De geur van verschraald bier en nat asfalt trok door de openstaande deur van de hippe cocktailbar. Buiten jankte de tram door de bocht en schreeuwde een junk naar zijn eigen schaduw. De grote stad was een woest kabaal van ronkende diesels, piepende remmen en de harde, anonieme stemgeluiden van passanten die elkaar omverliepen. Een kakofonie van beton…

Een goede schemer had hij nodig. Dan zette hij zijn donkere bril op en haalde de brommer uit het schuurtje. Ongemerkt moest dat, zodat hem geen verbod toegeroepen zou worden. Zijn vader en moeder misgunden het hem niet. Oh nee, zij waren bang. Daar twijfelde hij ook niet aan, maar moest hun angst hem een goed voelende ervaring ontzeggen? Zo zacht mogelijk…

Herkenbaar? Vast wel maar wat me vandaag overkwam tart alle bedenkingen, want er zou een pakket bezorgd worden door een bezorger van Post NL. Op zich niet spannend want er zijn wel meer mensen die pakjes ontvangen of versturen en met dat laatste heb ik dus helemaal geen moeite of problemen maar als er een mailtje komt waarin staat: de bezorger is er…

Zijn hoeven sloegen als een verre donder tegen de aarde. De manen wapperden in de wind, wild en vrij, alsof ze de storm probeerden te vangen die al dagen in de lucht hing. Hij galoppeerde door woeste dromen van leegte en oneindigheid. De wereld om hem heen leek te vervagen tot strepen van grijs en goud. Hier, op de grens van de wildernis, tartte het…

De papegaai Klara had zijn hele leven dezelfde monotone woorden geleerd. Korte zinnen die tot de verbeelding spraken van mens en dier. Nu de kooi leeg was en het felle verenpak voorgoed roerloos bleef, hing er een ongewone stilte in de kamer. Jarenlang had de vogel de ruimte gevuld met zijn dagelijkse ritueel van klanken. Het waren geen ingewikkelde…

Natuurlijk weten velen van ons nog het verhaal van: de stempelkaart van de apotheek? Het was 1983, jaja, de vorige eeuw dus maar we weten het wel en dus kwam de toen zittende president met een beste oplossing want: we betaalden geen ziekenfondspremie, die werd deels ingehouden destijds door de werkgever, tenminste als je een baan had. Het hele…

Jawel je leest het goed! Ziek word je ervan, oh ja, waarvan dan wel nou heel simpel: van het oeverloze gezeik wat men “ overleg “ noemt, of van “ vergaderen “ zoals ze dit geen steek-houdende gedonder in Den Haag noemen! Het is toch te absurd voor woorden, die verhipte kamer zit praktisch vol met een portie geleerde engerds die het niet eens kunnen…

Soms zijn er dagen, als de herfst nog niet eens van start is gegaan dat de mens weemoedig wordt, niet depressief hoor maar gewoon door de tijd heen- zoveel mensen zien weggaan zoveel mensen die het leven lieten, daar wordt een mens weemoedig van…. Soms zijn er van die dagen, die als weken aaneen rijgen dat je weet: ze komen niet terug, ze zijn er voorgoed…

Met een glimlach keek ik naar haar, toen het moment ingeschonken werd als wijn in een kostbaar glas. Goedkope wijn, maar dure druiven. De klapstoelen op haar minieme balkon wiebelden op de ongelijke tegels. Beneden ons raasde de stad voorbij in een stroom van koplampen en verre sirenes, maar hier boven hoorden we alleen het zachte tikken van onze glazen…

Het graf was al maanden stil, maar de raaf bleef vliegen. Zijn gitzwarte veren vingen het weinige licht dat door het grijze wolkendek brak. Onder hem lag het landschap er verlaten bij, gehuld in een ijzige nevel. Voor de buitenwereld was hij slechts een vogel. Maar vanbinnen droeg hij een onbegrepen ik. Hij voelde zich een indringer in zijn eigen leven…

