Geschiedenis

We leven in een jaar dat de geschiedenisboeken in zal gaan. Het jaar 2026. Het jaar waarin, in het meest gunstige geval, een derde wereldoorlog werd voorkomen. Of het jaar waarin, in het minder gunstige geval, de derde wereldoorlog begint. Sommigen zullen zeggen dat hij al begonnen is. Het voelt soms wel zo, als je naar de nieuwsberichten kijkt. Er is al jaren oorlog op ons continent. En de oorlogen die meestal veel verder weg spelen, in verwegistan landen, die komen nu toch akelig dichtbij. Een van onze marineschepen is er al bij betrokken. Alleen defensief, heet het dan. Dat is een rekbaar begrip. Jezelf verdedigen kan betekenen dat je actie moet ondernemen die door de ontvangende partij wel degelijk als aanvallen wordt gezien. En voor je het weet is, het oorlog.

Trump hoopt als vredestichtende president de geschiedenisboeken in te gaan. Sowieso wil hij de beste president ooit zijn. En die nobelprijs voor de vrede nog even binnenhalen ook. De kans is groot dat hij als de slechtste president ooit in de schoolboeken terecht komt. En mogelijk ook als de president die verantwoordelijk is voor een derde wereldoorlog. Die nobelprijs mag hij zelf in elkaar knutselen. Ik vraag mezelf als nieuwskijker regelmatig af hoe het mogelijk is dat er zoveel idioten op machtige functies terecht komen op het wereldtoneel.

De in 2004 overleden schrijfster Thea Beckman schreef in 1985 het boek 'Kinderen van Moeder Aarde'. Een fictief verhaal dat speelt zes eeuwen na de derde wereldoorlog. Een verhaal over een samenleving die besloten heeft dat alleen vrouwen nog op machtsfuncties gekozen mogen worden. Die derde wereldoorlog, waarin de hele wereld verwoest is door kernwapens, was immers door mannen geleid. Een kleine groep mensen overleeft en sticht een nieuwe wereld zonder leger, zonder wapens. Een land waar dieren en natuur bovenaan de lijst van beleid staan. Saillant detail is dat het verhaal van die nieuwe samenleving op het vroegere Groenland speelt, dat nu Thule heet. Het verhaal van Thea Beckman komt via de actuele nieuwsberichten steeds dichterbij. Alsof ze bijna een vooruitziende blik had.

De nu 86-jarige Margaret Atwood schreef in 1985 het boek 'The Handmaids Tale', dat verfilmd is en waarvan ook een serie is gemaakt. Een enorm beklemmend verhaal over hoe een deel van de bevolking, niet eens een minderheid, want immers de helft van de bevolking is vrouw, rechteloos wordt gemaakt en tot slaaf gemaakt aan het regerende deel die uit enkel mannen bestaat. Het verhaal speelt in de voormalige VS, nu Gilead geheten. Door milieuvervuiling zijn vele vrouwen onvruchtbaar geworden. De weinige vruchtbare vrouwen worden gedwongen kinderen te baren voor vooraanstaande gezinnen waarvan de man uit dat gezin het wettelijke recht heeft de in dienst zijnde vruchtbare dienstmaagd met medeweten en letterlijk fysieke hulp van zijn vrouw ceremonieel te mogen verkrachten. Dit alles onder het mom dat het de wil van God is. De scheiding tussen kerk en staat bestaat niet in Gilead. Wie niet gehoorzaamt in deze misogyne wereld, wordt gedood. Atwood had als regel voor haar boek dat ze niets schreef dat niet al eens gebeurd was in de geschiedenis van de mensheid. De razziabeelden van ICE in de VS die immigranten oppakt, doen mij akelig veel denken aan de beginscenes van deze serie, waarin vrouwen en meisjes worden opgepakt.

Dat soort beelden hebben we nog niet zo heel lang geleden ook in ons land gekend. In 'Het verhaal van Nederland in Oorlogstijd' vertelt Daan Schuurmans over dit verleden. Een zeer beklemmende tv-serie over onze recente geschiedenis. Een verhaal waarin je ziet hoe op een akelig langzaam glijdende schaal van tijd een hele groepering in onze samenleving rechteloos wordt gemaakt. Wie kent het dagboek niet van het in 1945 in Bergen-Belsen vermoorde Joodse meisje Anne Frank. Haar verhaal is echt gebeurd. Het verhaal van Atwood is op alle onderdelen van het verhaal ooit ergens op onze wereld in onze geschiedenis gebeurd. Het verhaal van Beckman kan zomaar waarheid worden als we niet allemaal keihard aan de noodrem gaan trekken.

We kunnen niet langer vertrouwen op onze voormalige bondgenoot, die op dit moment een van de gevaarlijkste mannen van de wereld blijkt te zijn. We kunnen niet alleen op Mark Rutte vertrouwen dat hij Trump met zijn alarmerende dreigementen steeds wel weer met daddy-diplomatie tot inkeer brengen zal. De kruik gaat net zolang te water tot hij barst. Hopelijk komt het volk dat Trump gekozen heeft op tijd bij zinnen en wordt hij afgezet, waar inmiddels ook al stemmen voor opgaan.
Hij is echter niet de enige machtswellusteling op deze aardbol. Laten we de verhalen van Anne Frank, Margaret Atwood en Thea Beckman ter harte nemen en ervoor zorgen dat het machtsplafond voor vrouwen definitief aan diggelen gaat. Het wordt tijd voor vrouwelijke wereldleiders. Niet morgen. Maar nu.