Alle inzendingen over verstikkend

ik lijd aan ons leven dag in, nacht uit eenzaamheid groeit als een gezwel ziet hij dat wel? o ja, hij heeft me lief door alles heen maar de wijsheid van een moederhart wordt ontkend voelt hij ook mijn smart? overgave aan wat is, waarbij het verleden en heden niet uitsluitend door het geweten wordt opgegeten maar waar…

Hij memoreerde het feit dat de Palestijnen 56 jaar verstikkende bezetting te verduren hebben. Het lijkt mij dat de VN-topman dicht bij de feiten blijft met zijn opmerkingen.…

Laatst hoorde ik Rob Jetten zeggen: “Stikstof is als een verstikkende deken”. Een typische uitspraak van een alfa-politicus die totaal geen verstand heeft van de werking van stikstof. Laats hoorde ik de minister van Natuur en Stikstof zeggen: “Stikstof is als een taartje eten als je een dieet volgt. Het stapelt maar op”.…

Ik kan mijn diepste gevoel niet uiten omdat ik je dan toch kwetsen zou, dus verstik ik in al mijn liefde die ik niet geven kan aan jou.…

Alles verstikkend van zuur vergeven sla ik wonden die ongeneeslijk zijn, injecteer ik groen met druppelend vocht tot een wisse dood het bruin zal verven…

Steentjes, korreltjes Onder m’n voeten, tussen m’n tenen Aromatische geuren Verstikkend, bevrijdend Haastig ren ik met het schepje naar de kattenbak…

Onder golven bedolven in het kolkende water in onmacht getracht niet te denken aan later steeds buigend en zuigend en eindeloos diep afschrikkend verstikkend en doof toen ik riep.…

Verplicht rijm ik Uw miserabele leven Ik wil geen woorden waarin ik verstik Niet mooi gaan, en toch sneven Vanaf nu, ik vind het welletjes Speel niet meer uw spelletjes Ik voeg niet meer toe Ik ben u moe…

Het is niet verwonderlijk dat de meeste studenten niets weten, niets leren, niets presteren, niets kunnen; sociaal gedrag verstikt alles.…

(voor Hans van Tongeren (1955 - 1982)) Je bent geboren op 18 januari 1955 in Breda. Op je zeventiende behaalde je je schooldiploma aan de Newman HBS, toen nog primitieve, houten barakken aan de Paul Windhausenweg. Je zei: 'Dat was een prima leeftijd om de benen te nemen. Breda was een slaperig stadje. In het weekend was het alleen maar uitgaan…

Uiteindelijk was religieuze berusting veelal de enige remedie voor de droefgeestige eenzaamheid van vrouwen zoals de gezusters Brontë en zoveel anderen die het verstikkende klimaat van het Victoriaanse vrouwenleven wilden ontvluchten.…

Jy in sy omhelsing verstik.…

levend begraven in de zwarte aarde van het verleden bijtende kou zaait verwarring in onrustig denken tranen verteren lang gekoesterde hoop op een lichtpuntje van de wereld verlaten in verstikkend donker lig je daar…

En dan kom je terecht in een verstikkende hitte waar je tot boven in de hoogste palmen niet aan kunt ontsnappen. 's Ochtends vliegen, 's avonds muggen en bij het krieken van de dag dat verschrikkelijke gekrijs van die vliegende kakkerlakken die in mijn slaapkamer rondspringen.…

Voel de cocon Hermetisch afsluitend Verstikkend in mezelf wil ik schreeuwen Vechtend tegen apathie Ben ik radeloos om niets Om alles…

Ranken verstikken dit huis als de tentakels van een groteske octopus. Ik waan mezelf twintigduizend mijl onder zee, snak naar adem en worstel door de borrelende hitte naar een oppervlak dat geen bevrijding brengt: de nacht stort zich als een gloeiende golf op de brulboeien van mijn ogen.…

