Alle inzendingen

Een marxistische professor, dat is in mijn optiek dus iemand die bijna altijd gelijk heeft, zei mij indertijd dat na de revolutie de monarchie niet direct moest worden afgeschaft.

't Ruikt zo naar bramen hier, ze zijn al bijna rijp En jij bent in het Noorden Wou dat 't Noorden hier was, of anders andersom Zoals mijn chalcedoon verloor ik jou Op straat Nu is de herfst begonnen Mijn hart hardnekkig zwaar bewolkt Regenbuien schuilen niet meer voor zichzelf Laten onbesc...

Het binnenoor doet me stil neigen Richting de grond onder de voet Die in m'n mond was blijven steken Zodat ik eventjes zou zwijgen Waarna ik weer wat lucht kon krijgen En fluisteren wat ik nog zeggen moet Met een lief woordje dat precies voldoet Aan wat we dagelijks bespreken In de verhalen...

'Papa, wat doen koningen en koninginnen?' ''Die staan op postzegels, m'n jongen.''

Ik staar uit over de vijver voor mij. Geniet van de stilte en de rustig rondzwemmende zwanen. Ik zie een reiger op de top van een reusachtige boom als verstijfd uitzien over de wereld. De zon gaat langzaam onder en zorgt daardoor voor een atmosfeer die de rust in mij nog verder doet toenemen. Ik s...

Leiders van ondernemingen of bevolkingsgroepen dienen op de hoogte te blijven van maatschappelijke veranderingen, nieuwe visies etc. Een sabbatical year zou voor hen verplicht moeten worden.

Magere Hein inspecteert zijn zeis. Een mens neemt afscheid. Wenkende zijn vrouw die hij een kort zinnetje toevertrouwt zodat tranen in beider ogen opkomen gevolgd door zijn diepe zucht. De sikkel doorklieft het stoffelijke van de geest.

Gaat heen! Gaat heen! Ares’s broeders onversaagd Met opgeheven hoofd de schouders recht De tred zeker, onvertraagt, Aegis hoog geheven. Ziet, om de krijg door u bemind bracht wrede smartelijke pijn doch ook de rust van vrede Uiteindelijk geschonken Bacchanale vrijheidsvreugde

Liggend naast jouw naakte lichaam. Samen, hand in hand. Beiden nog onwennig, zelfs zenuwachtig. Mij gedragend als een zot. Je rug heel langzaam strelend. Je borsten pakkend, elk met een hand. Je lieflijk met mijn tong betastend. ‘k hoor je zuchten van genot. Strelend voel ik gaan ...

In mijn leven eerder niet gekend de woorden, het gevoel van één zijn met elkander. In de stilte van gespannen wachten met hoop die levend houdt mijn reeds zo bloedend hart

Hoedt u voor de tijd hij sluimert namelijk niet als u vlinders vangt of beukenhagen snoeit In minuten bent u uren verder, niet meer te achterhalen In adviseer u: sta rechtop, geen spiegels, geen diepzeeduikhorloges Alleen maar kijken Ik garandeer u grote rijkdom maar niet dat u zo...

< Kannietverstan > (1809) Johann Peter Hebel, geboren te Basel (1760-1826) De mens heeft dagelijks de gelegenheid, in Emmendingen en Gundelfingen als ook in Amsterdam, zich aan bespiegelingen over de omstandigheden van alle aardse dingen over te geven, zo hij dat wil, en zich te verzoenen met zi...

In elk begin In elke start weegt de passie op tegen veel meer smart De passie groeit De passie wint Zodat elk slachtoffer de ander bemint Maar wat zal er gebeuren als de passie verdwijnt? En de kwetsende woorden niet langer ondermijnt? Wat zal er gebeuren als een kus je ver...

Iedere keer wanneer mij weer eens een rouwstoet passeert zal ik steevast even blijven staan, vermoedelijk uit respect voor de rouwenden en uit eerbied voor de mij onbekende overledene. Zo herinnerde ik mij bij de laatste keer opeens weer een verhaaltje, dat onze onderwijzer (zie Schaamrood van 01-07...

