Alle inzendingen van Katja

Het is niet te geloven hoeveel moeite ik moet doen om een beetje makkelijker te worden.…

Het is zinloos om iemand die nooit luistert te verwijten dat hij nooit luistert.…

Als een dictator mensen in de gevangenis gooit om hun overtuiging spreekt bijna iedereen daar schande van. Maar er zijn Christenen die geloven dat God mensen voor eeuwig naar de Hel verbant om hun overtuiging.…

Ontspannen zwijgen is alleen mogelijk tussen mensen die elkaar iets zeggen.…

Dufheid, gelijkheid, broederschap!…

In het sociale verkeer is het vaak de kunst iets te zeggen zonder iets te zeggen.…

Deze charmeur had buiten mijn mispuntvliedende kracht gerekend.…

Eén van de ergste euvelen: Principes die nooit sneuvelen.…

Ik sta erboven, maar ik lijd eronder.…

Geduld schept ruimte.…

Hij had een ochtendhumeur. Maar het duurde de hele dag.…

Astrologen astroliegen.…

Karel was een stille jongen. Maar op zijn saxofoon was hij de baas. Er waren heel wat beroerdere saxofonisten dan hij. Op Karels kapstok lag een zwarte hoed. Gekocht op het Waterlooplein. Die lag er nu een week. Karel kreeg een raar gevoel in zijn maag als hij langs de kapstok kwam en de hoed zag liggen. Niet precies misselijk. Meer alsof hij een…

Sommige dingen kun je niet kopen maar wel verkopen.…

Mijn eerste indruk van mensen is wat mij betreft in veel gevallen de laatste.…

Mannen zijn erg, maar vrouwen zijn beter.…

'Mag ik uw getuigschriften even zien?', vroeg schoolhoofd Thugt aan zijn sollicitante. De vrouw graaide in een zak van haar groezelige zwarte mantel. Een pad sprong uit haar jaszak en verstopte zich achter de prullenmand. Ze wierp een rolletje vlekkerige, vergeelde papieren op het bureau van het schoolhoofd. Thugt begon ze met grote interesse te…

Mijn natuurvriend had voor zijn verjaardag een boek over dierensporen gekregen. Tijdens onze avondwandeling door de duinen zochten we naarstig naar sporen van teengangers en zevenhoevigen. We vonden sporen van het wrattenzwijn, de gnoe en het Pater Davidshert en wilden voldaan weer op huis aan gaan toen we een vers spoor bespeurden. Het spoor was groot…

‘Udeldjoho! Udeldjoho!’ Een groenachtig gele vogel met grijze vleugels zat lekker te zingen boven in een grote eikeboom in de Haarlemmerhout. Een heldergele vogel, met zwarte vleugels, streek naast hem neer. ‘Dudeljoho! Dudeljoho!’, zong hij geduldig voor. ‘Het is bijna goed, beste jongen, alleen het is: ‘Dudeljoho! Dudeljoho!’ en niet ‘Udeldjoho…

Je zat bij me in de klas zo'n dertig jaar geleden, we waren kinderen van wat is en was: een blij en ver verleden... Had ik het niet door was blind misschien wie of je was ik had je nooit van dichtbij gezien en droeg niet je tas... Vage herinnering levensvatbaar en onschatbaar het gevoel nu ik je weer zie en denk vertwijfeld,…

Waar gaat het allemaal over zo mijmerde ik altijd, als het ging over dingen als: zondagmiddag-eenzaamheid... Iedereen heeft ze toch, zo dacht ik altijd, familie en bekenden, toch slijt je heel wat tijd met volslagen onbekenden: zondagmiddag-eenzaamheid... Je komt ze tegen in de kroeg, op het terras, waar je dacht dat je de enige…

Je hebt de beginjaren van de televisie een gouden glans gegeven, met een hooibergluchtje eraan... Je bracht een vriend tot leven die nu is heengegaan... Uitgestreken snoet, ingedeukte hoed, Bromsnor's grote vriend, burgemeesters-sigaar verdient, slapen in het hooi, je leven was kinderlijk je leven was mooi... Het "lekkere kopjen…

Bevolkten eens straat en plein, bevlogen de stad, waren bekenden, gevleugelde vrienden voor groot en klein: de duiven... Stil is het nu op straat en plein, als bewijs slechts een veer hier en daar, beslissing van het stadsbestuur: God spelen in het klein... Zeg me waar de duiven zijn, waar zijn ze gebleven, door opruimzucht verdreven…

Mij aura is niet heel vandaag, mensen dringen verder door waar ze gewoonlijk stoppen, het is binnen zonder kloppen... Zwakke momenten onbeheersd, ze voelen het en treden binnen in mij geest en komen ongevraagd en onbevreesd binnen zonder kloppen... Waar ging het mis, mijn bescherming, in de mist van het denken en het doen van vandaag…

Als er een God zou zijn dan hoefde ik dit niet te schrijven, zoveel leed, verdriet, pijn... Een storm raasde over land, vermorzelde de dijken, deed vluchten iedereen, het eerst gingen de rijken, als laatsten de mensen zonder geld, uit de sloppenwijken... De beelden hier op het Journaal vertellen het afschuwelijke verhaal van Katrina…

Mijn stad, hier ben ik herboren, en heb aan jou mijn hart verloren, jij geeft me altijd het goede gevoel, jij bent niet het middel, jij bent ook het doel, Als ik eenzaam door je straten dwaal, vertelt elke gevel zijn eigen verhaal... jij geeft me de warmte die ik zoek, een stadje uit een sprookjesboek. De mensen die haasten zich meer en steeds…

Een klein hoopje van de ware jij Een minuscuul deeltje van het ware bestaan Een fractie van wie je werkelijk bent Klein, ineengedoken, bang beklemd in de massa snakkend naar adem smachtend naar lucht te klein voor de oppervlakte Dwaas en veel te jong te jong voor de volwassen wereld te klein voor het echte leven zal je smeken, bidden…

Er was ereis een koningin die was heel erg verlegen. Niet in ‘t paleis bij haar gezin maar bij het plichten plegen. Zij bloosde en zij stamelde. Zij knipte naast de linten. Verwarde Jonkheer Haemelde met Freule van der Bhinten. Zij droeg een hoofddoek om heur haar. Zij droeg dus nooit een kroon. Zo’n kroon vond zij, dat stond zo raar.…

Een nevelring een lichte kring rondom de maan Een fluistering is rondgegaan Wie nu in het bos gaat hoort hoe de vos praat Hij zal de taal van de dieren verstaan Onder de maankring is alles verlaten Diep in het woud heerst een betovering houden vergadering wezens der nacht Wandelaar wacht voor gij nabij treedt want wie teveel…

Over de stenen van de bergbeek loopt Hiawatha met Morgendauw Ze passen op niet uit te glijden In hun blote voeten bijt de kou Hiawatha heeft twee staarten en een rechte veer Hij is parmantig en veel slimmer dan de sterke beer Morgendauw haar ogen als amandelen glanzen donker en groot Haar gladde haar gaaf als een hazelnoot beweegt niet…