten het eindpunt mijn laatste station jij was een schim op het verste perron herkende en zwaaide in kleuren ik kom handen en lippen vochtig en klaar maar het tochtte verleden ook daar we lachten en huilden het jaar van de scheiding die nacht bij elkaar ik ben ontwaakt jou in mijn armen vraag niet naar hoe…

Een kwestie van wikken en wegen, voor of tegen mezelf in objectiviteit als een mes dat dubbel snijdt dan komen de wolven, mijn polsen gebonden ik wil niet vluchten maar drijven wat zou dat mooi zijn blauw en groen regenseizoen de gedachte aan toen een schim vanuit mijn dodenrijk het verste binnen mijn bereik of toch niet?…

Ergens echter in mijn verste dromen, Weet ik dat een rustplaats op mij wacht, Waar de ziel tenslotte thuis kan komen, Waar ze wachten: sluimer, sterren, nacht.…

ik kan het nog niet weten immers men wil mijn werk in de verste verte niet kopen ik ga door, fier en onverdroten…

De wereld wit en klein Tintelende vingers doen pijn De zon op haar verst Nog net geen kerst En ik zoek de lente Prettige feestdagen Goed gevulde magen Ingehaalde gezelligheid We maken even tijd En ik zoek de lente Gelukkig nieuwjaar De oliebollen klaar De fles zonder kurk Het pak, de mooiste jurk En ik zoek de lente…

Zij die mij de handen kust, omdat ik eens bij haar was in haar uiterste nood, toen zij, uitgestrekt en voor Pampus liggend, was opgehaald uit de dood na haar wanhoopspoging, buigt iedere opmerking van mij, als deze ook maar in de verste verte zou kunnen duiden op een - zij het futiele - onthulling over mijn geestes- en gevoelsleven, dat haar totaal…

een topje groene rust om de stemming optimaal te versterken. haar iedereen kennende geur maar toch bij velen onbekend, zij is vrij populair en de liefhebbers zijn helemaal weg van haar groene charme…

Wie met zijn hart gedichten wil schrijven, moet -als bij zoveel activiteiten- vooral zijn verstand gebruiken.…

(voor Rene Crevel (1900 - 1935)) Je bent geboren op 10 augustus 1900 in Parijs. Je groeide op in een burgerlijk gezin, met een door religie verpeste, traumatische opvoeding. Je studeerde aan het Lycee Janson-de-Sailly, de grootste, openbare school van Parijs. Je raakte bevriend met de art-deco ontwerper Jean-Michel Frank, die op zijn zesenveertigste…

Ik heb een zwarte kaars gekocht die dooft als ik mijn ogen sluit en fluister in het verste duister 'samen thuis en samen uit.' ------------------------- uit: 'Alle goeds', 2001.…

In de verste hoek van de stoffige zolder daar zwerven ze zonder weerga de zwakste reepjes licht van de vergane dag weggevlucht uit de verwaaide polder in de nok verscholen alsof weldra de nacht met een honende lach al het zicht wegslokt de aarde schokt en de schittering blokt een nog niet gezette krakende stap beroert de schouders van…

De zotte glimlach hief de tederheid naar een verzakte plank bedwelmd door handgewassen stank Voorbij, te snel voorbij, gleed de lente heldhaftige haver groette het gerst dat weelderig opschietend het verst in wasdom was gevorderd. Hij ventte het ruwe tarwebrood langs elke deur in een roes van bedwelmende tarwegeur.…

Op grote schaal vertellen zij verhalen die zonder inhoud spreken die in de verste verte niet op mooi gesproken zinnen leken. Hoeveel kan dan de mens verdragen als woorden door zijn ziel hebben gesneden de mens blijft wonen in zichzelf teruggetrokken in zijn verleden.…

In de verste stilste hoeken is er plaats voor, tussen het gebeuren, naast het wachten. Er beweegt zich een atleet door de gangen van het huis, langs de kamers waarin we zitten, er klinkt voorbijgaan. ----------------------------------- uit: ‘Alsof er iets gebeurt’, 2000.…

Als ineens de zon de schaduwen opzij veegt naar de verste hoeken van de kamer, kijken we op maar zeggen niets. Ik buig me naar het stof, neem af, jij strekt een been om naar de keuken te gaan. De richting staat elegant gecomponeerd lichtval te verdragen. Over de tafel hangt een gesprek.…

Oranje's verste voetbaldeserteur kende een ivoren wit humeur Verdonk zei 'Nee', na lang debat zijn keuze bleek het hazenpad Een oversteek van de Stanfordbrug leek een eerste stap op een ezelsrug Met een tweede stoot aan de beruchte steen gingen oude vrienden met de winst heen Zo zat in Côte d'Ivore, de centervoor toch snel weer op het…

op de dorpel naar de morgen ligt uw beeld dat eens de verste einder overspande en met een wimperslag mij kreeg geheeld in stukken: torso hoofd en losse handen ---------------------------------------------------------------- weblog: www.abelstaring.tk…

Het doet pijn te zien dat niets zich aan de regels houdt want wie het hardste schreeuwt schopt het het verst. De zon steekt zijn licht op en streelt de aarde warm alles dat groen is ontwaakt en eerlijkheid begint te leven.…

Haar hamsterachtige wangen vermaalden haar voedsel en haar warrige haardos toonde in de verste verte geen sporen van een kapper. Ze vroeg me nog of ik rookte. Had ik haar moeten zeggen: "Men zegt dat u verloren bent?" Ik zei het niet, maar ik verklaarde: "Het beste met u".…

Haar hamsterachtige wangen vermaalden haar voedsel en haar warrige haardos toonde in de verste verte geen sporen van een kapper. Ze vroeg me nog of ik rookte. Had ik haar moeten zeggen: "Men zegt dat u verloren bent?" Ik zei het niet, maar ik verklaarde: "Het beste met u".…

Raadsleden lopen niet in zeven sloten, in de verste verte is niemand op zijn plek. Flitspalen vergroend tot plantenbakken, de Oostrand erkend als natuurmonument. De Brug voorzien van allerlei gemakken, geen AIVD’er die vraagt wie jij wel bent. Probleem alleen met de spiegel aan de wand. Erin kijkend concluderend: ik zié niemand……