In het spoor van de antiheld (10)

In het spoor van de antiheld (10)
Vervolg van In het spoor van de antiheld (9)

Disclaimer: Wat volgt is satire. Overeenkomsten en gelijkenissen met bestaande situaties en personen berusten op toeval. Ofschoon fictief, dienden authentieke voorbeelden als inspiratie.

Kiezen tussen Thuisdonor of Nazi-donor
In de geesteswetenschappen wordt graag benadrukt hoe belangrijk voor opgroeiende kinderen het beleven van hun ware identiteit is. Hoe beleefden Jops vijf bloedjes hun identiteit? Naar hun eigen zeggen zijn ze fantastisch opgevoed en bereikten ze in gelukzalige stemming het wasdom. Zonder de rustverstorende vader vooral! Hulde aan hun opvoedsters, die - blozend bij deze loftuitingen - bescheiden toegeven dat ze dat succes kunnen bevestigen. Na enig aandringen leggen ze maar al te graag uit dat hun kindjes het nooit beter hadden kunnen treffen met zulke ouders. Herinnert u zich die beroemde tv-reclames van wc-eend (“Wij van wc-eend vinden”). Nou, zoiets dus...

Van gemis van ene Jop was geen sprake. Superassertieve, activistische dames (doorgaans lesbo’s) onderschrijven dat zoals ik in discussiegroepen heb opgemerkt. Dus het zal wel kloppen dat zo’n passerende kerel na gedane arbeid zijn weg vervolgt en zich nooit meer laat zien. Om dit te bereiken hadden de moeders het kroost op vindingrijke wijze beschermd tegen de funeste invloeden van die man. Details volgen later nog.

Jop was teruggebracht tot een vaag iets, een bijna abstract begrip, maar in elke geval moest je daar als kind ver van wegblijven. De site encyclopedie.nl noemt deze toepasselijke kenmerken van een boeman:
1) een denkbeeldig wezen dat als schrikbeeld dient
2) iemand die de schuld is van alles…
Dat is Jop ten voeten uit.

Ook al was Jop 99% van de tijd niet in hun zichtveld, die kinderen reageerden schichtig bij het horen van zijn naam. Kopschuw… zo u wilt “Jopschuw”. Mogelijk het resultaat van een speciale stijl van opvoeden van donorkinderen. Ik verwachtte buiten deze besloten groep ook zoiets aan te treffen. Voor een zuivere discussie heb je immers vergelijkingsmateriaal nodig. Ik heb nu zicht op twee groepen:

GROEP 1. De vijf kindjes die in afgelopen publicaties regelmatig werden vermeld, noem ik voorlopig maar Kloon 1, Kloon 2, Kloon 3, Kloon 4 en Kloon 5. Groter is deze groep niet. De hier boven aangeduide activistische lesbiennes maken veel misbaar, maar GROEP 1 wordt daar niet groter van. De identiteit van het kroost lijkt opvallend sterk op een blauwdruk van die van hun opvoedsters. Dat zal wel zo horen. Vergelijkingsmateriaal kwam uit onverwachte hoek. Ik toon u een tweede veel grotere groep donorkinderen...

GROEP 2: gezien hun forse aantallen (inmiddels bestaande uit 3 cijfers) kun je wel spreken van een populatie... De aandachtige lezer herkent onderstaande personages vast uit mijn eerdere schrijfsels. Massazaaddonoren zoals Jonathan Meijer, dokter Karbaat en diverse anonieme vruchtbaarheidsartsen, die hun eigen zaad gebruikten, liet ik eerder de revue passeren. Zij leken onovertrefbare grootgrutters onder de zaadleveranciers… Zet u schrap, want er is baas boven baas.

In het bewegelijke veld van de zwartzaaddonors kreeg van mij aandacht topzaadboer Jonathan Meijer. Even updaten: de teller staat bij hem op 550 nakomelingen met een uitloop naar duizend of meer kinderen. Dan hebben we Leon alias Marijn van Dijk, goed voor 80 donaties! Die kreeg van mij overigens geen aandacht. Hij is in 2022 op jonge leeftijd overleden. Zijn massa nakomelingen kan dus nooit meer prangende vragen stellen in het kader van de vorming van hun identiteit.

En dan blijkt augustus 2026 een vruchtbare maand wat dit onderwerp betreft. Terwijl ik mij schrap zet om die enigszins disfunctionele families met donorkinderen in de schijnwerper te zetten, werd mijn oog getroffen door twee opmerkelijke nieuwsfeiten. Die dringen om voorrang, dus mijn familieroman over de antiheld moet even blijven rusten.

Opeens is in het nieuws de zaadgigant Simon V. (naar verluidt 121 kinderen), die zich mag verheugen in de aandacht van tv-presentator Alberto Stegeman (“Undercover in Nederland”). Simon zelf tekent openlijk voor 199 kinderen en de 200-ste is op komst. (We zullen straks bekijken hoe gelukkig moeders, ouders en die kinderen zijn zich voelen. Spoiler: niet dus!

Het meeste stof echter deed de inmiddels als Nazi-donor aangeduide Walter Frisch opwaaien. Officieel met 15 kinderen, maar in werkelijkheid vermoedt men zeker 100). Hier hangt een politiek luchtje aan. In de Tweede Wereldoorlog was hij een overtuigde Deense Waffen SS-soldaat. Hij zat na de oorlog in een nazi-georiënteerd web. Ja ja, ze zijn er nog steeds. Er zijn aanwijzingen dat hij daar werd aangemoedigd om het Arische ras verder uit te breiden. In de zestiger jaren startte hij een spermaoffensief. Een spraakmakende Netflix tv-documentaire presenteerde dezer dagen zijn nakomelingen. Allemaal ruim boven de 50 plus. Zie de driedelige Netflix docuserie The Nazi Donor Mystery.

Ik vond de talloze rapportages (tv, social media) met donorkinderen in GROEP 2 opzienbarend. Ik was net bekeerd tot het idee dat GROEP 1 het helemaal juist zag: weg met de donor. Ik was eventjes confuus toen bleek dat niemand van al die vele zaailingen blij was met levenslange onwetendheid over hun vader. De documentaire toont hoe alle geïnterviewden tientallen jaren in zak en as zitten. Zich daarbij afvragend wat die pijnlijke leegte binnenin je is.

Vervolg: In het spoor van de antiheld (11).

nazi nazi-donor massazaaddonor

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 2