Alle inzendingen

Aan het einde van het spoor zag ik de laatste treinen gaan ik stond alleen op het vijfde perron keek naar de klok die stil was blijven staan Zou dat het laatste zijn vroeg ik me af een stipje dat in de verte verdween langzaam kwam de mist opzetten waar eerder nog de maan zo helder scheen ...

Volop in mijn leven, was je ineens verdwenen. Schepen achter je verbrand, onomkeerbaar, door een niet te overtreffen daad, een Grieks drama, door jou opgezet. Wij zijn een herinnering, maar ook een samen, nog geen maand geleden, terwijl jij met je gedachten elders was, onbegri...

Ik begeef me door een schichtig bos tot waar laat nachtlicht weerkaatst op helder stil water Ik kniel Bij vingerraking verschijnt een rimpel breekt maanlicht Sterren knipogen Een uil roept kikkers kwaken natuur lijkt te ontwaken met de ochtend in zicht Probeer in wankel eve...

Ondanks mijn groot verdriet probeer ik mij een weg te banen Hoe moet ik verder zonder jou alle glans begint te tanen God weet alleen waarom ik je zo snel moest laten gaan De herinneringen zijn al wat ik heb een warme deken in mijn bestaan Maar toch doet het zo’n pijn dit enorm gemis ...

Het zachte schijnsel van de haard bloost de wangen rozerood ze wiegt zich in een schommelstoel en vouwt de handen teder om het wonder in haar schoot ze heeft iets...een geheim dat enkel door een vrouw is te ervaren ogen glanzen mysterieus in glimlachend staren ze lijkt gehuld in ko...

Ik rijm en dicht het aller allerbest in droefenis. Ik hoop dus van ganser harte dat dit mijn aller aller laatste versje is.

ze werd geboren met trieste ogen die de wereld om haar heen nauwlettend gadeslaan ze wil zo graag begrijpen maar kan vaak niet verstaan dat mensen door hun eigen soort zoveel wordt aangedaan dan voelt ze zich vol droefenis ze zegt dat ze relativeert maar vergeten doet ze nooit ze schooit...

ik zag vanochtend zon de wolken schaduw vragen ze keken om en riepen hen niet op te jagen hij knipoogt naar de wind die jachtig giert langs strand en schaduw meevoert aan zijn hand naar branding waar de schaduw overslaat in golven en schuim de restjes zon in wit hebben verzwolgen ...

Het leven vind je in jezelf zei ooit een oude man maar klopt dat wel kijk eens om je heen

kom wonen waar ik woon het gras is groener er is meer tijd om te verlangen naar wat je misschien zoekt bomen wuiven in de wind diepe grachten waar je volop boterbloemen vind kom wonen waar ik woon het gras is jonger er is meer tijd om te verlangen naar wat je misschien mis...

In deze auberge aan de wankele pracht van de zee beweeg ik me als in een aquarium, bewust van mijn vergaan, temidden van ons, zo sterfelijk dat we nauwelijks leven. Hoewel we ook rouwen, verheugt mij deze gemeenschap van blikken, gebaren, aanrakingen, van nu en eeuwen her. Ik dacht dat ik ...

in deze uitgestrekte vlakte waar tekens onbekommerd door het luchtruim zweven tot de zwaartekracht ze op de knieën dwingt. Samensmeltend tot een vesting waar het laaiende wit onophoudelijk op poorten beukt in deze eindeloze vlakte weet ik niet waar ik leven kan

Je praat over verlangen, verhangen verlangen Zon op het puntje van tong als de langste zoen Opgeborgen in heupen van speeksel Weet je, geen muur van zee, geen lichaam van lucht “Ook jij niet”, klamme handen en het beven in De zinderende lucht van schroeiende zon ooit Zal uit zinnen ve...

overal waar geschuimd wordt de meissies wel wat willen met een gozer in hun plooien komt hij om voos te klooien ja daar gaat de schuifmaat los lekker plagen en dan pieken effies paaien en dan schuiven schuiven midden in het bos ojo overal waar het feest wordt waar dames nog fatsoen kenn...

nog steeds stil je je honger met restanten van wat ooit eetbaar was tast maar toe, neem de negatieven van origineel geluk proef nog de nasmaak van het groene blad aangevreten door jouw hebzucht maar kies deze keer als je uitgekotst wordt je eigen afvalbak de grijze

klaprozenrood op een dodenschrijn het kruisbeeld lijkt aanbeden verzuchtingen worden stil gehuild als lied naar het verleden het eerbetoon moet ongeremd de lach is niet gebleven glazen zerken breken niet bedekken slechts een leven

Weer een verjaardag, bloemen, wensen, een tijdje stilstaan bij wat was, een droom, een onvervuld verlangen, een kijken door het vensterglas; Weer een verjaardag, dagen gingen en heel veel stroomt zo snel voorbij, we worden oud eer we het weten maar in ons hart zingt helder-blij het diep ...

