Om je rot te lachen.

Vier jaar na de rechtszaak tegen mijn moeder hoor ik deze twee woorden nog steeds in mijn hoofd: 'Veroordeel haar!'

Schuin weggedoken achter de rug van mijn advocaat, hoorde ik haar leugens met weerstand aan. Zeker deed haar aanklacht de vlammen in mij uitslaan. Maar ik zweeg wijselijk. Aan het einde van de zitting klonk dat stemmetje dat in mijn hoofd bleef zitten: "Veroordeel haar!"

Niemand luisterde.

Naar de stem van mijn moeder, gehuld in een, mij toen nog vreemd personage. Een aangeslagen oude vrouw, leunend op een wandelstok. Drie van haar volwassen kinderen liepen onwennig achter haar aan de rechtbank in. Ze werd voor het recht gesleept door de oudste. Schande! Schande!

Het gezicht van dit personage is bleek, de mond een streep en het licht is uit. Ze zet een zwaar gereformeerde zwarte kousen christen neer die lijdt onder een onhandelbare dochter. En zij, de vrouw van een succesvolle ondernemer, heeft altijd hard gewerkt onder 'erbarmelijke omstandigheden'. Haar ondankbare dochter, een getalenteerde kunstenares, (lees: nietsnut), luisterde nooit naar haar 'bezorgde' adviezen, (een aantal goede adviezen worden opgesomd) dus móet de 'wanhopige' moeder haar eigen dochter wel veroordelen. Haar hart bloedt, maar ze kan niet anders... Tot slot roept ze met echte krokodillentranen in haar stem: 'Ver-oor-deel haar!'

De tekst komt over als ingestudeerd. De klemtoon ligt op 'oor'. Het klinkt iel zoals ze zong in het kerkkoor. De hoge noten haalde ze ternauwernood. Mijn moeder is geen verfijnde vrouw. Ze heeft handen als kolenschoppen. Aanpakken kan ze wel. Binnen haar gezin en in het bedrijf heeft ze menig leven emotioneel en financieel tot aan de grond verwoest. Ze is de hel en duivel gelijk. Niemand stopt haar. Ook de rechter niet. Mijn zus ziet het en ik zie het ook. Dit is een belachelijke vertoning!

We zitten nota bene in een officiële rechtbank, beëdigd onder de Nederlandse wet. Iedereen weet dat geen rechter een bijna gepensioneerde dochter kan veroordelen, omdat ze niet naar haar moeder heeft geluisterd. En zij, madame onze moeder, dacht toch echt van wel. Het is om je rot te lachen!

Als ze zonder resultaat op haar eentje boos en gefrustreerd de rechtbank verlaat voor een toiletbezoek, ziet niemand dat ze een van haar attributen vergeet. Niemand weet dat ik nu weet, dat ze heel goed heeft ge-weten hoe het moet. Wie haar kent weet dat ze nooit zwarte kousen draagt en niemand zag dat ze haar wandelstok vergat.

narcisme ironie

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 4