Alle inzendingen over wij en zij

Als wij er niet meer zijn, wij allen hier al schrijvend op de site, diezelfde site die ervoor zorgt dat we kunnen schrijven wat we willen, we kunnen reageren op alles wat we lezen, we kennis maken met andere schrijvers en natuurlijk ook schrijfsters, als wij er niet meer zijn dan zijn er natuurlijk allang anderen die onze plek hebben ingenomen.…

Wij hebben de wereld niet nodig. Wij zíjn de wereld. Dat gevoel had ik ooit. Dat wij de wereld waren. Totdat de wereld binnenkwam. Via de grenzen. Via de tv. Via internet. En nu denk ik soms: Wie denken wij eigenlijk wel niet dat wij zijn? Een zeevarende natie denk ik. Maar blijkbaar met een foute bemanning en een verkeerde koers.…

Wij zijn als De lente, de zomer, de herfst, en de winter. Ons leven is als de vier seizoenen, steeds weer mogen wij op nieuw beginnen.…

En wij trainden, op tijd en afstand, door weer en wind, met de klok in de hand. En wij droomden van gouden prijzen op de baan, in het bos, op de weg, van het kampioenschap van het land. En wij volgden trouw ons schema op de letter, op het gevoel tot soms wel over de rand.…

Dan willen wij toch minimaal het gestuntel met een olifant erbij, net dat beetje sjeu om maar uit de sleur te breken. Onmenselijk als het om dieren gaat, dat zijn wij.…

Maar als wij weten wat wij willen, rekening houdend met medemens en ons geweten, krijgt Het Lot een harde dobber aan ons.…

Wij lopen dan met het kruis de berg op en roepen dat wij God liefhebben en is de berg hoger dan wij hadden verwacht, wij zonder klagen dat extra stuk klimmen en nog steeds roepen dat wij God liefhebben.…

Wij willen terugkijken op een goede jeugd. Wij zijn het kwaad ontgroeid en gezond volwassen geworden door te vergeven en te vergeten. Langs een hele zware weg, dat wel, ja, we hebben het moeilijk gehad, wij kennen het leven en wij kijken nergens meer van op, alles dragend, nooit klagend.…

Hopelijk schop je ook niet met ons tegen deuren, dat verdienen wij niet. Wij, de verlossing voor na vijven, behandel ons met respect. Wij zijn er niet om in te sloven, maar om in te sloffen.'…

En ja, wij... Nee, vervelend hoor, daarom zijn wij zo blij dat wij onze zoon konden helpen met een deel van de overwaarde van ons vorige huis. Fijn, nou ja, met vakantie gaan doen wij maar even niet. Eerst zien of wij Kees toch nog kunnen helpen, want het is voor ons erg...…

Wij zijn Pieter Pollens en ixinixmir, wij stoppen per direct en categorisch met het inzenden van onze bevindingen. Voor ons geen vakjes meer, geen onvoldoendes of zure reacties, wij gaan eindelijk een leven leiden.…

Bij ons thuis houden wij nog van mensen, staat de mens nog steeds op de eerste plaats. Dom: misschien – Verkeerd: nee. Ervan uitgaand dat wij met zo velen zijn en dat iedereen zijn of haar eigen denkvermogen en gevoel bezit: uniek is aan ieder mens. Mag ik dan zeggen: wij mensen maken veel fouten, maar doen we het nu echt zo slecht?…

Vroeger konden wij ongestoord fietsen op straat, zelfs tot ’s avonds laat, zonder dat wij ons ergens zorgen hoefden om te maken. Wij moesten niet bidden om behoed te worden voor pedofielen, al gingen wij wel naar de kerk, zij het niet om te bidden en evenmin van harte.…

Tijd is daarin geen universele stroom, maar een rekbaar weefsel dat zich anders vouwt afhankelijk van waar wij staan, hoe wij bewegen en hoe wij waarnemen. Tijd is niet het vaste decor waarin wij leven, maar een dans die zich vormt rondom onze aanwezigheid.…

Er hing hier zo'n wij-gevoel. Een veilig besloten wereldje, waarin meningen en waarheden vastlagen. Wij, en daarbuiten zij, die niet wisten en niet zagen. Clichés en holle frasen, etiketten die geen lading dekten. De poppenspeler gebruikte steeds vaker zijn kast om ventilatie in gang te zetten.…

Als wij onze tekortkomingen niet meer toeschrijven aan het noodlot en/of aan overmacht, zijn wij eindelijk in staat te belijden dat wij faalbare mensen zijn.…

