Alle inzendingen over wordt met de dag moe

Moe ... moe ben ik van het denken moe van het strijden elke dag moe van het elke dag weer opstaan moe van telkens die gemaakte lach een keuze door mij gemaakt nu een jaar geleden als ik het had geweten had ik het dan vermeden? toch weet ik ook dat het niet anders kon maar is mijn nieuwe keuze wel van een zuivere bron?…

Een van de goede eigenschappen van de mens is het mogen beleven van emoties, die van plezierige aard kunnen zijn maar ook, naast talloze mogelijkheden, een droevige impact kunnen hebben. Soms worden deze laatste plotseling veroorzaakt door een acute en onverwachte, maar ook binnen een bepaald tijdsbestek te verwachten gebeurtenis. Tussen emoties van…

ze strekt haar hand naar de lege plek al jaren onbeslapen en hoopt dat hij ooit komen zal om haar eindelijk op te halen…

Foppe is de hele dag moe en doet niets meer maar 's avonds komt er dit verhaaltje uit zijn vruchtbare schrijfpen die nooit leeg schijnt te raken. Neil speelt zachtjes en is heel dichtbij. Als of hij er zelf staat. Nu klinkt het perfect zoals hij wil, Foppe heeft zijn oude stereo lief en doet de plaat in de hoes.…

Haar ouders werkten allebei en waren aan het eind van de dag moe. Ze was enig kind, wat ze best wel moeilijk vond. Want in de schoolpauzes ging ze vaak naar haar oppasouders, die 6 kinderen hadden. De jongste was 2 jaar en ze vond het héérlijk om daar mee te spelen. Het was een warm gezin en die warmte miste ze thuis.…

liggen bleek en rimpelig je gelaat ogen diep gelegen in hun kassen geen medicijn wat baat je borstkas ratelt en rochelt een laatste adem, diepe zucht eindelijk je strijd opgegeven en ik adem...opgelucht het is voorbij, je hebt gestreden tot aan het laatste stukje toe je lichaam kon de pijn niet dragen het was genoeg, je was het moe…

Moe ben ik Moe van verandering Van afscheid en vaarwel Moe van mijn tijd komt nog wel Moe van slopende dagen Die ik al lang niet meer tel Moe ben ik Van snelle drastische En onverwachte sprongen Die aan mijn leven opgedrongen Moeizaam het leven Uit mijn leven wrongen Moe ben ik Van vechten Rechtop blijven staan Moe van mijn tanden…

Zittend in de leegte van het leven staar ik rondom mij naar alles wat beweegt… naar niets… De grauwgrijze ruimte en de dode lichamen staren schaamteloos terug. Doordringend kijk ik net zo lang tot de leegte binnentreedt en ik niets zeggend rondkijk met een lege blik.…

Mijn lichaam is moe, weet even niet hoe het verder moet leven. Dus kan er niet even een vriend met zijn armen mijn hart weer verwarmen en zeggen: 'Kop op joh, meid je bent top!'…

het dageind kust mij in haar roze abrikozenvel slaapwel geluiden trekken hun geruite pyjama aan gedaan met twinkeleren, culmineren toten trekken gekken een vogel schrijft een laatste letter in de lucht vlucht en geuren dampen dauw over 't avondgras slaapgas een rijmsnoer trekt de dichter toe moe.…

Wanneer trekken we samen één lijn wanneer geven we onze fouten toe want zo verdorven en verrot te zijn het maakt ons mensen toch zo moe.…

in de uren van vermoeidheid zakt het leven even in zijn gedachten stroop en plaksel weinig plussen, veel meer min in de dagen van het duister lijkt de zon voor altijd zwart zoek je schaduw voor je angsten demp je ’t schreeuwen van je hart in de rusteloze nachten brengt de dag een nieuwe strijd tegen onbegrepen woede met als bron “verleden…

Zo moe, geen interesse meer, om er nog iets aan te doen, moed verzamelend, misschien zegt ze het de volgende keer. Maar ze is zo tam, kan het ook niet helpen, als hij reageert op wat ze zegt is ze gewoon vleugellam.…