Altijd wel wat om te verzagen Een muur om hartgrondig in te boren Ook schuren kan hem zeer bekoren En timmeren, ja, met vaste slagen Als de moeder hem een halt wil vragen Zegt hij: even wachten met de koffie, vrouw En nu je toch hier bent, heb je geen touw? Ik wil de trap hier wat verlagen...

licht dat zacht vermoeid doorschijnend met zijn einde dag gezicht een laatste lach in warmte geeft en flauwtjes glimt licht dat alles heeft gezien ontwaakt door ijle schemering toen nacht in morgen overging de middag warme lust gestoofd in lome rust licht dat speelt in...

ze deed hem bij het oud papier gans onder in het pak tussen de belegen kranten vol doodslag en geweld en de reclame van een bank over hoe je 't beste geld beleggen kunt zij had haar liefde niet geleend maar van hand tot hand geschonken en van lijf tot lijf de woorden die hij schreef al...

met een handvol woorden loop ik richting zee ze borrelen in mijn handen maar ik sluit mijn vuisten stevig, zo stevig dat ze stikken zonder zuurstof aan de vloedlijn laat ik ze los zo dood als de pier waar ik net nog liep levenslijnen tellend dwarrelen ze in het schuim waar ze zinken ...

De zon, de schaduw, heel dit stil aanwezige, het zoeken, de frustraties en de pijn, de vreugde en de zorgen alle dagen, hoe kan dit alles heel het leven zijn? Waarom blijft reiken naar en altijd wachten op iets beters? Wanneer is volheid van geluk voor lang? Ik weet het niet, wil soms niet ...

Die innige zoen Teder, zacht en Voorzichtig Zwoel en zweverig Vlinders In mijn buik Roze dagen met Rode gezichten

als geschenk der goden komen drie van hun kinderen in mijn site wonen de tijd de wind het zand de tijd heelt vele wonden de wind verwaait verdriet het zand doet veel vergeten ik min ze alle drie het liefst is mij het zand ik ben een mozaiek de zon heeft mij verbrand de tijd is haast...

denk niet dat de woorden die ik op het blad heb neergegoten eerder zullen bekoren dan dat de inkt de kans krijgt op te drogen er zijn nu eenmaal bomen waarvan de vruchten mij na het drogen meer bekoren.

In zwoel avondrood vouwt zij open dicht haar stem klinkt hees wanneer zij tijd verleidt naakt staat ze voor hem vraagt verlegen naar ogen om het nu te aanschouwen als vertrouwen even ontspiegelt terwijl pijn lagen schrijft trekken golven haar terug al dansend omarmt zij onder een sini...

hij ziet een zilverstrand vol woestijnschelpen een roze horizonnimf door klimzand kroelen een bergmoeder ruzie hebben met de gelukszwaluw vertrekvogels op een octopusschip een godin de sneeuwtoren veranderen in een draaimolen hij ziet hij ziet wat ik niet zie

Pa waar ben je gebleven ik mis jouw stem het gesprek over onze jongens ongegeneerd opscheppen over hoe goed ze beter de beste zijn niemand kon ons tegenspreken in ons ongenuanceerd gesprek ik ben geen kind meer vader maar vader van onze jongens eenzaam in mijn gesprek.

O aangezicht zo licht en stil, Een goudenregen in April, In gure tijd voorzegt gij zomer. Gij hebt mijn dagen rijk gemaakt. Ik, door uw goedheid aangeraakt, Werd tot een godgeslagen dromer. En dacht gij, dat ik u vergat, Voor schoon gelaat in schone stad, Belust verboden buit te werven? Uw ...

Kom, lachend leven, kom mij strelen, kom me halen, nee, met me spelen, rollebollend, 't leven één feest. Ik verdrink de beelden in mijn geest en vind in het verlokkende glas de vonk van wat toen ooit was. Kom, geestrijk leven, kom rode wijn, zoete drank die werkt als verwacht en 't h...

Poëzie is, voor mij althans, niet het vermoeid, roerdompig droevig geroep om de gemiste kans. Het is meer iets van op klompen lopen, knarsen op het grint. Wie dit vindt zal niet mee kunnen komen met lome en oude symbolen: de bleke maan voor 't bleke lief is eerder week dan apocrief*). Me...

Met een schok word ik wakker. Mijn mobiele krijskanon! Ik neem op en hoor mijn dochter tussen verkeerslawaai en ander geruis door. ‘Hoi pa, kun jij even op de routeplanner van de ANWB kijken, ik zit vast in Amsterdam Zuid-Oost en ik weet de weg niet meer.’ ‘Is goed, meid. In welke kast ligt...

je legt het afscheid opgerold in handen om ’t niet te groot te maken onder ogen scherpe kantjes ingepakt – zo gaat het best alle wegwijzers in dezelfde richting maar jij kiest als altijd voor je eigen weg de rollen wegen zwaar maar ongeopend het voelt of je nog heel even blijven zult a...