Alle inzendingen

Een appel per dag houdt de dokter weg, vooral als je goed mikt.

Het huidige door de media opgedrongen schoonheidsideaal bemoeilijk de integratie van vrouwen in typisch mannen beroepen.

De rustigen die mij tartten te vertrekken Heb ik om 't schip te krijgen woest beloofd Rijkdommen fabelachtig te ontdekken, Waarvoor ik ingestaan heb met mijn hoofd, En eindlijk in triomftocht aangebracht. Tot zinkens toe geladen lag mijn vloot. Wel waren bijna al mijn mannen dood, Maar alle ...

De traditionele veertiendaagse ontmoeting van de gepensioneerden van het bedrijf sinds mensengeheugenis kende onlangs maar een magere opkomst. Er zijn nu al niet teveel oprustgestelden meer die komen opdagen wegens geen interesse, door hun afsterven (sic!) en ook door ziekte. Vandaag was het ook “...

In willekeurige patronen vallen flarden van gedachten samen alwaar moleculen samensmeltend hun verbond bekronen. Grondtonen kleuren het leven, stemmen de mens mild zodat zij eensgezindheid een gezicht hebben gegeven. Gedreven op schrift gesteld, een gevoel gevangen gevat in klinkend wo...

Dat mag je weten Mijn broer is overleden Zijn leven lang heeft hij gestreden Op onrechtvaardigheid was hij gebeten. Dat moet je weten Door oneerlijkheid heeft hij geleden De last meedragend uit het verleden Zijn “persoonlijkheid” werd hem verweten. Dat hoor je te weten In zijn doods...

Terug in het bewuste, ontdek ik dat ik niet spreken kan Ik sein commando's naar mijn lippen maar mijn mond wil niet gehoorzamen Ik zie de mensen om mij heen ik hoor ze vragen en ik zie ze mijn antwoorden niet begrijpen Langzaam begrijpen ze dat ik..... dan drijf ik weg uit hun midden ...

Zij was voor haar leeftijd, nog altijd goed gezond. Ik zie nog altijd die kleine rimpeltjes, rond haar mond. Zij was wijs, en gaf dat door rondom haar. Zij geloofde ook heel sterk, bij iedere kerkelijke hoogdag; was er een dikke kaars die gereed lag. Ze brandde haar de ganse dag, zo zie...

bij wijze van rituele handeling maar buiten de beschutting van een kerk in plaats van handen vouwen voetenwerk op weg gaan voor een gebedswandeling ik las het op een ochtend in de krant iemand wilde zo bidden aan het strand

ik heb ijsvogels zien broeden op industrieterrein en de vetbollen in de tuin voedden massa’s mussen, die vorig jaar nog zeldzaam zouden zijn bij zwaar weer, met windkracht 10 zag ik langs de vloedlijn de drieteenstrandloper voedsel zoeken, onopvallend, klein ik heb ijsvogels zien b...

Een slechte worstelaar uit Hoven Bleef toch maar in zichzelf geloven Hij trok naar Zeeland Met het idee, want Daar is ’t “Ik worstel en kom bóven”

Een schommel waait nog na in het winterse briesje verdriet tocht er door kieren die geen deuren hebben een bal rolt en geen voet die hem wegschiet Vanuit een wak kijkt het water glazig de bevroren tranen uit de treurwilg vandaan hij staat verstijfd van de harde regen ...

Een ijshockeyer uit Nederlek Is zeer populair als meisjesgek Vraagt ongegeneerd Als hij haar begeert Of ze iets voelt voor een bodycheck

Peinzend, doordrenkt van onbehagen telt hij de dagen. Goed humeur veinzend worstelt hij zich door het oneindige pijnlijke leven. wrok, woede angst, armoede; hij kent het gevoel… starend naar zijn lege glas wenst hij dat het ten einde was. Gekweld door gedachten geveld door het wach...

Waar ik blijf denken vallen mijn woorden stil als ik je zie oogverblindend zo mooi van buiten maar ook diep daar binnen je weet me te bereiken door er te zijn aan je te denken zo fijn met je te praten te luisteren naar je laat me je voelen mijn warmte is er voor jou

De Nachtburgemeester van Rotterdam; zijn dichtbundels lees ik nuchter of in een roes. Ik mocht wensen dat ik hem ooit tegenkwam in een café met jazzmuziek of blues… Respect voor een dichter van zulk een formaat, “Attenooi”, zijn woorden zijn abrupt, komisch of kordaat, zijn Rotterda...

