Alle inzendingen over waakvlam

Dat politielogo met die waakvlam moet weg. Het zijn geen verwarmingsmonteurs of pijpfitters.…

Elk verleden vervolledigt zich in haar toekomst. Het blijft achtervolgen, maar zolang dit niet overheersen gaat, staat het garant voor tijden waarin je vooruitblikt en dromen blijft nastreven. Het moet een waakvlammetje blijven dat flakkert op een héél laag pitje. Aan jou of mij om ervoor te zorgen dat het geen of nauwelijks voeding krijgt. Voorkómen…

eens in de week neem jij een groot stuk ruimte in de telefoon gaat terwijl je komt tuut tuut tuut tuut aaaaaaaaaah dan ga je, moeiteloos week ik me los, nog zacht, nagenietend dan een dagje rauw waar je zat even boos waar je niet bent stil worden, rustig van binnen de waakvlam laten branden…

Ik ging het land in met ontblote ziel en het geloof in een nieuw begin met ruimte zonder nauwe grenzen Toen kwam het wachten eerst vol vertrouwen maar langzamerhand veranderde het vuur in een trouwe waakvlam die uiteindelijk werd gedoofd Nu dwarrelend door ‘t hoofd flarden verscheurde hoop geblokkeerde…

We rijgen de valse starten aaneen tot een aarzelende ren naar de waakvlam in de gaswolk. Ik zie de gevel vervellen en spits mijn oren hoor een flard van een zucht.…

Is het gepraat van kaarsen, laag over het arduin van kathedralen, het paars van de waakvlam om een aangebroken lichaam. De slagtand van de koplamp in het melkvlees van de nacht? Op woorden, in een kamer, de vlek die het ineens verstaanbaar maakt? Is het over sneeuwland de vonk die alles doet ontbranden?…

straat waar ze is geboren, luistert naar de stad, ziet de razende secondewijzer op de Friese klok die de snelheid van haar reis aangeeft; alles went weet ze, ben je er aan toe vervagen drempels en zonder angst doe je dingen waar je ooit tegen opzag; zo gaat het met de oversteek naar Gene Zijde als het vuur der hartstochten afneemt tot slechts de waakvlam…

Slechts wakkert er nog een schemerdans, een waakvlam voor het wintertasten. Een takje naast de stam. Als bladeren dansen de jaren van jouw bestaan onrustig om mijn hoofd. Zo zichtbaar ongrijpbaar, gekleed in vormen van ver weg. Nog niet klaar, de tocht nog niet volbracht, maar we gaan stilaan verder.…

dat vuur gedoofd de enkele keer dat ik je zag het enkele woord, de zeldzame lach het was lang genoeg om te blijven dromen om te hopen dat er ooit van zou komen maar het moment is voorbijgegaan en de kans is niet gegrepen nu probeer ik je te vergeten en ik hoop dat ik dat kan maar je blijft voor altijd bij me in de vorm van eeuwige waakvlam…

binnen horen ze het ijle suizen van wind, die je wel hoort, maar nergens ziet dankzij de bomen zingt zij zacht haar lied verwaait de wolken stof over plavuizen dan fluit er iemand iets, wàt weet hij niet het komt omhoog, geschut door sluizen een kringloop van geslotenheid, verdriet want ieder draagt afzonderlijk zijn kruizen de waakvlam…

Hij wil deze vonk laten ontbranden tot een waakvlam mooi en puur met de hoop dat zij samen belanden in een knetterend nieuw liefdesvuur.…

- De laatste wanhoop 'n wolk opgezogen in d'ijle atmosfeer Eenzaam strand priemt door pluizige vrieslucht met 'n lans van gloeiend zand verwekt 'n plaats waar twijfel een nutteloze waakvlam is Hoop ontspringt en ontwaakt focust op de meelijwekkende horizon wakkert zijn zelfdbeeld aan beslecht simpel een gespeelde strijd Overreden…

naar haar Mijn verlangen terug naar toen De herinnering blijft daar Bij die allerlaatste zoen De gedachten blijven over Een herinnering is wat ik heb Het is iets wat was Verloren zuivere liefde; valsheid, nep Want mijn meisje is veranderd Is niet zoals ze was Haar wezen verandert Van hout, terug naar as Haar liefde is dood Haar waakvlam…