De lastige data zijn voorbij, lastig in de vorm van de dagen dat ik zelf op straat kwam te liggen en de dag erna, de dag dat het 25 jaar geleden was, dat idioten met een vliegtuig en inzittenden als wapens talloze levens namen! Bijna iedereen kan nog vertellen waar hij of zij was op dat lugubere moment, dat konden wij dus ook. De dag herbeleven is…

Er lag een zilveren stilte over de landerijen aan de rivier. In de vroege ochtend, toen de dauw nog als een ijle deken over het gras hing, stond het rund roerloos in de weide. Zijn volkomen verschijning vormde een scherp contrast met de rest van de wereld — die boze, jachtige wereld die dit dier allang leek te zijn vergeten. Er was geen schepsel dat…

Thomas D. was gekleed in een bruine broek van stevig linnen en een blouse van dezelfde kwaliteit toen hij keek naar de ansichtkaart met daarop de kwetsbare aap die geheel alleen geen kleren droeg. De tekst die Thomas D. zorgvuldig had opgeschreven was een nieuwe uitnodiging, een breekbare poging om de brug te slaan die tijdens hun laatste zomer in Frankrijk…

In het spoor van de antiheld (10) Vervolg van In het spoor van de antiheld (9) Disclaimer: Wat volgt is satire. Overeenkomsten en gelijkenissen met bestaande situaties en personen berusten op toeval. Ofschoon fictief, dienden authentieke voorbeelden als inspiratie. Ter keuze: Thuisdonor of Nazi-donor In de geesteswetenschappen wordt graag…

De rusteloze molen in Simons hoofd draaide altijd op volle toeren. Terwijl hij door het stadspark liep, keek hij naar zijn eigen schoenen. Wat liet hij achter? Met elke stap die hij zette, dacht hij aan de ecologische voetafdruk van de mensheid. Een gigantisch, onzichtbaar spoor dat groter was geworden dan men in de oudheid ooit had kunnen bevroeden…

In een klein boomhol woonde een volkje van wilde bijen. De honingzoekstertjes keken uit over een heideveld, omringd door de landduinen van Loon op Zand. Deze vlijtige diertjes kenden geen andere bloemen dan die aan de heidestruikjes. Ja, dat grote veld was voor hun volk genoeg om al het benodigde voedsel te vinden. In de maand September werden de…

Ik wilde de slingers al ophangen voor de jarige überhaupt geboren was. Laatst was er prachtig nieuws in de familie. Zo’n moment waarop het leven even glanst. Mijn eerste reflex? Delen. Vieren. Meteen een bericht in de gezinsapp. Geluk is in mijn hoofd nu eenmaal een vuurwerkshow: pas als je samen omhoogkijkt, wordt het echt groot. Klik. Verzonden…

Het bleef angstaanjagend stil in de kamer. De potloodstrepen op de muur bij de deur, ooit gehaast neergekrabbeld als een wanhopige poging om vat te krijgen op de angst, waren in de loop der jaren vervaagd. Vroeger bracht die stilte onheil. Het was een vijand die de eenzaamheid alleen maar groter en zwaarder maakte. In dat gedoemde alleen zijn leken…

Dit is een waargebeurd verhaal over een mooie herinnering, dat sinds ik kennis heb van narcisme, een spookverhaal is geworden. Het gaat over mijn allerbeste vriendin en haar vriend die een woonwagen, zonder voorzieningen neerzette op gekraakte grond achter een oud schooltje van de plaatselijke kunstacademie. Ze trokken erin met hun zoontje van net…

Ik stond in de keuken en dronk een glas water. Niets bijzonders. Tot ik mijn linkerhand plat tegen mijn onderrug duwde en bij de laatste druppel mijn lippen tuitte op een manier die me ineens bekend voorkwam. Ik verstijfde. Mijn vader. Precies zo dronk hij altijd zijn water. Ik had mezelf dit nooit aangeleerd. Niemand had het me voorgedaan…