Het is niet alleen meer gisteren, zo spontaan ’ n tel binnenkomen ik ’ n sjaal vertrouwd op tafel leg. Nat een badstof handdoek vraag dat is echt niet alleen van gister al die tranen om een wandelstok. Je gezicht zacht drogen, zeggen hier is een stoel wil je koffie eet je mee, slap...

De ijzige stilte in haar zwijgt in alle talen, bevroren woorden zoeken geen plek, zelfs de lach sterft in het harnas wil zij dan spreken, ooit, die ene morgen of was het gisteren, toen zoute lippen barsten door het weten sprak ze geen stilte meer en vloeide woede door dichtges...

Twijfel, tweestrijd Jij en ik Of ik alleen Gek van dralen Hersenmalen Toch heel stapel Op jou zijn Maar van twijfel weer Die pijn Jouw hart dat ik niet Wil breken En het mijne Broos en vol van Prille liefde Twijfel, tweestrijd Ik opnieuw Alleen..

Hoe vertelt men wat er in je om gaat? Hoe vertelt men wat men voelt? Hoe vertelt ze dat ze niets te vertellen heeft? Hoe vertelt ze dat ze graag wil vertellen? Het lijkt zo zinloos om iedere keer weer te vertellen. En toch blijft ze proberen. Om dat te vinden waarvan ze niet weet waar ze het zoe...

persoonlijke groei van een vrouw in bloei in de bloei van haar leven vol van haar streven schrijdt ze voorwaarts op haar eigen pas tussentijds vertoevend aan de Ringse plas zich lavend aan het stromen van water emotioneel geklater een met de rimpeling zoals zij het leven zingt

De roof die vorig jaar zo’n onrust baarde, heeft zich herhaald en toeval sluit men uit. Van Edvard Munch is wederom werk buit- gemaakt, maar deze keer van minder waarde. De rechercheur zei dat hij één ding wist: "Dit is het werk van een expressionist!"

Een beetje regen, een beetje zon, ik wou dat ik zo tekenen kon. Vol verbazing kijk ik omhoog, 't blijft steeds een wonder zo'n regenboog.

door de straten, dansend bedwelmt ze de stad met woorden met een glimlach van deur tot deur een pirouette van geurige boterbloemen het lied van de zon voert over de meidoornhaag de appelbloesems blauw glanst de lucht en over de leeuweriken die zich uitbundig laten meevoeren door d...

Ik blijf naar je kijken, tot mijn ogen niets meer zien Tot de wereld is gehuld in duisternis. Tot zon niet meer boven de zee zal reiken, tot die tijd blijf ik naar je kijken. Ik zal naar je luisteren, tot mijn oren niets meer horen, tot ik door een oorverdovend kabaal mijn gehoor heb verlore...

Hangend uit mijn kleine slaapkamer raam boven opoe’s bank, de tuin en de regenput snuivend de geur van appel en braam windstille zomer, warm en beschut De zakkende rode zon half in de ogen Opa, nog wat schoffelend in de tuin hoog vliegen zwaluwen met grote bogen Jagend boven velden, g...

Er ligt een mooi evenwicht Een eigen, klare taal In het menselijk gelaat Die het gemoed lezen laat Achter een onderhuids web van spieren Zoals angst mond en oog openspert Een vrouw toont het nog wat meer Hoewel hun vetlaag alles weer effent De snelle opgetrokken wenkbrauw Een bijna onzich...

beheers de sprong toekomstgericht in de ondenkbaarheid dat tijden vervagen beparel tranen met ochtenddauw in de wetenschap dat gisteren verdween herinner het verdriet die droefenis te dragen doorheen een leven dat er geen was beloof mij morgen dat tijden vervagen het licht...

In de verste hoek van de stoffige zolder daar zwerven ze zonder weerga de zwakste reepjes licht van de vergane dag weggevlucht uit de verwaaide polder in de nok verscholen alsof weldra de nacht met een honende lach al het zicht wegslokt de aarde schokt en de schittering blokt een nog nie...

't Hoofd in de wolken, handen klam, vertolkt de Dichter zijn gevoelen. Wat zou de goede man bedoelen met zijn gerafeld cryptogram? Is dit een dichtwerk? Mens, wees wijzer! Het zijn de kleren van de keizer!