Alle inzendingen

ze staan weer te knipperen met zijn tweetjes op de kloof die beiden Rode Zee doen zijn hij links en zij rechts het centrum al lang voorbij werpen ze extra blikken naar de ander die daar wegdrijft ongekende hoogtepunten tegemoet spelen ze verdwaasd het spel van zichzelf dan maar behelpen ...

Vier jaar geleden heb ik mijn baan als graecus opgegeven bij de Universiteit van Leiden om fulltime schrijver te kunnen zijn. Als ik voor mijn veertigste getrouwd had willen zijn en kinderen zou willen, had ik die keuze nooit gemaakt. Maar ach, die zogenaamde free spirit van mij is natuurlijk ook al...

Verzonken uren in de klagende nacht zoekend naar het stillende fluister Zij staan voor de spiegel verdwaasd bewasemd tussen spatten tandpasta Tussen heden en morgen verstikt het verleden tussen nu en dan liggen dagen zegt hij waarin ik vluchten kan in de oppervlakkige voor even zijn wij ver...

Mijn moedertaal is de taal van mijn moeder Maar die is bij mijn geboorte gestorven Ik heb de taal van mijn vader verworven En ben ik nu mijns broeders hoeder? Mijn vadertaal is de taal van mijn vader Hij was altijd op zoek naar het geluk Ik heb de taal maar van de straat geplukt En ben ik n...

Ik ben de salamander met krokodillentranen, niet degene die ogen doet rollen en kassen doet kraken. Ik ben de omega van zichzelf, hooguit de hoogste lat van de onderste plank. Ik zaai wat niet zal groeien, wat ik hark met mijn wimpers. Maar ik sta nog stevig op 1 teen en vertroef liever m...

we liepen samen warmte trilde zacht wind wist wat wij wilden koelde ons heel even af het gras was groener dan we dachten wij onhandiger dan we verwachtten het zomerde een middag lang in traagheid van het geven nemen was van geen belang in elkaar heel lang beleven

'De Milt is de grootste klier van het lichaam'

voor me, gemakshalve ophopen van, wat zo vredig aan mij de toeschouwer lijkt hoe je ook probeert de wind blaast alles maar neemt slechts tijdelijk het blinde vertrouwen in jou dat ik fluisterend nodig heb ik waaier, gelukkig draagt de wind enkele richting een zekere vergankelijkheid ...

Zie het niet als sterven de bladeren van oktober in goud verschrompeld. Ik streel ze als streel ik bejaarde zomerhanden na een wuivend vaarwel tot stille rust vervallen en tot mozaïek vergaan. Al bedekken zij in schoonheid de graven in het park zie het niet als sterven.

Hij wilde weer gaan schrijven over die gebeurtenis, de tweede dinsdag in september. Hoe hij ook begon, elke keer kwam hij niet verder dan die zondagmiddag. Zij zaten samen in het parkje, twee blokken naar rechts om de hoek. Picknick en veel lachen. Praten over koetjes, kalfjes, schapen, ...

Drie ringen en een aktetas glimmen mijn neus voorbij nee hij is niet egoïstisch, werkt voor zijn nageslacht Het golvenspel ja nee de lift stijgt toch knisperig geknars de fluwelen lounge staat net hard genoeg Onderweg ruitenwasser dienaar van hun op maat gemaakte uitzicht het glas b...

Het zou beter zijn de winkels zaterdag te sluiten en zondag te openen.

hoe het nu verder gaat zal de lucht blauw oplichten na een regen van vallende sterren die duikelen als zonnestralen omdat ze wensen dragen of smeer ik gewoon boterhammen na een slaperige goedemorgen lees de ochtendkrant van gisteren alsof er niks veranderd is -ik stel je een vraag -

Het heugt mij als de dag van gistren. Op het mos In hartverovrend achteloze houding lag Uw rijzige figuur, wijl de anderen het bos Langzaam doordwaalden. 't Was een vreeslijk hete dag. Gij hield mijn veldfles aan uw rozenlipjes, droog Van 't lachen. Diep-gemoedlijk, als wen de avondklok Door...

herfst domineert in mozaïek van seizoen en viel met de deur in haar territorium met een barbaars temperament groef ze zomer uit met zongoten energie de tastbare warmte werd door haar donkerte toegedekt haar passen zijn gezet in een zuiging van fluweel in haar stopbewegingen van najaar...

