Niets doen.

Werk was heilig bij ons thuis. Het is pas werk als er flink geld wordt verdiend. Kinderen opvoeden is niks doen.

Als kind had ik liever een karig stuk brood met liefde dan rijkdom met steken onder water die ik niet mocht voelen.

Ik werd een bijstandsthuismoeder in de - voor mij - lastige tijd dat veel vrouwen van baas wisselden.

Thuis zijn bij de kinderen werd 'niks doen' vooral je helemaal geen baas meer had. Dan kom je in de bijstand.

Ik ben opgeleid als kunstenaar en werkte thuis samen met een kleine na-aper. Dat was strafbaar.

Dus moest ik me me verdedigen. A sociale zaken creëerde een soort rechtbank in het stadsgebouw.

Ik moest voorkomen betreft een paar centen meer die de armoedeval gelijk weer opvrat. Dat leek me niks.

Zelf raakte ik mijn hele familie kwijt door die verrekte centen. Dat verleden was ik nog niet te boven gekomen.

'Sjosija', haperde mijn lief kind en ik dacht: daar ben jij te goed voor! Nog niet: daar ben ik óók te goed voor'.

Ik werd gewurgd in manipulaties wat de gemeente meer tijd en geld koste dan het betalen van mijn uitkering.

Mij leverde het financieel niks op, dus bleef het 'niks doen'. Maar beide partijen waren tevreden.

Met een rugzak vol liefdevolle zorg, zelf-vertrouwen en een doel voor ogen verliet mijn zoon zijn kindertijd.

Het kostte een fikse burn out, maar het is gelukt met goed resultaat om eenentwintig jaar niks te doen.

kapitalisme bijstand

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 10