Het maakt me weemoedig

Soms zijn er dagen, als de herfst nog niet eens van start is gegaan dat de mens weemoedig wordt,
niet depressief hoor maar gewoon door de tijd heen- zoveel mensen zien weggaan zoveel mensen
die het leven lieten, daar wordt een mens weemoedig van….soms zijn er van die dagen,
die als weken aaneen rijgen dat je weet: ze komen niet terug, ze zijn er voorgoed niet meer…

Hun oorspronkelijke verjaardagen zijn dagen van ge- herdenken geworden, alsof ze er nooit waren?
Er zijn van die dagen dat je gewoon, in een dagelijkse bezigheid getroffen wordt en denkt:
oh ik had haar- of hem, even moeten bellen, maar dat gaat niet meer omdat ze er niet meer zijn.

Dat maakt een mens weemoedig, nee, niet depressief al gaan langzaam de bladen verkleuren
en wordt het, net als ieder jaar vanzelf weer herfst, bij uitstek de periode om stil te staan bij het onvermijdelijke.
Ik weet best dat we er niet eeuwig zijn, maar dat maakt me niet minder weemoedig
om hen te missen die er nu niet meer zijn en dan moet de herfst nog beginnen…..

... De herfst moet nog beginnen… ...

weemoed

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

3.5 met 2 stemmen 33