Voetafdruk

De rusteloze molen in Simons hoofd draaide altijd op volle toeren. Terwijl hij door het stadspark liep, keek hij naar zijn eigen schoenen. Wat liet hij achter? Met elke stap die hij zette, dacht hij aan de ecologische voetafdruk van de mensheid. Een gigantisch, onzichtbaar spoor dat groter was geworden dan men in de oudheid ooit had kunnen bevroeden. Het was een gedachte die hem bezette, een mentale gevangenis waaruit hij niet kon ontsnappen. Hij gebruikte zijn denken veel meer dan nodig was, maar het stoppen? Dat bleek onmogelijk.

Om de chaos te bezweren, begon hij te lopen. Eerst rustig, daarna sneller. Al gauw rende hij. Simon vluchtte voor de realiteit die hem als mens langzaam leek te vernietigen. In zijn gedachten flitsten de beelden voorbij die hij dagelijks op het nieuws zag: apocalyptische bosbranden die continenten verslonden, kolkende overstromingen en angstaanjagende blikseminslagen die de hemel spleten. Verlamd door een diepe, existentiële angst renden zijn benen door, alsof hij de catastrofe voor kon blijven. Maar er was simpelweg geen tijd om te bevatten wat er werkelijk aan de hand was. Simon was op de vlucht voor de essentie. Het vermogen om met minder genoegen te nemen, en geen anderen de schuld geven van eigen tekortkomingen.

De fysieke uitputting eiste haar tol. Simon vertraagde zijn pas en keek achterom naar het modderige pad. Zijn zojuist gezette voetstappen vulden zich al met water. Hij besefte met een schok dat zijn spoor straks stilletjes zou verdwijnen onder de vallende sneeuw, weggespoeld door de kille regen. Pas in die totale vergankelijkheid, wanneer de mens er niet meer toe deed, zou hij eindelijk voelen wat hij al die tijd dacht.

Plotseling hield het op. De storm in zijn hoofd ging liggen, alsof iemand een schakelaar omzet omvatte. Wat overbleef was geen opluchting, maar een ijzige, serene stilte. Om hem heen ademde de aarde rustig door, traag en volkomen onverschillig voor zijn menselijke drama. De klok tikte onverbiddelijk de laatste uren weg.

Simon ging in het gras zitten, sloot zijn ogen en liet het rennen definitief los. Een diepe rust daalde over hem neer. Hij begreep het nu: als de menselijke voetafdruk definitief vervaagt, wint de natuur eindelijk haar eigen, zuivere adem terug.

Simon had zichzelf overwonnen, hij zou voortaan met minder genoegen nemen.

klimaatcrisis voetafdruk simon

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 14