Vooraannames, -oordelen en discriminatie.

Het moet voor onze burgemeester, die mij ongetwijfeld heeft nagetrokken, een doorn in het oog zijn dat ik levenslang van de bijstand heb kunnen leven zonder een crimineel te zijn of arbeidsongeschikt. Hij heeft mijn CV ontdekt van vrijwilligerswerk waarvan een vermelding in zijn eigen Jaarboek.

In 2022 schreef ik hem, en een van de wethouders die ik persoonlijk kende, in een brief dat ik op de leeftijd van zeven en vijftig jaar van afbraak naar renovatie ben verhuisd zonder dat ik van de bouwwerkzaamheden op de hoogte werd gebracht.

"Hoe kun je zoiets doen?"

Meer dan gemompel kwam er niet op dit verwijt van de wethouder aan de woningbouw. En hoe kun je zoiets doen terwijl je wist dat de huurder destijds met een juridische zaak tegen haar moeder bezig was?
Ze geloofden mij niet.
Dat was niet alles. Ik schreef ten tijde dat ik in het tweede logeerhuis zat in mijn brief aan de burgemeester dat ik twaalf jaar aan mijn lot ben overgelaten door de huisartsen en psychologen in zijn stad, terwijl ik om hulp vroeg. Ondertussen onderging ik binnen acht jaar drie gedwongen verhuizingen. Tijdens de derde verhuizing kwam ik - nog verbijsterd - uit de rechtbank tegen mijn narcistische moeder en kon door de tweede renovatie niet terug naar mijn eigen huis.

Voordat een burger als ik de stap zet om een uitgebreide brief over mijn situatie te schrijven naar de hoogstaande persoon van de stad, zijn alle bronnen aangesproken. Waar kon ik nog naar toe? Hij maande de woningbouw tot maatwerk - wat ze niet deden - en verder gebeurde er niets.

Zijn focus lag op de bijkomende kritiek. Zijn stad faalde, werd hem gemeld in een brief ontvangen van een uitkeringstrekker.

narcisme rechten

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 7