Alle inzendingen over vuist

Een hand, vijf vingers: top van inspiratie kan men buigen licht en knakken, maar als zij zich samenpakken zal geen vijand kunnen vlakken word één vuist, mijn poëzie!…

jouw kwaad in een dik gewaad met gebalde vuisten vrat het rillend door het duister je kon het buitenskamers horen het stapelde zich op klaar om geslagen te worden met jouw lange handen op haar smoelwerk in de laatste ontmoeting heeft zij zijn geest gebroken en de kans bestaat dat dit eindelijk voorgoed is…

Het probleem van alleengaanders is dat je ze nooit bij elkaar krijgt, een vuist zullen ze niet kunnen maken. Hooguit een middelvinger.…

Het hart is een vuist die in onze borst aan het boksen is.…

Dood maar toch levend roven, nabij sterven is hier een vuist met afgekloven vingernagels. Geen sparren, geen dennen geen kruipend naaldhout, niets. En de dalen zijn vol ijs, bedekt woud. Waar ik vandaan kom is de nacht een zee van sterren en stenen mee.…

Omdat er bij het spoor weer werd gestaakt, Dit keer om tegen Zalm een vuist te maken, Moest ik weer huiswaarts onverrichter zake; Dus heeft die vuist niet hem, maar mij geraakt. En toen heb ik ook maar uit onbehagen Met Zalms beleid mijn eigen vrouw geslagen.…

Ome Willem zei het vroeger al: Deze vuist op deze vuist en zo gaan wij naar boven! Terwijl de struisvogels van het Forum juist de diepte opzoeken.…

De handreiking van de gematigde wordt vaak tenietgedaan door de vuist van de extremist.…

De gebalde vuist is het enige argument tegenover het domme gezicht.…

is in zijn hoestbui gestikt Zijn wangen...een mengpalet De straat in alle staten Een symfonie voor drilboor en pletwals Een werveling van gruis Ratten rennen richtingloos naar kieren en gaten Door hun spinsels opgejut Tot een oppergod grommend wakkerschoot Zijn vuist smoort hun gepiep…

Een iris sijpelt uit mijn vuist mijn glazen huis breekt. Het leven traant ontzind.…

"ben ik een eikel" zei ik "zeg dat nog eens, als je durft" "bam" sprak zijn vuist van haar hardste kanten een druppel bloed danste op de kale vloer en werd maar al te gauw vergezeld ik stropte de mouwen op…

het wroegen beklijft zo aan mijn fysiek en verder dan diepe rimpels kan ik duiden vanuit mijn kruin tot in mijn geluidloos kermen getrokken groeven van spierloos eigen vuist weer en weer en weerom…

ze gaan met elkaar de vingers gekruist ze klappen voor morgen ballen als nodig, de vuist…

Een rouwstoet van rebellen In de staart dragen ze een gipsen vuist verbijten de razende traan Een verzet tegen smog en hoogverraad Want bos wijkt voor beton Een roettong likt aan de groene long.…

Een rouwstoet van rebellen Ze dragen een gipsen vuist Verbijten de razende traan Hun verzet tegen smog en hoogverraad Want bos wijkt voor beton Een roettong likt aan de groene long De tuba pronkt met een wijde stem Trompetten scheuren de zucht Vullen het plein met flarden Die de snaar strelen, het merg treffen Zo verdwalen ze in een…

De grijzende gezichten, het getreiter en tot slot de vuisten... Er is geen ontkomen aan.…

Geen klappen meer met knoet of blote vuist ? Verdorie, daarom namen we ze juist !…

knoestige vuisten op een rij rijzen op naar de verre kim wederzijds de waterzij gedijen geknotte wilgen in perfecte trim weliswaar door mensenhand gezaagd tot beelden der natuur tonen zij ons ongevraagd een weelderige bloesem kür…

Er staan vazen ’n porseleinen schaal met inhoud en kleuren van de dichte vuist, ik luister naast ‘t zwijgen in een fontanel.…

ik raak je handen maar ze blijven droog en glad alsof contact je niet echt pakt vingers buigen niet maar spreiden zich in openheid bereid te ondergaan zonder verstaan geen knuisten en voor vuisten niet geschikt omdat je geen agressie kent, een zeldzaam menselijk talent…

de wind de wind ik kan haar niet aan maar moet je met haar laten gaan dit zaad in geen vuist vast te houden met liefde gezaaid in mijn grond ik moet je met haar laten gaan en oogst nu reeds de eerste traan kom op kom op wees vruchtbaar daar waar jij bloeien kunt…

Als ík hier baas was zou ik in veel zaken krachtdadig kortweg harde vuisten maken in plaats van dat emotioneel gepruts. Beleid met ballen zou veel beter passen”, dacht Rita nors, terwijl ze stond te plassen.…

Wellicht word ik woudreus, en schud met de vuist naar mijn vader die kromgroeit. - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - uit het dichtwerk van Theo Sontrop (1928)…

Adolf lacht in zijn (pantser)vuist en Eva eet een appel.…

jouw handen mijn beschutting als het regent mijn vuist in de buurt van kwajongens mijn paardenmiddel bij een slecht humeur mijn houvast als ik wankel mijn warme thuis jouw handen koud en gevoelloos liggend onbereikbaar ver onder de grond waar ga je heen als je dakloos bent?…

Op het spoor Een zwaaiend handje Heel even maar En toch zo duidelijk Even verbonden Met een moederhand Ineengestrengelde vingers Klein en groot Woest verbroken Getrokken uit de veiligheid Heel even maar En toch zo duidelijk In de trein Een zwijgend mondje Ogen die spreken Een vuist gebald…

Zij lopen ginds gebalde vuisten in de lucht vastberaden duister slaat op de vlucht geweldenaar laat open handen zien kijk, ik luister verdwijn in de avondlucht wij lopen hier het is een nieuwe dag dragen het hart op handen strooien warmte in de lucht…

ik sluit handen die niet vragen open zijn ze veel te kwetsbaar langs de lijnen van het dragen leeg verlangen zonder houvast zonder strekking laat ze hangen vingers weigeren te spreiden pakken niets willen vermijden wat creëert lief heeft en bezeert zonder vuist te maken die alleen mezelf zou raken…

De gouden cirkel glanzend op het witte vel zijn ongrijpbare waarheid in wankele letters Ogen zuigen het landschap rond gesloten bomen wringende handen kneden gebalde vuisten Staal op staal rolt de afstand op duistert leven in opstropende vlakken…