Geborene in de morgen, Gestorvene in de nacht, Uw dood slechts heeft ons zorgen, Uw leven heil gebracht. Ach, slechts een viertal jaren Waart gij in ons bezit; Zo wij gelukkig waren, Lief kind, gij maakte ons dit. Slechts tweemaal, beste jongen, Hebt ge in uw kort bestaan Tot schreien ...

Kan ik praten met jou zonder woorden over de tafel heen klitten onze ogen zich samen twee dimensies, de schijn en wij praten en kijken Maar wat ik zeg telt niet wat telt is de band tussen onze blikken bijna tastbaar... voel ik de band net niet.

als het regent vandaag en dat doet het zeker dan overkap ik mij met een Regenschirm ja dat is Duits voor paraplu het schermt wat beter af heb ik de idee of heb ik iets tegen een Frans woord dan is het het misschien laf ben ik soms eerder tevree met iets dat dichter bij het Nederlands...

Onzichtbaar aanwezig Voel ik je bij me Ontastbaar Omhels ik je Gescheiden door ruimte En door tijd Fantaseer ik je Tot het eindelijke moment..

Laten we het niet over rotsen hebben; ze liggen onveranderlijk op hun plek en hun schaduwen zijn voorspelbaar. Hetzelfde geldt voor bomen, hoe mooi verwrongen ze ook kunnen zijn. Het is veel interessanter om over aardappels te spreken: ze hebben verrassende ogen die soms wor...

de heide, waar mensen komen zwemmen, wandelen, dromen, staat vandaag niet in brand, maar in verband met moord een lichaam werd gevonden overdekt met wonden maar het behoefde slechts een lok haar te identificeren na een jaar verdwijning in de kanalen van een lakse maatschappij de dade...

Natuurlijk zijn ze slecht, dat wist ik al lang, al die pijnstillers, maar nu ben ik toch wat bang. De internist gaf het dringende advies, stop met die Artrotec, u moet het proberen, want ergens zit een lek. Ik slik ze niet omdat ze lekker zijn of omdat ze zo makkelijk glijden, ze ve...

Fel rood raakt aan glanzend zwart. Het spreken van je lippen Raakt aan het zwijgen van je ogen. De lippen die vloeien Steunen de ogen die verdrogen. Neem je je blinddoek weg, Hoor dan je mond die zegt: `bleef ik zojuist wegens lippendienst aan de ogen in gebreke ... nu mag ik weer voor mi...

de Graaf van Merode is fijn gebouwd maar mist de fierheid zo node hij gaat te paard naar Lisse om een schoonheid te vinden hij kan het vrouwelijke geenszins missen maar geen enkele dame wil zich aan hem binden hoe hij zich ook laat coifferen dan wel kleden volgens de laatste snit ...

Ik heb een Turkse vriend Hij is erg lief en heel aanhankelijk Is niet bij me weg te slaan Zijn ogen zijn zo ontzettend mooi De ene als een diepblauw meer, De ander als het bruin van de bomen op de bergen Zijn haar is zacht en kleurrijk Helaas kan hij zijn poten niet altijd thuishouden Mo...

Over enkele minuten zou ze binnen komen stormen - dacht Dries Veldhoven, en werkelijk waar: je kon er de klok op gelijk zetten. ''Ze'' was de hoofdverpleegkundige van het verpleeghuis waar Dries al bijna vier jaar woonde. Haar naam was Janneke De Nobel, maar zij hechtte er veel waarde aan dat de...

Wat ik je zeg is mijn woord. Wat jij hoort wordt verstoord door bijkleuring. Wat jij antwoordt wordt verstoord door mij-mering. Eigen spiegelbeeld, weerkaatst gefluister. Luister door de spiegel heen.

Mijnheer ziet er goed uit vandaag, hij sliep tamelijk rustig en lag de hele nacht op zijn favoriete zijde. Tijdens het ontbijt verslikte mijnheer zich, hij had een erge hoestaanval en spuugde over de tafel. Gedurende het verschonen kreunde mijnheer en hij had een angstige uitdrukking ...