Ze zeggen dat het slijt, maar niet hoe snel dat gaat. Ze zeggen dat het went maar dat is wel zo achterhaald want iemand missen gaat nooit over, gaat nooit voorbij en blijft een schrijnend brandblaar voelende plek. Ze zeggen dat er mee te leven valt en oh, dat ontken ik niet, maar iemand missen, verdwenen van de aarde, iemand waar je van hield (in…

Het is op het kruispunt van de wegen, op het cruciale moment van onze unieke, eenmalige ontmoetingen dat het lot toeslaat of het noodlot, dat de allesbepalende gebeurtenissen zich voordoen die ons leven inkleuren, die onze toekomst bepalen..... En zo ontmoette ik de kersverse weduwe die zojuist haar echtgenoot verloren had; de weduwe met het diep-doorgroefde…

Maandag 2 November, een toevallig sms berichtje Niet schrikken, maar wat doe je? Juist je schrikt Gurien is overleden! Bam, mijn lijf verzwaard, maag wordt een klomp Guur!? Dood?! Waarom? Maandag 2 November, de sms’jes volgen elkaar op Na drie uur druk ik op ‘t hoorntje Heb je even tijd, een telefoonboek tikken is niks! Ik hoor een Gurien-lach…

Eens verzekerde je me: daar wil ik voorgoed rusten; op die velden; onder die oude eik. En zo strooiden we jouw zilverwitte as daar in lang vervlogen tijd uit. Er is geen grafsteen waarop je zo dierbare naam staat ingebeiteld; waarop we bloemen zouden kunnen leggen; waarop een lichtje zou kunnen branden. Moedertje, je rust, je rust voorgoed aan…

BESTE MENSEN, IN HET BIJZONDER HELENE EN PASCAL ( zijn dochter, zijn zoon) WOORDEN, EEN GEDICHT Woorden zijn het credo in het leven het zijn de meesten van ons gegeven ze uit te spreken of op te schrijven om aan te horen of om te blijven taal is het teken van ieders kracht die zelfs bij onmacht leven bracht Ik schreef deze…

Uitgesproken teksten, toelichtingen en hartenkreten bij de dankdienst voor haar leven, gisteren, 27 juli 2020 Beste tante Akke, oom Atze, beste Familie en aanwezigen toelichting: Toen ik 3 weken geleden hoorde over u tante Akke en uw verlijden, schreef ik de volgende hartenkreet. HEM EN HEN Mijn tante Akke van 99 jaar is niet op weg naar…

De lokale wekelijkse krant is in alle vroegte weer gedeponeerd in de brievenbus met haar inmiddels toch wel gebruikelijke nieuwsrubrieken en met op haar laatste pagina het armzalige lijstje van overledenen, onder wie mijn moeders vroegere vriendin Mien, de moeder van mijn jeugdvriendje Martin met wie ik eens knikkerde in de gang van de lage witte "Maycrete…

Zijn moeder was overleden. Als zijn bewustzijn vergeleken zou kunnen worden met een meer, met een stille watervlakte, veroorzaakte het heengaan nauwelijks een rimpeling in de oppervlakte hiervan. Hij vatte haar leven samen in enkele luttele feiten in een "In Memoriam" alsof hiermee uitgesproken zou kunnen worden wat haar wezen was geweest. welke haar…

Het valt niet te ontkennen dat er een ongekende rust en sereniteit uitgaat van het kerkhof aan de Hoflaan te Tilburg. Op een late zondagmiddag bewandelden we daar samen de brede paden, geflankeerd door grafstenen, die leiden naar het graf van de vader van mijn vriendin en op haar verzoek begoot ik de taaie, maar fragiele en armzalige heideplant die…

Het valt niet te ontkennen dat er een zekere rust uitgaat van de lange lanen op het kerkhof aan de Hoflaan, die geflankeerd worden door beplanting die een mij onbekende naam draagt en die in de zomer diverse schakeringen van groen vertoont, alsmede van de bijna ovale, grijze, marmeren grafsteen met daarop in trotse, forse letters de naam "Bogaers";…

