Alle inzendingen

een vinger die wijst niets meer te maren ik volg je gebaren maar houd me gedeisd je daagt uit, in je stem een verlokkend geluid ik lees in je ogen de wereld van toen proef aan je zoen de wisselende smaken waarmee jij in mij emoties kunt raken je lach lijnt spontaan mimiek toont de ...

Ergens moeten toch zijn de lichte waatren van haar ogen Mijn handen zijn zo hete en droge en het lichte water van haar stem mijn keel is een dorre klem. Het kan toch zo altijd niet duren met de brandende uren mijn stem is schor, mijn ogen dor.

Verveling, op de juiste ogenblikken gevoeld, is een teken van intelligentie.

Zit je je thuis vaak stierlijk te vervelen, dan leer je lang je adem in te houden - dat valt niet mee want soms ben je verkouden - en ga je onderwaterhockey spelen. Je wordt dan ooit geëerd door ‘t legioen als onderwaterhockeykampioen.

Bij elkaar, na dertig jaar, reünie van de zesde klas. Even 't onbezorgde kind, even zoals ’t vroeger was. Ik zie volwassen mensen, haar geverfd, soms al grijs. Hier en daar een rimpel, tijd heeft zijn hoge prijs. In elk herkenbaar gezicht, zie ik trekken van een kind. Of da...

ze maken aldoor steeltjes met dertien blaadjes aan deze boom -

Vervormd gegoten in de mal der deugdzaamheid. Omgeven door verbrandde lucht van leven op de rem. Kluisters van fatsoen verlammen het reiken naar, de trommel vol geneugten en de strijdlustige vlam sterft als de drang naar vrijheid wordt gesmoord.

Laatst zei men een kok in Hoboken Dat al zijn salades vies roken Hij antwoordde eerst Nog heel erg beheerst Maar loopt nu van woede te koken

Gister zo bedreigend Morgen zo beangstigend Vandaag zo onzeker Om morgen niet meer bang te zijn Moet ik de strijd aan met gisteren Vandaag nog, zeker vandaag

lui en vadsig hangt hij achterover sigarenas bevlekt zijn grijze vest pils heeft net zijn ergste dorst gelest zucht vermoeid we doen het nog eens over voor hem staat een frêle zangeres zwetend in haar mintgroene pullover desondanks het resultaat is pover geen talent maar ze doet haar best ...

veertig en nog niets gedaan van belang om mee te pronken alle dromen zijn bezonken vrouw en kind en vaste baan afgemeerd aan lager wal met de wind uit alle zeilen drooggelegd en in geen mijlen een uitweg uit dit traag verval starend naar de horizon denk je dan aan grote dingen in een k...

De appel valt. Wie onwetend is Verlaat de voorraadschuur met bebloede handen. Anderen keren op hun stappen terug En vervloeken de vlag van het vaderland Zij krijgen de splinters van de wanhoop over zich heen Knielen voor de willekeur van de meester Zij zijn verdoemd, Al zij die onwetend zijn....

Moegestreden bewandel je een route een kaart brengt je niet altijd daar waar je voor je gevoel zou willen zijn weet u soms de plek waar ik wil zijn? Telkens weer kom je bij mij terecht maar blijkbaar kan ik je niet die voldoening geven waardoor mijn beste advies nu luidt vraag ook een ander...

Tussen Enkhuizen en Almere reed een dame helemaal fout, kon d'r auto niet meer keren, helemaal tegen d'r zin, recht tegen de verkeerde richting in. Razendsnel bel ik de alarmlijn, spookrijder gesignaleerd, op de weg naar Almere, geef ik door heel gewoon en da's nou het nút van de mobie...

WOORDEN SPORADISCH UITGESTROOID plots gaf zij een kreet, en allen getuigden UIT MIJN HAND, LEEGLOPENDE LEKKE DOOS, wij dit later, in het nieuwe korenveld; ONDERHUIDS ZICH SPIEGELEND AAN DE WEKE nooit meer hielden wij van geluid dat stapt MAKKE WAND, IN DIERENVELLEN GEWIKKELD, over je heen, al...

zie de rode woestijnroos op het terras bij 'Moeke Vaatstra'. een zeer authentieke ingelijste poster met de foto afdruk van koningin Wilelmina. het is die nostalgische café sfeer waar misschien geen dorpeling het tracht te vermijden.

De jongen stapte van zijn fiets. Hij was bij het zwembad aangekomen en hees zijn gymtas van de bagagedrager. Nou eerst even dat gedoe met dat t-shirt regelen. 'Mevrouw... ik... heb niet zo erg veel zin om met meidenkleren te gaan zwemmen dus ik heb een T-shirt bij me, kan dat?' Ogenschijnlijk ...

hoe weinig ingewikkeld is de essentie van leven ik zou voor jou, mijn lief het mijne willen geven

Ik ben als de regen in een woestijn, Als vrieskou in de zomer. Ik ben een bloem op antartica, Op de mooie witte sneeuw. Ik ben op een plaats waar ik niet hoor te zijn, Verdwaald in het oneindige. Gevangen in een web van leugens, Ik ben een buitenbeentje!

Een verliefde zatlap uit Amsterdam Die zachtjes aan z'n grenzen kwam Sprak door de drank bevangen Ik laat hem node hangen Voor rechtop ben ik veel te lam

De spijkerbroek die ik zoëven zag zo goddelijk glad rond je billen lag heeft mij toch wel bewogen Verlangend ontvlood mijn mijmerende mond 't wijfelend woord dat geen mens verstond als dat toch eens zou mogen Ik eerde schoonheid nooit gezien hopeloze honger, naar wat misschien ook smeu...

Als ik mijn ogen sluit is alles anders en zo mooi ik zie mijn jeugd voorbij komen waarin ik speelde in het hooi. Als ik mijn ogen sluit blijf ik in gedachten een kind dat nooit van oorlog heeft gehoord en overal rust en vrede vindt. Als ik mijn ogen sluit is het nooit echt duister dan ...

Kabbelende beek, haar verval door zon gestreeld: ultiem klatergoud.

Tedere lichtstraal doorschijnt het broze vaatwerk dat mijn lichaam vormt.

Anders dan anderen, wij noemen ze de armen van geest, maar is niet juist voor hèn Jezus hier op aarde geweest? Anders dan anderen, hun denken gaat ons begrip te boven. Hoe klein van geest zijn wij om niet in hun geluk te geloven? Anders dan anderen beleven de wereld van een heel andere...

zongebleekte lucht vervagende regenboog bewolkte kleuren

Het is gemakkelijker voor principes te vechten dan ernaar te leven.

je toon was verbazend ordinair zelfs vulgair te noemen, zoals die over je lippen kwam en jij daar stond bij de achterdeur kloppen was er niet bij, je zwarte kleed stak af bij je albasten huid het gloeien in je gezicht, de trillende neusvleugels vertelden de rest ik weet ...

laat mij een straatsteen op je pad zijn, een kinderkopje een van de velen zomaar een gewone klinker liggend in het zand rood en poreus nat worden van regen droog de wind voelen en je voeten dragen leg mij maar neer in een bed van zand steen voor steen

heel de wijde wereld met al haar zeven schone wonderen vervaagden… verdwenen plots naar de achtergrond op het moment dat hij aan kwam lopen… niet bewust van de hapering van mijn gedachten wierp hij een terloopse blik deze kant op gro...