De Nieuwe Kerk is die van het Onzichtbare Koninkrijk zonder geest verstikkende, dogmatische, erotiek hatende kerkmuren.…

onzuivere gedachten vertroebelen mijn geest onduidelijke krachten verdoezelen het meest strijdige belangen vechtend om een plek tegenstrijdig het verlangen vlechtend om mijn nek verstikkend is de angst verlammend elke spier de nachten duren 't langst verdomd was jij maar hier…

Hier groeien slechts distels en kreupele dieren want een bittere wind en kleurige golven verstikken het land. Het Mariabeeld in La Linea de la Concepcíon huilt zwarte tranen.…

de zee vandaag in onbestemde nevel heeft zijn levendige vorm geruild voor een grijze verstikkende deken maar door de mistlaag hoor ik het gekeuvel van de golven een witte vogel krijst in de grauwe dag niets nieuws totdat de zee blauw wordt de lucht kleur bekent en spiegelt in het water…

Stilte ademt niet lucht werkt verstikkend. Gisteren achtergelaten gezichten, snikkend Vandaag verloren illusies verdwenen in tijd Ogen stromen tranen naar vergetelheid Morgen aangebroken schuifelende voeten `n Laatste aards vaarwel brengt hemelse groeten.…

Verdraaide tranen druppen omhoog naar mijn ogen de weg is kwijtgeraakt verloren vervaagd Zanikkende blikken kruisen mijn woorden dreinende kussen verstikken mijn licht onderdrukt verschrompeld verdwaald in het duister Alleen in de nacht van de dag zonder einde verdwenen de zin De logica is chaos…

Schiet me als een pijl omhoog de koude ruimte in opdat ik, met mijn diep-blauwe handen, de verstikking van deze kermende aarde kan scheuren.…

woorden zijn krom en leeg zij vormen en misleiden steeds verder van de onzegbare werkelijkheid zij verstikken en maken onzichtbaar als een sluier van dikke mist boven de nevel is de leegte: klaar en helder er is geen zicht en niets is er te beluisteren geuren zijn er nooit geweest, en ook de smaak voelt weldadig afwezig hier wordt de…

voor een veertje tranen verstikken mijn droge huid krijsen wil ik, krijten langs de appel van Adam de dag boeren geblakerde hoorn siert mijn hoofd snijdt mijn vel in flarden en ik gil ik pak je in de nek draai alles om vlegel neem leven in eigen hand langzaam aan dan breekt het lijntje niet zo messcherp als nu…

Ik verdrink in hulpeloosheid eigen door binnen gedachten te hinken tussen twee werelden Ik zweef tussen licht en donker gevoel contra verstand en het pijnigt niet alléén Kies ik voor het één dan lijdt de ander in oprecht verstikkende gevoelens van verdrinking Ik zoek een handreiking te kunnen omgaan met dit fenomeen zodat…

Lig dichtbij, ver van missen sintels nagloeiend, het vuur van de vorige avond vurige tongen blaas, stook het op adem als de zachte wind vermijd het toeval vertrouw niet op het lot verstik het nog minder blaas, stook het op aangewakkerde vlammen laat dit laaiend branden voortdurend, waakzaam roodgloeiend als de Liefde…

De eenzaamheid, die haar nooit tot een gewoonte is geworden, hangt in de atmosfeer als een kwalijke damp die een welhaast verstikkende werking op haar uitoefent. Gewend aan de Indonesische cultuur van haar jeugd als zij is, vloeien de jammerklachten van haar lippen in een stroom die geen einde kent.…

Zoals in Nederland in Zandvoort aan Zee de GP doorgang zal vinden: ondanks de verstikkende hoeveelheid stikstof...…

je bleef staan stopte met bewegen ogen ontsnapten je lachte verstild vluchtig en blij keek naar mij schudde ijs uit emoties ontdooide je handen omvatte met woorden het vuur in de pijn van verbranden je masker van as vervloog in verstikkende rook angst werd weer zichtbaar in schuld en de schande tranen kwamen want liefde…