Een lief klein meisje zo stil als de wind, een lief klein meisje o zo'n mooi kind. Een lief klein meisje niet anders dan een ander, een lief klein meisje dat wel steeds verandert. Dat lief klein meisje groeit in jou, een lief klein meisje groeit tot een mooie vrouw. Maar een lief klein meis...

in het denken van mijn wezen liep ik rond een grote val. ooit het gevoel zo van volheid. nu........... waar kan ik heengaan zonder te verdwalen? in het oerwoud van de woorden? eenvoud in het vergeten zijn onbereikbare gave een verre herinnering.

Ik ben beplakt met kleine spiegeltjes. Ik dans als een strandbal rond. Ik kan oogverblindend zijn. Wie naar mij kijkt denk mij te zien. Wie naar mij kijkt die ziet zichzelf. De eigen monsterlijk vervormde grimas. Wie van mij wegrent jaagt zichzelf weg. Ik ben beplakt met kleine spiegelt...

je was bang voor die oceaan van vrijheid golven van blijheid overspoelen je wedergeboorte vrij van je eiland je ankers van schrik en pijn zijn gesleten niet vergeten door het schuren van liefde vertrouwen in jou weg van het eiland dat veiligheid bood je liefdevol in zijn armen s...

In den beginne schiep God hemel en aarde en iets ertussen.

Je strekt je kleine hand uit en streelt de maan je neemt hem als een parel tussen duim en wijsvinger maar tot je verbazing lukt het je nèt niet hem dichterbij te halen.

ik mis de open tuin en dito achterdeur waardoor de buuv' - ik geef het toe soms vond ik haar een oude zeur - na een bescheiden klop naar binnen liep en vroeg moet jij ook nog wat van de bakker schat of dat moment waarop ze zei: m'n lieve kind je werkt te hard zeg weet je wat ik vr...

Waarderen luistert heel goed Naar mensen respecteren En in de veelheid van hun zijn De juiste waarde eren Ik zag een roos en voelde Hij prikte mij tot bloed Toch was het dat ik voelde Jij roos geurt vreselijk zoet Ik zag zovele zoete kruiden Die normaliter dood inluiden Bij mij bluste...

Het lied van Marnix van Sint Aldegonde Dient weer een plek te krijgen in de klas, Misschien wel net zoals het vroeger was Toen ik heel vaak de klas werd uitgezonden; Dan moest ik, als ik later na moest blijven, Voor straf ons volkslied tienmaal overschrijven.

Niet hoe hij erin klimt, niet hoe de ander staat te kijken en niet hoe de zaag erin gaat als in oud brood. Maar hoe een wijk verandert als een den uit een achtertuin steeds kleiner wordt, en alle illusie van groei uit de kern verdwijnt

haar lichte ernst verbergt ze achter stralend jonge ogen achterstevoren op de fiets lacht ze nog een laatste zwaai ze rekent op haar verstand om haar een handje te helpen en taalt vandaag even niet naar spannende smsjes ze gaat de wereld veroveren de geschiedenis overwinnen laat de nat...

De Kameleons Verschieten in aangepaste kleur In gebruik graag aangenomen Profileren zij zich ongemoeid Voorspiegelend oude dromen En verzekerd van het volgen Van de massa in sluimerstand Hebben zij niets en alles gemeen Geven zij grinnikend elkaar de hand Blauwe zetels vier jaren di...

Wat blindheid onbesuisd! dat Eva die God diende In ‘t zalig paradijs, uit weelde, zonder nood Der helle roffiaan het ledig ore bood En om te worden kloek des Heren vloek verdiende? Wat wederhorigheid! dat Adam, niet ontziende Noch tijdelijke last, noch eindeloze nood, Zocht, opgeblazen puist...

hij is in, volledig in tiem of team, hij staat paraat voor de daad geen klachten over hem dat is naast zijn intimiteit waarvoor hij strijd levert als een moderne Da Vinci nieuwe technieken exploreert om te komen tot het juiste zicht zichzelf te verdrieten om een stel tieten niet van hem ...

De huidige weerzin tegen de erfenis van Freud kan gemakkelijk worden teruggevoerd op één voor steeds meer mensen onverdraaglijk besef: namelijk dat wij geen mensen uit één stuk zijn. Wanneer de maatschappij je tot heldere daadkracht, zakelijke ambitie en rotsvaste meningen dwingt, heb je geen tr...