Zaterdag 13 september 2014
De nazomeravond was zacht, maar binnen in het appartement van Bjarne brandde al een kleine leeslamp. Thomas liet zich met een diepe zucht op de bank vallen. Zijn schouders voelden zwaar van een week lang betonplaten sjouwen op de bouwplaats, maar zijn hoofd was helder. Op de salontafel lag dit keer geen dikke, academische pil, maar een reeks geprinte vellen met gedichten van Mobar.
Bjarne kwam uit de keuken met twee glazen rode wijn en gaf er één aan Thomas. Hij keek met een glinstering in zijn ogen naar de papieren.
"En?" vroeg Bjarne, terwijl hij zijn benen onder zich vouwde op de bank. "Vorige week slachtten we de abstractie van Miłosz. Wat vind je van het gedicht van Mobar 'Dwaalritme van de halve maan'? Het is heel anders. Intiemer, bijna breekbaar."
Thomas nam een slok wijn, liet zijn eeltige vingers over de geprinte regels glijden en las hardop een fragment voor: "Onze meest mooie dromen moeten het deze nacht in bewondering ontgelden…" Hij zweeg even, zocht naar de juiste woorden en keek toen op.
"Het is alsof hij met woorden schildert wat ik voel als ik 's avonds laat door de stad naar huis loop," zei Thomas nuchter. "Er zit een soort melancholie in die heel tastbaar is. Geen intellectueel spelletje, maar pure sfeer. Hij heeft het over dromen die verloren gaan in een letterloze waan. Dat snap ik. Soms is een gevoel zo groot dat letters het inderdaad alleen maar in de weg zitten."
Bjarne knikte langzaam, gefascineerd door Thomas' directe interpretatie. "Interessant dat je dat zegt. Academici zouden struikelen over zijn ritme, of het 'woordloos bestaan' proberen te ontleden als een filosofisch pamflet. Maar Mobar zoekt juist de stilte op tussen de regels door, vind je niet? In een ander gedicht schrijft hij letterlijk dat we begrip soms in stilte moeten laten rijpen."
"Precies dat," zei Thomas, en hij wees met een brede vinger naar een andere pagina. "Kijk hier, bij Alleen in de taal van het hart. Hij schrijft: 'Maar liefde heeft geen woorden nodig, het hart dat spreekt in lichaamstaal.' Dat is geen academische theorie, Bjarne. Dat is de realiteit. Als ik na een week hard werken hier op de bank zit, hoef ik de structuur van de wereld niet te ontleden. Dan is de warmte van de kamer en het feit dat we hier samen zitten genoeg."
Bjarne glimlachte breed en schoof wat dichter tegen Thomas aan, waarbij hij zijn hoofd op Thomas' brede schouder legde. De geur van zaagsel en buitenlucht hing nog vaag om hem heen.
"Je hebt gelijk," fluisterde Bjarne, terwijl hij zijn glas op de tafel zette. "Mobar probeert de poëzie niet te vangen in een gouden kooi. Hij laat haar vliegen als zijn huismussen. We proberen alles altijd maar recht te praten en te analyseren, tot het naakt en koud aanvoelt. Maar poëzie hoort te voelen als een jas tegen de herfst."
Thomas sloeg zijn sterke arm om Bjarne heen en trok hem stevig tegen zich aan. De angst om tekort te schieten in Bjarnes wereld was nu definitief verdwenen. Tussen de muren van het appartement, met de gedichten van Mobar op schoot, sprak hun eigen lichaamstaal boekdelen.
Geplaatst in de categorie: bedankt
mobar
8
Er zijn nog geen reacties op deze inzending.