Haar vel deint van een lage lach Toch blijft zij liever droog op haar vlot Met zilte vingers Knoopt ze haar bloes aan de mast Tokkelt een toonvast lied Tot de minnaar spartelt op haar dek De zomer draalt op haar laatste benen Een waakvlam prikt de zool De hitte vlucht uit mijn wintertenen Naar een zuiderse schoot Ze gaat een ander ontdooien…

Lust lekte weg Als door een doorzeefde darm Tumult vulde straten Toen jouw waakvlam sidderde De stuip voor de stille sluimer Viel je samen met jouw aanhang Mij en een vuistvol anderen. Versnipperd over het vage koren Versneden in duizend dolle deugden Die verder duren In een landschap dat laait.…

Hoop is de waakvlam die niet dooft, het is het leven zelf, als hij dooft zijn we dood, we blazen hem uit met onze laatste ademtocht.…

Het licht vergrijst en wijkt voor een zwakkere gedaante…de waakvlam Een goddelijke adem wurgt en snoert de longen dicht. Beesten haasten zich of graven vluchtgangen of fladderen schichtig op. Tot de wind, reiziger van de laagste druk, het uitproest. In een ruime stilte schuilt een bange verwachting. Een kriebel kruipt naar boven.…

En toch brandt de waakvlam van de een of andere betovering... Een paar dagen geleden zag ik je lopen, vlakbij je straat, in een flits. Er was iets veranderd, in je houding, in je grimmige pantser. Goddank, je had me niet in de smiezen. Je zag er ongebruikelijk flodderig uit en je was niet alleen.…

Hij kan maar het beste zijn weerbarstige temperament temperen, reduceren tot een aandoenlijke waakvlam, in harmonie met zijn gekelderde idealen uit zijn vroegere schrijverschap.…

FLOWERPOWER Sinds mijn baanbrekende, levensveranderende ervaring (zo'n 35 jaar geleden) met het waarnemen van het krachtveld van een bloem, die ik even geleden met u deelde, en de fascinatie voor dit fenomeen zich als een dag en nacht brandende waakvlam aandiende, is er een deur opengegaan tussen de materiele wereld en de energiewereld.…

In 2001 is ze bevorderd tot Officier in de Leopoldsorde en ze was mede-auteur van 'Waakvlam: 25 jaar Haikoe-Centrum Vlaanderen'. Ze maakt ook beeldende kunst en in 2011 was ze aanwezig op de Hendrik Jespersavond in de bibliotheek van Beringen. Ze heeft met Jespers gewerkt aan de jeugdliteratuurverspreiding in Vlaanderen.…

En is het niet dat gevoel van eer wat eigenlijk voortdurend op de achtergrond als een waakvlam ons herinnert aan wie we zijn? Wie we willen zijn? En dat ons (in de vorm van ons geweten) daaraan herinnert wanneer we tekortschieten?…

Kerst-woorden komen onder druk, cultuurbotsingen die zich aftekenen, de waakvlam in de ziel wil blijven branden. Vredeswakes, vredeshaarden, wensen te ontwapenen. Smeltwater dat de winter wil ontdooien, licht dat springt op smalle koorden. Geweld in de stad dat stille valt.…

Misschien liet de waakvlam in haar zich moeilijk voeden. Hij volhardde in het traag benaderen van dat bevroren lichaam, mijmerend als een verweesde engel.…

Zodat ik weet dat ze nu met de waakvlam aan hun winterslaap doen. De smelt gaat dus niet echt snel en dat merk je. Het is glibberig en verraderlijk glad. Men moet er zijn aandacht goed bij houden. Dat lukt mij doorgaans beter met een goed gevoel. Om iets in mijn hoofd dat daartoe leidt op te sporen stond ik stil voor Peek&Cloppenburg.…