In en door de verwondering mogen wij ontdeken dat wij kinderen van de allerhoogste God zijn, en dus veel dichter bij Hem mogen staan dan wij dikwijls beseffen!!…

Wij liepen, een beetje verloren, langs de vloedlijn. Glorend daglicht gleed warmlentend in mijn hand in jouw hand, de golven gingen kopje onder. Wij liepen verder dan het land, verder dan het strand, wij hadden alle tijd. Wij liepen hand in hand, een zee aan tijd.…

Waarschijnlijk zijn wij onvindbaar met hun microscopie of sterrenkijker zoals u wilt, zodat het aannemelijk maakt hoe klein wij zijn als mensheid en individu, wat mij feitelijk doet aannemen dat wij de microbes parasieten zijn van het heelal.…

Wij, dat zijn wij allen. Wij gaan samenwerken. Wij, allemaal in deze zaal, allemaal thuis achter de televisie, wij allemaal gaan deze crisis aanpakken. Wij kunnen het samen veranderen. Doordat Amerikanen geloofden, kon Obama schijnbaar een kansloze verkiezingscampagne omgooien in een kansrijke.…

Wij constateerden naar aanleiding van een voorval, dat wij ons geen van beiden makkelijk verbinden met een groep. 'Wij' kunstenaars, 'wij' de tennisclub, 'wij' vrouwen vinden we moeilijk uit te speken. We spreken liever vanuit 'ik', stelden wij vast.…

Op subtiele wijze weten wij de lezers mee te voeren naar wondermooie plaatsen, verweven ze in fantastische dromen of, laten hen tranen in zowel vreugdevolle als verdrietige momenten. Méér nog dan jullie, moeten wij de lezer aanspreken. Wij zijn wel kort van stof, maar daar leggen wij dan ook gevoel in.…

Hier waren wij nooit geweest, stom is , dat wij het menen te kennen. we waren nooit eerder in Japan. Hier streed hij, de Samurai. Hij is sterker gestorven dan wij, wij zijn nog in leven, onvoorstelbaar. Reiziger!…

Wij geven beslist niet de voorkeur aan fysieke behandelingen voor mensen met minder gecompliceerde problematiek. Eveneens helder moet zijn, dat wij ons niet wenden tot online zelfhulpgroepen geleid door ervaringsdeskundigen, omdat wij de verantwoordelijkheid willen afschuiven. In geen geval!…

Wij voelen, wij falen, wij verlangen, en telkens opnieuw proberen we een taal te vinden voor wat ons overstijgt - een taal die niet alleen uit woorden bestaat, maar uit gebaren, stiltes en het zachte gewicht van nabijheid.…

....en zo legden wij, de ouders en de beide zusjes iedere zondag de lange weg af naar Oisterwijk (wij, de meisjes, op onze kinderfietsjes) langs de monumentale villa's aan de Koningshoeven en over de fietspaden die Tilburg met Oisterwijk verbinden, door een bosrijk gebied.…

Wij denken dat we schrijven, dat wij zijn wie wij zijn. Niets is minder waar, wij worden geschreven, voorgeschreven en zijn slachtoffers van het systeem. Ik heb medelijden met de persoon die Peer Gynt en Mona Lisa zijn hele leven lang probeert te koppelen in de drang om te kunnen zeggen 'zie je nu wel ?'.…

Niemand weet wie ons Haar schonk; haar lieflijkheid, haar tederheid, haar strelende dan wel geselende windvlagen, haar eb en vloed, haar bergtoppen en groene valleien, haar lieflijke en zo wonderbaarlijke vogels, haar tedere dieren Wij zijn de Rentmeesters en tegelijkertijd de moordenaars van de Schepping…

Hebben wij een houding van waaruit wij anderen dienen? Veel mensen in de wereld worstelen met de meest onuitsprekelijke gruweldaden of worden ermee geconfronteerd. Komen wij voor hen op? Doen wij onze mond open als iemand oneerlijk wordt behandeld? Of zijn wij gewoon te bang voor de consequenties die dat voor ons kan hebben?…

Maar onder die contour blijft de ongeboren stilte bestaan, de plek waar wij nog steeds zijn wie wij waren voordat wij onszelf begonnen te benoemen. Een plek waar wij niet gescheiden zijn van de bomen, de lucht, de ander, maar deel zijn van dezelfde stroom die door alles heen beweegt.…