Alle inzendingen over vulkanen

tot rust z'n horden aan belopen hun triomf Verbleken bij verwelkoming verdediging schijnt zich op te boeien gaat weer openbloeien lansen worden langzaam opgericht geen ontkomen aan verstrengelen de ijle eigenwaan Zelfs ik word ervan bericht maar leg met stomend wolkenpakket beiden 't zwijgen op 'k lijk nu wel als sluimerende vulkaan…

geluid we ademden als blaasbalg in en uit ik sperde bij je rode mond mijn kaken en proefde van je lippen, onder 't slaken van zoete zuchten, sap van oosters fruit de spanning bouwde op, de grond ging kraken het rommelde, de lava moest eruit gestremd scharlaken bloed, we bleven haken de lucht rook zwartgeblakerd en gekruid ik kon deze vulkaan…

Misschien zouden er gewoon meer niet-denkende vulkanen moeten zijn.…

in de kraters van jouw vulkaan omringd door zwaveldampen ben ik al veel te ver gegaan voel ik mijn hart verkrampen in de geisers van jouw verdriet brand ik mijn ledematen ben jij het die mijn hand niet ziet en zal mijn roep niet baten in de diepte van jouw tranen trekt de stroming mij steeds mee zal mij nooit meer veilig wanen drijf…

vulkaan weer gaat rusten Zoek ik de inspiratiebron De zon zorgt voor fotosynthese En er groeit een toekomst in mijn hoofd Zo nu en dan is het weer de regen Langzaam word ik weer gezond…

De lichte rimpeling huiverend in haar flanken haar hete adem die zich aan me schroeit De kloppende aders onder de flinter van haar borst Beuken me een weg langsheen gebarsten lijnen en voel hoe adem teneergedrukt met bulderend geraas haar tirade zich spruwt de likkende vlammen een pagina…

Er zijn sluimerende vulkanen die plots tot uitbarsting komen alles vernietigen op hun pad met kolkende lava-stromen. De driftig onrustige mens die met verbaal geweld explodeert als een vulkaan tiert en zijn naasten kwelt. Beide zijn niet te luwen de natuur gaat zijn gang ze zullen eeuwig vuur blijven spuwen.…

p.s.: tot nu toe is er geen bericht dat de vulkaan Blub Blub ook echt is uitgebarsten. Ik kan ook geen berichten vinden dat de geëvacueerde bewoners terug mogen keren.…

Vulkaan uitbarsting lavastroom ontvlucht de schoot van moeder natuur…

Zij is eiland en altijd vulkaan met witte wolken die haar sneeuw getopte kegel raken zij verjaagt mensen die haar bevolken en die haar rode lava laten braken zij is ook aardevrouw en haar hete zwavel daalt traag en treurt als gloeiend bloed met sissende stoom die mij huiveren doet en mijn koude zee verkleurt zij is soms boete…

Ik kan dromen van 't bij u komen ik kan wenen, bij u verschenen, gij zijt zo rood in mijn ziel - gij zijt mijn gloênde, mijn eeuwig woênde vulkaan waarin ik viel. Dood, o dood, sombere, somber geronnen rood, kom, o kom.…

Wie gelooft dat schaarse geklede vrouwen aardbevingen veroorzaken, heeft een groot gevoel voor humor. Vooral als hij daarbij niet lacht.…

Zij boden echter geen bescherming toen roetwolken en lavastromen de hellingen van de vulkaan afrolden en de straten van de stad en de villa's binnendrongen en verduisterden zodat slechts levenloze lichamen getuigden van het drama.…

Ik wou dat ik een vulkaan was. Lekker lui de hele dag op je rug liggen roken en men roept: kijk ... hij werkt!…

Ik geloof in jouw vulkaan, die een tijdje kan zwijgen, om daarna met des te meer kracht te gaan werken om zich te laten bewonderen, uiteraard zonder gevaar! Kun jij of een van jouw bewonderaars mij hier antwoord op geven? Heel graag dan.…

De vulkaan siste en gromde ervan en de andere draken keken geschrokken achterom! Wat zag die Draga er vreselijk griezelig uit! Haar ogen zagen gevaarlijk rood en af en toe schoten er heuse bliksemschichten uit! Zij haalde wel zó vreselijk diep adem, dat de andere draken vreesden dat Draga hen -met vulkaan en al- zou verzwelgen!…

