biografie: Malika Elabboudi
Ik ben Malika Elabboudi, geboren in Schiedam, met Marokkaanse roots en inmiddels al jaren thuis in Nijmegen.
Ik verwonder me graag over de kleine dingen van het leven. Een blik, een opmerking, een herinnering, iets wat gebeurt bij de kassa of gewoon thuis aan de keukentafel. Vaak zit juist in zo’n alledaags moment een groter verhaal verstopt.
Daar schrijf ik over. Over mensen, familie, ouder worden, verlies, liefde, verschillen, onze samenleving en vooral over de manier waarop we met elkaar omgaan. Soms serieus, soms met een brok in mijn keel en gelukkig ook regelmatig met flink wat zelfspot.
Ik schrijf niet om antwoorden te geven, maar om iets los te maken. Een glimlach, herkenning, een nieuwe gedachte of misschien gewoon even dat gevoel: zie je wel, ik ben niet de enige.
Verbinding, menselijkheid en oprechte aandacht lopen als een rode draad door mijn verhalen.
Inzendingen van deze schrijver
5 resultaten.Dat ene moment, voor altijd
column
4.2 met 4 stemmen 
272 Zijn wit-grijze lijfje lag warm tegen me aan op het dekbed. Zijn zachte gespin maakte me rustig. Zoals zo vaak kroelde ik hem achter zijn oren. Hij duwde zijn kopje stevig tegen mijn handpalm en rolde tevreden heen en weer.
Toen zette ik het journaal aan. Terwijl ik keek, viel mijn hand langzaam stil op zijn vacht.
Ineens sprong Simba op, hapte…
Steenrijk in de regen
column
3.7 met 3 stemmen 237 Het was nog vroeg toen ik mijn moeder in het warme bad hielp. Terwijl ze zachtjes wegzakte in het water, gaf ik haar een kusje en glipte ik met een kop koffie naar haar balkon.
Nou ja, balkon. Het is eerder een botanische kraamkliniek. Tussen de 1001 potjes en stekjes kon ik net op één voet staan. Ik ging maar op het randje van de deur zitten en…
Met de slingers nog in mijn hand
verhaal
4.0 met 1 stemmen 191 Ik wilde de slingers al ophangen voor de jarige überhaupt geboren was.
Laatst was er prachtig nieuws in de familie. Zo’n moment waarop het leven even glanst. Mijn eerste reflex? Delen. Vieren. Meteen een bericht in de gezinsapp. Geluk is in mijn hoofd nu eenmaal een vuurwerkshow: pas als je samen omhoogkijkt, wordt het echt groot.
Klik. Verzonden…
Nooit helemaal weg
verhaal
4.0 met 1 stemmen 172 Ik stond in de keuken en dronk een glas water. Niets bijzonders.
Tot ik mijn linkerhand plat tegen mijn onderrug duwde en bij de laatste druppel mijn lippen tuitte op een manier die me ineens bekend voorkwam.
Ik verstijfde.
Mijn vader.
Precies zo dronk hij altijd zijn water.
Ik had mezelf dit nooit aangeleerd. Niemand had het me voorgedaan…
Zo gaat dat dus bij mij
column
3.9 met 12 stemmen 404 Ik zet een verse kop koffie. Nu alleen nog even mijn mobiel en mijn leesbril pakken.
Mijn brein was ooit een wandelende Rolodex. Ik kende elk telefoonnummer uit mijn hoofd. Familie, vrienden, de huisarts, zelfs dat van de plaatselijke Chinees. Tegenwoordig onthoud ik nog maar één nummer: dat van mijn eigen huis.
Denk ik.
De rest staat in mijn…
