Alle inzendingen over wellevendheid

Een kleine kop, een veel te grote kaak, een bolle buik en slijmerige poten, wellevendheid die hoort bij moddersloten en zeer opvallend ook: veel luid gekwaak. Wij hebben ook zoiets in Nederland, hier heet dat wezen Emiel Ratelband.…

Nederland heeft zijn pathologische afkeer van wellevendheid en fatsoen overtuigend geëtaleerd door, voor het oog van honderden miljoenen TV-kijkers, een schattige, onaangelijnde hond een valpartij te laten veroorzaken tijdens de eerste etappe van de Tour de France.…

Dus, beste mensen, daarom ik wens u volgend jaar een wellevend en beschaafd 2016.…

Lang geleden dat beheersing van emoties een aspect van wellevendheid was. Al bedoelen wij hier niet traumatische ervaringen opkroppen, want dat leidt tot veel verdriet en nare effecten, ook op de omgeving van het slachtoffer. Nee, een zekere gereserveerdheid in de communicatie, dat beogen wij.…

Op het driehoekige plein in het hart van de stad, dat ingeklemd ligt tussen gastvrije en sfeervolle restaurants met vriendelijk, attent en wellevend personeel hebben we elkaar ontmoet, mijn oude tante en ik, in de herfst en in de herfst van onze levens.…

Heel wellevend van u dat u blijkbaar in de gaten heeft dat ik soms last heb van evenwichtsstoornissen. Ik word er wel eens mee geplaagd, maar u helpt mij. Ik ga wel alleen naar binnen toe. U zult heerlijk kunnen smullen van uw gebakjes.…

Een toevalligheid die hem bij teruglezen in de conversatieboekjes, die in rumoerig gezelschap een uitkomst waren was opgevallen en waar hij een eigenschap van had gemaakt; op de oneven dagen mocht hij nukkig zijn en op even dagen was hij oprecht wellevend. Niemand die ooit dat verband had gelegd. Vandaag, 13 november 1806 was een oneven dag.…

*middelbare staat = niet deftig noch onaanzienlijk *heus = fatsoenlijk, wellevend *vriendenraad = raad van verwanten * en ’t was = ook al was het Al moet ik ze verliezen, Ik zet daarom geen smart; Ik maak door mijn verkiezen* Een gasthuis van mijn hart.…

Hij knikte wellevend terug. De grijsaard slurpte luidruchtig aan zijn hete kop. “Brrr…, heet”, flapte hij eruit. “’t Doet deugd, niet?” zong ze. Die stem! Waar had hij die nog gehoord? Televisie, radio, theater? In zijn geheugendatabank liep hij alle geluidsbanden snel af om toch maar een spoor terug te vinden aan wie ze hem denken deed.…

Met haar wilde hij eens dineren en onderwijl wat zaken bespreken die de wellevendheid van de stad ten goede zouden komen. “Om het eten neem ik uw uitnodiging aan”, liet Homophrosyne weten, “maar wat betreft goede raad: dat is maar tijdverdrijf, waar alleen de wind graag naar luistert”.…

Ik probeerde zo wellevend mogelijk te zijn wat hij spiegelde door met een denkbeeldige viool onder de kin met brede streken zoetgevooisde muziek voor te wenden.…