Met niets te vergelijken alleen: ochtendgloren boven een blauwe kustlijn zonlicht tegen een bergrug, vulkaan. Hij is zon water rood bloesem schaduw. Nooit vind ik de juiste woorden.…

Terwijl je koortsachtig je geheugen aftast naar de plek waar je je rampenplan hebt opgeslagen, zie je dat de vulkaan begint te roken en voel je zijn hete adem al in je nek. Zomaar ineens blijk je over improvisatietalent te beschikken waar je tevoren geen weet van had.…

In het dal van het verlangen naar de zon reizen we stroomopwaarts het station Utopia reeds gepasseerd boven ons pakken de wolken zich donker samen elke bocht toont een nieuwe horizon en achter elke heuvel schijnt een ander licht het wonder van verandering is overal…

Zoals vulkanen onverwachts hun leven tonen Ben jij in het warmste deel van mij - even denk ik mij wat vrij- Wanneer dan lava vloeiend stroomt Weet ik dat jij in mij woont Hoe heb ik OOIT kunnen vergeten: vuur zo diep zo vuur Dooft nooit…

Ek skreeu vir die wêreld : “ Ek lief jou, ” oor ’n bulderende, vuurspuwende, vulkaan.…

op erewoord gevloekt het applaus met een hand geklapt de roos in een loflied verwelkt lopend over een tafel met verlamde tong onuitsprekelijk gelukkig gestemd zacht beroerend zijn eenhoorn tot onverhoeds een daverende vulkaan haar lava laat gaan over de duizenden stoelen van een lege zaal…

bezorgd en beschermend als je bent liet je me zien dat ik heel wat meer ben dan een lijdend voorwerp in een land van kraters en vulkanen ben jij het rustgevende meer als levensvoedende bron geef je meer dan alleen wat groen ik drijf nu veilig op de wateren van eindeloos vertrouwen op zoek naar de kracht om alleen voorwaarts te gaan…

Het borrelt van binnen als een vulkaan die op uitbarsten staat. Uiterlijk onbewogen, bevrijding voelt als verraad. Geen keuzes durven te maken. Op niemands tenen willen staan. Jezelf herpakken en maar op dezelfde voet verdergaan.…

Terugdenkend aan de kippen die zenuwachtig met hun kop uit de mand staken aanschouw ik de contouren van twee kleine vulkanen die afsteken tegen de prachtige roze hemel. Twee weken geleden zat ik nog op de fiets naar het Baturmeer op Bali op weg naar een verblijfplaats onderaan de gelijknamige vulkaan.…

Hij is de smid en de leverancier van de wapenrusting van de goden Onder de vulkaan smeedt hij zijn vuur creëert daar de mooiste en magische dingen geholpen door Cyclopen in zijn werkplaats onder de Etna Schepper van Pandora uit de aarde de eerste vrouw Trouwde Aphrodite godin der liefde Vurig en gedreven vriendelijk en vredelievend…

ik heb nooit kunnen wennen aan dat ik niet met bier mee kan vloeien niet met gas uit een vulkaan kan stijgen niet hiroshima naar de maan kan stralen ik zit met een maag die borrelt met beteerde longen die nahijgen een hoofd dat alle kanten uit holt met een penis die niets wil dan stijgen ik zit met een lichaam als doorkijkraam waar de schoonste…

gletsjers stoom en zwavel een donkere dreiging van verre sombere vulkanen en traag gloeiend lavageweld rokende watervallen eeuwig beukt wit schuim op zwarte basaltstranden onder wolken krijsende vogels op ongenaakbare rotsen bloeien kleine bloemen fel rood en paars op de troosteloze aarde eens gloeiend en trillend nu koud en wachtend…

Het borrelt bij mij van binnen als een vulkaan die op uitbarsten staat. Maar ik kan geen nieuw leven beginnen, dat zou voelen als verraad. Als wapen gebruik ik onverschilligheid waardoor ik nooit zal ontsnappen. Mijn omgeving hierdoor verblijd ook al sta ik op het punt van knappen.…

Hoe is het mogelijk het licht van vulkanen, zonsopgangen en gloeiwormpjes te zien en dan verraad te plegen door het duister te betreden?…