Hulp verlenen.

De reacties zijn genadeloos. Ze zijn van de ouders van kinderen die uit huis werden geplaatst door Jeugdzorg. Verdrietige, goede en terecht boze moeders die achterbleven met lege handen. Het priemt door mijn merg en al mijn beenderen. Ik kan deze verhalen niet verdragen omdat ik wel gekregen heb wat zij moesten missen en ik kan er evenmin afstand van nemen. Maar Jeugdzorg steekt heden de hand in eigen boezem en hoopt in deze discussie op Instagram op steun van de gedupeerden. Ik sluit me aan bij de anderen en vind het geklaag over gebrek aan tijd en kennis een smoes. Het gaat om kinderen!

Ik hoor onder de gelukkigen. Kreeg de kans om mijn eigen kind op te voeden als alleenstaande moeder. Ik ben zelf een uit huis geplaatst kind. Door mijn moeder. Mijn verhaal werd niet geloofd. Als echo's buitelen deze twee woorden over elkaar uit de monden van de ooit kinderen of partners van narcistische personen.
Niet geloofd! Niet geloofd!
De narcist werd als de geloofwaardige beschouwd. Dat was in de jaren zeventig vorige eeuw ook al zo toen ik moest genezen van anorexia omdat mijn narcistische moeder er (zogenaamd) onder leed.

Hulpverleners van destijds en heden zijn gericht op het welzijn van beide partijen, maar laten zich overtuigen door degene met de sterkste overtuigingskracht. De narcist. Tegenwoordig zijn er officiële woorden voor deze psychologische misdaden: intieme terreur; framing; dwingende controle; gaslighting, blaming victim. En er komen er steeds meer bij.

Blaming victim is geen nieuwe term. Toch is dit kromme loyaliteitsdenken met de dader nooit gestopt. Want dan zou men de verantwoordelijkheid van de misdaad meteen bij degene waar het hoort leggen. Ooit ontmoette ik een vrouw die hier geen last van had en spontaan reageerde op mijn verhaal over wat mijn moeder mij heeft aangedaan: "Wat een rotmens!"

Hulpverleners die willen bemiddelen met een narcist, zullen nu hopelijk snel tot het verleden behoren.

narcisme hulpverlening

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

5.0 met 1 stemmen 12