Dat zij de Paleisring niet meer van de Kattenrug kon onderscheiden, daarom reeds wenste zij de Dood De Dood, zo verguisd en zo gewenst, zo eerbiedwaardig en zo veracht De Dood, zo bezongen in de mensengeschiedenis, die Gigant waarvoor men zozeer terugwijkt; om een futiliteit wenste zij Hem…

"Ja, ik heb hem gekend" verklaarde de man met het grijze haar, de secretaris van de vergadering, "we noemden hem Willem""Hij was mijn vader" gaf ik aan. De secretaris moest wel een van de collega's geweest zijn op het kantoor van mijn vader, die mijn vader altijd "die jonge jongens" had genoemd en die hij onder zijn hoede had genomen. "Hij is twintig…

Hij was al een poos ziek, heel ziek, kreeg kanker en was gescheiden. Behandelingen werden voor het leeuwendeel verzorgd, net als hij trouwens door zijn dochter. Bij nacht en ontij stond ze voor hem klaar. Geloof me, dat was vaak! Heel vaak. Ondanks dat artsen hem een lange periode terug nog maar enkele weken gaven, duurde het veel langer voor zijn lichaam…

In de plaatselijke krant las ik dat Netty Vorselaars-Sluijter is overleden op 93-jarige leeftijd en ik herinner me hoe op de zolder van haar kapitale woning aan de lange Ringbaan Oost vele dames en ook ikzelf en mijn moeder de naailessen volgden en hoe mijn moeder zo trots de bloesjes, jasjes en lange broeken in elkaar zette waarmee ze ook op de foto…

Haar flatje was me niet onbekend gebleven. Ze had er niets van weten te maken. Twee lusteloze, slome vissen zwommen er rond in een kom; een teken van leven. Dat was alles. Was haar daad te voorzien geweest? Alleen de zeventiende verdieping bood haar nog soelaas toen haar val een feit was. Haar tranen hadden ons de weg moeten wijzen; haar tranen…

Op het graf bloeien mooie viooltjes dicht op elkaar. Het gezoem van verschillende insecten verlevendigt die laatste rustplaats. Hierop kruipt een spinnetje heen en weer, zoekt aandachtig rond, vindt alles wat voor haar leven nodig is.…

In Rotterdam Crooswijk hebben ze met de gemeente afgesproken om een parkeermeter neer te zetten voor de opening van de begraafplaats. Dat is pas een lucratieve oplossing, dat is pas zakken vullen zelfs als de mensen al dood zijn. Kijk: de lijkwagen, die hoeft niet in de file te staan om een kaartje te moeten kopen, maar alle mensen die naar de uitvaart…

"Ik kom naar je" had ze in haar gebrekkige Nederlands op de Kerstkaart gekrabbeld. Twee maanden later, op een nog ijskoude maartdag, was het tijdstip van onze ontmoeting aangebroken. Spoedig bleek dat onze kameraadschap, die mijns inziens gedurende een vriendschap van twintig jaar was opgebouwd, afgebroken was tot de grond, zodat slechts een desolate…

Op mijn heenreis naar het naburige dorp passeerde ik een hoog oprijzende molen met gladde, witte muren waarop spookachtig licht viel uit vele schijnwerpers. Ik ging op bezoek bij mijn klasgenote van de lagere school die de nonnen al evenmin op handen had kunnen dragen, en die, zoals ik mij herinner, op de voorste bank zat, in de Gouverneurslaan woonde…

Sinds het afscheid van de allerliefste staan in mijn woonkamer op de zwarte vitrinekast met de glazen deuren vier slanke kobaltblauwe vazen met lieflijke Chinese motieven als vuurspuwende draken en feeërieke witte wolkjes. Aan hun onderkant is een fijn motiefje zichtbaar als was dit de handtekening van de kunstenaar die ze vervaardigde. Oma heeft…