Moe in het hoofd, benauwd in de longen, pijn in de buik. Ik loop tegen de 60. Ouder worden valt niet mee.…

Ik zou willen roepen, schreeuwen, gillen Ik hou van je maar ik voel me leeg, zo leeg van binnen. Mijn handen beven, een krop in mijn keel Ik heb je nodig zin om me neer te leggen. ‘k Sluit mijn ogen, mijn gedachten rusten op tafel. Mijn hand wil niet meer, niet meer bewegen weigert, weigert te spreken. ‘k Ga er niet tegen in…

Ze is moe, zo moe... Ze kan geen pap meer zeggen want ze is moe heel erg moe De kracht trekt uit haar lichaam haar energie is op 't is moeilijk voor haar uit te leggen want ze is moe zo vreselijk moe... Ze is te moe om zelfs te slapen, om te kijken, alles is teveel Ze is moe... Ik voel haar moeheid...…

Vervlogen herinneringen bewaarde graven achter elke lach bevuilde tranen Ik heb er vele met je gedeeld maskers heb ik gedragen Ik heb hardop geweend ben te moe de dagen braken glazen jaren Foto's zijn genomen ontwortelde beelden mijn ogen gesloten Machteloos verstild mijn tranen zijn gebeiteld mijn vleugels versteend Ik…

Al die tegenslagen maken je zo moe zoveel momenten waarbij je niet meer weet hoe... geen tranen meer voor het verwerken van al dat verdriet wanneer ga ik me weer beter voelen? dat weet ik niet...…

Hoe moe kan een mens zijn, te moe om op te staan, te moe om naar je werk te gaan, te moe om op je benen te staan. De term dood-moe is er een die ik niet snap, 't klopt ook niet, je bent, of moe, of dood, tegelijk kan niet, dus dood-moe valt af.…

Ik ben moe, moe van het leven. Is er dan niemand, die mij dat ene kan geven. Dat ene is vreugde, vreugde en liefde om mijn leven door te zetten. Zodat ik niet meer moe ben, en alles even op een rij kan zetten. Ik ben moe, moe van het leven. Ik wacht tot diegene komt, die mij dat ene kan geven.…

Keer ik hier niet meer Blabla teveel Hypocriet gekweel Het doet mij zeer Te moede Vermoeid ook moet ik gaan U heeft mij niet verstaan Zeg ik, ten overvloede…

Ik heb het even gehad, weerkerende reclames en aankondigingen voor tv-programma's, ze komen mijn strot uit. Zes honderd miljoen, geschreeuw van de andere kant van de grote plas, ik kleur er bijkans van maar het zet geen zoden aan de dijk in een verdronken stad. Er is geen crisis, ik ben een minimumlijer en eet en drink er niet minder door. Wat…

Dan is mijn dag wel besteed. Moe en voldaan.…

Hoed je voor de teven van de vrede, het leven beneden, in de bossen en steden, is een krijsende bede om onvrede, onvrede, onvrede.…

De Groene Amsterdammer beweert deze week dat zware crisisjaren niet vanzelfsprekend tot lichte grappen leiden. Ik vind deze lichte crisis maar een zware grap.…

nog bruikbare stukken en herbegin te bouwen zonodig elke dag opnieuw ik laat me niet klein krijgen…

ik denk aan die deur telkens dezelfde deur en aan jouw hand die koele stilte over drempels draagt in elk nalatend sterfgebaar ik kijk naar je oordeel en de tien geboden je ontneemt mijn blik en bewaart de wind beseft niet dat de tocht, ook doorheen het venster, mijn borst omklemt en dat die deur door vloed bezwijkt…

Is het leven zo ermbarmelijk? Zijn het niet veeleer je handen die te klein zijn, je visie die te troebel is? JIJ bent degene die moet opgroeien.…

Als je voor één mens in je leven wat betekend hebt, dan heb je niet tevergeefs geleefd.…

De tijd gaat voorbij, je reputatie wordt steeds beter en je bent tot steeds minder in staat.…