Een leuk mens.

Voor het eerst in mijn leven heb ik een gloednieuwe fiets gekocht in plaats van een tweedehandse. Binnen een week fietste er een buur voorbij, gluurt intimiderend naar het frame van mijn fiets en trapt grijnzend verder.

In de wandelgangen van de buurt gaat rond dat ik platzak ben omdat ik de rechtszaak tegen mijn narcistische moeder zou hebben verloren. En omdat ze niet kunnen vragen wat hen niets aan gaat, weten ze niet dat ik het geld allang op zak heb.

Maar de wereld is niet alleen bevolkt met roddelaars en narcisten, want dan was de derde wereldoorlog voorbij en de aarde opnieuw woest en ledig. Gelukkig zijn er nog steeds goede mensen. Die kom ik een week later tegen.

Ze herkent mij meteen en spreekt me aan bij voornaam. Ik sta stil en kijk haar onderzoekend aan, zoals altijd bang voor een roddelaar als ik in mijn buurt ben. Dan zie ik het. Ooit woonden ze in een andere wijk en waren wij buren.

De ontmoeting is hartelijk. Ze verraadt ongewild dat de roddels over mij haar niet zijn ontgaan. Ben direct op mijn hoede en anderzijds in woede om het onrecht dat ik nu al jaren onderga zonder verweer - wat het erger zou maken.

Zij niet. 'Je zult maar zo'n moeder hebben...' Als ik thuis ben, realiseer ik me wat er gebeurd is. Iets goeds... goeds.... Ze stond naast mij. Mijn fiets ook. We hebben het er niet over gehad. Iemand weet wat ik weet. Ik ben een leuk mens.

narcisme maatschappij isolatie

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

5.0 met 1 stemmen 14