Alle inzendingen over wijd

Ik schreeuw nog: 'ÉÉN WIJD!!' Ben ik bang om te sterven? Nee! Om te leven misschien.…

Iemand tot het laatst aan toe verscholen bedenkt de memorabilia aan opgelegde tijden; hij kan het zo gek niet bedenken tot te dolen, of alle inzichten volgen aan het wijden.…

kijk, mijn kind ik nam je hand dag in dag uit je gouden krullen waaierden langs de lente de maan zo hoog boven vuren vleugels vlinders deinden door ‘t open raam en doorheen het zingen van de eerste vogel het beminnen nu, in witte kragen, glijdt zacht en krachtig naar de zomer hoe mooi het lied, het bruidsgezang ik…

In een heel bevallig heuveldal, niemand weet waar, lag een mooi dorp vol tevreden bewoners. Deze mensen kenden alleen hun dal, en niets anders van de wereld. "Tussen onze heuvelrijen en in ons dorp is het alles. Meer verlangen we niet," was ieders mening. Op een mooie zomeravond werden op het dorpsplein toneelspelen met zang gehouden. Bastiaan…

en specht van de liefde tegen mijn slaapslagader slaat toe...ge...wijd toe...ge...wijd toe...ge...wijd…

Niets dan de wijde, de grote rust: eenzaamheid zachtjes in slaap gekust; niets dan het sluimren van 't levend Al, dat straks weer de ogen ontsluiten zal; niets dan de hemel, die ogend waakt, zolang lome aarde het waken staakt; niets dan wat wijde oneindigheid, in Nachts zachte armen rustig gevlijd.…

De avond is zo simpel blauw, er zweeft iets van stil berouw over het wijde water. Daar bij de biezengroep klinkt van heel ver, wat schuw geroep een weifelend gesnater. Een snelle zeilboot komt naderbij, een snelle zakdoek wuift naar mij over het wijde water. Ik voel in mij een vreemde pijn, zou er dan toch nog.........iemand zijn?…

Na een tijdje mocht Wijde Zucht Noord-Brabant bewonderen, met name Breda. Het carillon van de Grote Kerk liet zich horen. "Wat een zuivere klanken," mijmerde Wijde Zucht al kringelend om de hoge, blanke en sierlijke toren. "Sommige van die wijzen heb ik al eens gehoord, als ik over een schip met muziek waaide.…

Opeens is er een mensje bij, ik hoor het luid en klagend huilen, misschien wil het nog even schuilen, de wereld is zo koud en wijd. Ik huil en zucht, ik lach en bid, ik fluister liefdevol zijn namen, want door een mist van vreugdetranen, zie ik ons nieuw en rijk bezit. De wereld is zo wijd en kil...…

Vlugger als de wind die vliegt, en de losse bomen wiegt, gaan, mijn kind, gedachten; dieper als onze oge ‘n kan peilen, in ‘t wijde uitgespan, peilen, kind, gedachten; hoger als de sterren staan, in de glimmende hemelbaan, staan, mijn kind, gedachten; wijder als dat wijde en wak uitgestrekte watervlak, strekken, kind, gedachten!…

Ik was heel stil en ik dacht niet veel, ge hebt gekeken en heel mijn hoofd is wijd opengewaaid, zoals 's zomers opengelaaid boven op een wijd, wijd land, in een wijd werelds open land - zo was ik eens in die kamer in die rode gouddoorlijnde kamer waar het gasgoudlicht doorvloog op vleugels vleugslaande wegslaande roeivleugels in de…

EEN WIJDE BLIK VERRUIMT HET DENKEN…

Daar is tussen verstand en geest geen zo wijde kloof als beweerd wordt door mensen die gebrek hebben aan beide.…

zo wijd (vertaling: M.A.C.…

Uit een wijd geopende mond schokt z`n adem in korte stoten, nog even...daar is de stoep, sneller...sneller... Een droge knal klinkt. De jongen stopt abrupt, spert zijn blauwe ogen wijd open en grijpt naar zijn borst. Dan zakt hij langzaam in elkaar.…

Het is te hopen dat het Ministerie van Landbouw de staldeuren wijd open zet voor bedreigde koeiensoorten als de Blaarkoppen en Lakenvelders.…

Er was eens een dichter in Schinnen Die wijdde diepzinnige zinnen Aan zinloos geweld Hij was nooit zo'n held Maar ergens moet je toch beginnen…

Op de wijde bloemkroon zetelt met de nodige verschillen een kleine DRIE-IN-EEN. Genietend, dicht bij elkaar, doen hommel, bij en zweefvlieg zich tegoed.…

Zijn twijgen staan wijd uitgebreid Met bloemen sierlijk overspreid Als met een paarlen krone. Geen schoonheid is zo schone. In 's Heren Lusthof zal hij staan Vol vruchten die de ziel verzaen. Zijn loof geneest de kranken Wijd boven alle dranken.…

Het getuigt van weinig respect voor de schepping om, wanneer vier mei op een zondag valt, die dag slechts aan de schepper te wijden en de dodenherdenking over te slaan.…

met mijn voeten in de aarde en mijn armen wijd gespreid voel ik mij een boom van waarde een monument in eeuwigheid met de vogels op mijn handen en hun jongen op mijn kruin groeit er mos tussen mijn tanden ben ik het middelpunt van jouw tuin met mijn vingers kromgetrokken trotseer ik regen, wind en storm blijf ik sterk en onverschrokken…

Ik droeg andere kleren, eerst wijde kleren: was niet goed, scholden ze me voor uit omdat ze dan zeiden van :'je draagt zeker wijde kleren om die dikke benen niet te laten opvallen hè' Toen droeg ik weer strakke kleren! Was ook niet goed! Alles wat ik deed was niet goed! Maar nu laat ik niet meer met me sollen!!…

Nu is daar een wijd paars, voor zover je kunt zien. Het reusachtige heideveld van de negentiende eeuw schijnt hier terug te zijn.…

een lust voor oog en oor je zou er bijna een versje aan wijden…

Je vliegt soms in een wereld met vleugels wijd en over heuvels heen -wat een uitzicht!- In je achterhoofd weet je er gaat gevaar schuil in de wolken, op de grond toch vlieg je door -en geniet-…

Telkens als er een nieuwe priester in het dorp belandde, wijdde hij vlammende preken aan het zedenverval, tot hij troost in de zachte armen van deze dames vond en het voortaan over het belang van naastenliefde had.…

Wanneer mijn mond wijd open gaat vermoeidheid plotsklaps toeslaat mijn benen me niet dragen willen en ik geen stofdoek meer kan tillen dan plof ik neder op de bank en consumeer ik jou, in dank.…

Z'n ogen turen de wijde wereld in zijn knapzak heeft hij neergelegd verdwaasd kijkt hij om zich heen hij zwijgt, alles is al gezegd. Wat zal het leven hem brengen waar brengen zijn voeten hem naartoe? Eerst maar even uit gaan rusten want hij is de hele dag al zo moe.…

Losgezongen van de bodem van de lucht, van alles van iedereen die bindt zweeft zij omhoog vleugels wijd gespreid naar een ster, Betelgeuze die ongeduldig op haar wacht om samen te vallen onbevreesd nieuwe avonturen tegemoet…

Gekleurde bermen waterkant wijde verten niemandsland Zwanennest haas in de wei fluitende vogels de ochtend is van mij Neveldruppels kwakende kikkers opgaande zon Op zo een moment wou ik dat ik schilderen kon...…