Het is zaterdagochtend. Een zonovergoten dag. De twee jonge vrouwen, slank, knap, schaars gekleed - want het is heet - zitten inmiddels tien meter verderop. Negeren is vaak voldoende om pestkoppen te laten opstappen. In deze situatie was dit niet mogelijk. Want de eerste jongedame ging op anderhalve meter afstand naast mij zitten in het lege studie-lab…

Het lijkt wel een estafette. De ene pestkop is net weg en de andere neemt zijn plaats in. Het maakt niks uit in welke bibliotheek ik ben. Een omvangrijke donkere jonge vrouw in het zwart gekleed en met tientallen vlechtjes en kraaltjes in haar dikke zwarte haar, zit zachtjes te zingen, spelend op haar telefoon. Opzettelijk storend, bedoeld voor iedereen…

Als ik de deur van mijn huis afsluit en de trap afloop, kijken twee paar verwonderde ogen mij aan. Het zijn de twee dichtstbijzijnde buurvrouwen uit mijn straat. Ik kan gezichten, maar geen gedachten lezen en vraag mezelf af waarover zij zich verwonderen. Mijn spontaniteit ben ik kwijtgeraakt sinds ik in deze buurt woon, waar elk woord naar eigen believen…

Het wereldnieuws kwam hard de woonkamer binnen door de radiozender die ik aan had staan om het nieuws te volgen. Terwijl mijn hospita in Amerika was viel het leger van datzelfde Amerika Irak binnen omdat ze Saddam een lesje wilden leren. Ik was tegen deze oorlog, maar ik had niets in te brengen want mijn land volgde de politiek van de Amerikaanse president…